Geert Mak - De Brug (boekenweekgeschenk 2007)

Hé, dat is een fietsenbinnenkomer! Onder het fietsen. Dus onder het fietsen ontwikkel je je gedachten!

Ik geloof ook dat literatuur te weerbarstig is, om zich ene lor ergens van aan te trekken. Het grote probleem echter schuilt naar mijn idee, in het feit of in de toekomst uitgeverijen er willen blijven in investeren. Het idee van het digitale boek, is niet iets waarover ik sta te juichen. Ik bedoel als lezer.

Nou dat is ook mijn idee van literatuur, dat je er wat van opsteekt. Het is niet voor niks een reis die je maakt met behulp van een verhaal. Ik heb dat idee van kennisvermeerdering altijd strevenswaardig gevonden. En ik kan er niks aan doen, maar het idee van de verhevenheid van de wereldliteratuur, een genre dat ver boven de wereld van het amusement uitsteekt heeft me ook altijd aangesproken. Dat idee heb ik al vroeg meegekregen, gelezen in boeken, maar ook zo zelf gevoeld en sinds een jaar of wat weet ik dat het afkomstig is van de Duitse romantiek. Vandaar dat ik me een romanticus voel. Maar ook dat ik zelf gemerkt heb dat in de grote literatuur een diepgang schuilgaat, die ik mis in de wereld van het amusement.

Het is ook zo dat je als onzeker persoon in je jeugd op kijkt naar de grote meesters, dat daarbij schrijvers en filosofen, zo was het tenminste bij mij, een soort voorbeeldfunktie vervullen. Later kom je er dan achter dat ze ook maar mensen waren met hun kennis, maar ook hun zwakheden en gebreken. Niettemin schuilt er in hun geschriften een onmisbare kennis en levenservaring waar ik mijn eigen voordeel mee doe. Dat sluit overigens niet uit dat ik alle opgeworpen meningen en argumenten filter en kritisch betracht.

Je hebt gelijk als je zegt dat je met een streekroman en chicklit ook kennis opdoet. Zeer zeker, alleen de grote literatuur steekt daar boven uit, omdat het ook verbanden legt, met andere woorden, een poging doet een interpretatie van de werkelijkheid te begrijpen. Daar ligt voor mij de meerwaarde. Dat heb ik ook zo meteen gevoeld, toen ik voor het eerst kennismaakte met dit genre.

Ik weet niet of Heijne het zo in de praktijk heeft gebracht, wel weet ik dat Zeeman dit in recensies deed en daarom las ik zijn recensies meestal met groot genoegen. Net zoals die van Arnold Heumakers, die nu voor nrc schrijft.

Wat betreft dat autobiografische, daar kan ik je misschien antwoord opgeven, als ik het in de beschouwing heb teruggezocht.

Marjo schreef : Ha, nou als ik nog moet reageren, dan blijft dat in mijn hoofd spoken. Vooral als ik aan het fietsen ben, en dat is vaak, dan denk ik aan alles wat ik nog moet doen..

Ik ben overigens blij dat je een nieuwe reactie geplaatst hebt, want ik wist al niet meer waar ik moest zijn. Heb je mooi voor me opgelost!

Goed, Heine. Toen ik het voor het eerst las, las ik eigenlijk alleen maar dat hij nog hoop voor de literatuur heeft. Zoals ik ook ergens zei, het is net als met "die hedendaagse jeugd die nergens voor wil deugen" waarover de Ouden al mopperden: er zal altijd gemopperd worden over literatuur, en toch zal het altijd blijven.

Na die eerste keer dacht ik dus: nou dat is nog eens goed nieuws, voor de pessimisten onder ons, zij kunnen optimistisch worden, en ik noemde het hier,

Nu 'moest' ik het nog een keer lezen van jou (grapje hoor), en nu viel me meer op dat Heijne als een soort definitie van literatuur opwerpt dat je er iets van moet/ kunt leren over jezelf, en over de wereld. (a la Todorov, die ik niet ken)

Mooi..maar dat roept toch wel vragen op. Want zelfs in een streekroman, zelfs in chicklit kun je iets leren over jezelf en over de wereld..het is maar hoe je het bekijkt!

En dan zal Heijne toch niet bedoelen. Ik ken helaas zijn manier van recenseren niet, dus ik weet niet of hij de daad bij het woord voegt.

Waar hij de schuld van het gebrek aan animo voor de betere boeken aan het onderwijs wijt, tja, deels heeft hij gelijk. Maar ik ben ook van mening dat een goede leraar je moet leren lezen, je erop moet wijzen hoe je bepaalde stijlfiguren, vormen en wat dies meer zij, kunt herkennen. En wel zodanig herkennen, dat je dat onbewust doet.

Een goede leraar kan dat, mits hij tijd daarvoor heeft.

Bedoelt Todorov met een biografische manier dat je je levenservaring inbrengt? Dat zou ik heel goed vinden..dan kan iedereen een literaire roman waarderen..