Thema september 2019 - Lezen in een HOTEL of HERBERG

Tja, maar dat heb je met een tiny house ergens ook.

Ik ken iemand die zo'n 12 jaar in een hotel gewoond heeft. Beviel haar uitstekend. Toen het hotel een andere eigenaar kreeg en ging verbouwen kon ze er niet blijven maar ze ging met pijn in haar hart weg.

Het lijkt mij ook wel wat voor mijn ouwe dag. Lekker beneden zitten, koffie drinken, aanspraak hebben, eten wordt verzorgd. En je hebt toch een sociale controle, als je niet naar beneden komt, merken ze dat toch op.

Beter dan een bejaardenhuis...

Een Tiny House is heel anders dan een hotelkamer overigens. Daarin heb je een keuken, eigen tuin, eigen stoelen en tafels, je kunt alles zelf inrichten en als je dat slim doet kun je heel wat meer kwijt dan een paar fotolijstjes.

Waar Sartre woonde was overigens bijna een appartement. Dat soort kamers kun je denk ik nu niet meer huren, (geen idee) tenzij je veel geld hebt.

Dettie

Ja, maar in een tiny house is geen ruimte voor m'n CD's, boeken en muziekinstrumenten. Dat vind ik eerlijk gezegd belangrijker dan eigen meubilair.

Je hoeft er ook niet te gaan wonen

Dettie

Hotel Vertigo

Kees 't Hart

In augustus 1957 maakt een filmploeg opnames in San Francisco voor Vertigo van Alfred Hitchcock. De Nederlandse uitwisselingsscholier Vincent van Zandt raakt als manusje-van-alles betrokken bij de crew en raakt diep onder de indruk van de filmwereld. Hij is bereid daar zijn schoolcarrière voor op het spel te zetten. Maar uiteindelijk loopt alles anders dan hij hoopt en wordt hij op beschuldiging van vandalisme en spionage de Verenigde Staten uitgezet.

Pas na zijn pensionering en de dood van zijn vrouw durft Van Zandt terug te keren naar de stad die zijn leven heeft getekend. Zijn er nog sporen te vinden van zijn verblijf? En niet onbelangrijk: slaagt hij erin zijn vriendin van destijds terug te vinden?



Recensie

Een gepensioneerd bouwkundig tekenaar wordt in 2008 naar een symposium in San Francisco gestuurd. Eigenlijk wil hij alleen een oude geliefde opsporen en achter de ware reden komen waarom hij destijds het land uitgezet werd. Via een uitwisselingsprogramma voor tieners komt de hoofdpersoon in 1957 bij een Amerikaanse familie terecht, die hem vanwege problemen aan de zorgen van een familielid overlaat. Hij gaat niet meer naar school, probeert als tekenaar aan de bak te komen en belandt als manusje-van-alles bij de crew die de opnames voor de film Vertigo van Hitchcock maakt.

Net als in de 'De revue' (1999), gaat het in deze nieuwe roman van 't Hart (1944) over een populaire amusementstak : de filmindustrie. Heden en verleden wisselen elkaar soepel af en de lezer komt veel aan de weet over Hitchcocks wijze van opnemen en zijn gebruik van bestaande architectuur. Een vlot geschreven roman waar ook filmliefhebbers van zullen smullen. Kleine druk.

J. Hodenius

ISBN 9789021443119 | Paperback | 300 pagina's | Querido | oktober 2012

Citaat van de dag

'‘Terug in mijn kamer bekijk ik de fragmenten uit Vertigo bij en in het Empire Hotel. (…) Even verderop de close-up van de familiefoto’s. Ik zet het beeld stil. Joanna is wazig, haar moeder staat achter haar, haar gezicht is nauwelijks te zien, de foto is half mislukt De man voor de winkel lijkt niet op meneer Ellis, hij is klein en dik. Vlak voor hem staat een ton met tuingereedschap: een hark, een riek. Had hij een winkel in tuinspullen?

De lijsten van de foto’s zijn breed en van donker leer, met goede strepen eroverheen. Dit zijn de foto’s die ik op het bureautje neerzette, ik weet het zeker. De lijsten van de foto’s in het hotel zijn nu anders.’’

Citaat uit Hotel Vertigo, Kees 't Hart