Ha, nou als ik nog moet reageren, dan blijft dat in mijn hoofd spoken. Vooral als ik aan het fietsen ben, en dat is vaak, dan denk ik aan alles wat ik nog moet doen..
Ik ben overigens blij dat je een nieuwe reactie geplaatst hebt, want ik wist al niet meer waar ik moest zijn. Heb je mooi voor me opgelost!
Goed, Heine. Toen ik het voor het eerst las, las ik eigenlijk alleen maar dat hij nog hoop voor de literatuur heeft. Zoals ik ook ergens zei, het is net als met "die hedendaagse jeugd die nergens voor wil deugen" waarover de Ouden al mopperden: er zal altijd gemopperd worden over literatuur, en toch zal het altijd blijven.
Na die eerste keer dacht ik dus: nou dat is nog eens goed nieuws, voor de pessimisten onder ons, zij kunnen optimistisch worden, en ik noemde het hier,
Nu 'moest' ik het nog een keer lezen van jou (grapje hoor), en nu viel me meer op dat Heijne als een soort definitie van literatuur opwerpt dat je er iets van moet/ kunt leren over jezelf, en over de wereld. (a la Todorov, die ik niet ken)
Mooi..maar dat roept toch wel vragen op. Want zelfs in een streekroman, zelfs in chicklit kun je iets leren over jezelf en over de wereld..het is maar hoe je het bekijkt!
En dan zal Heijne toch niet bedoelen. Ik ken helaas zijn manier van recenseren niet, dus ik weet niet of hij de daad bij het woord voegt.
Waar hij de schuld van het gebrek aan animo voor de betere boeken aan het onderwijs wijt, tja, deels heeft hij gelijk. Maar ik ben ook van mening dat een goede leraar je moet leren lezen, je erop moet wijzen hoe je bepaalde stijlfiguren, vormen en wat dies meer zij, kunt herkennen. En wel zodanig herkennen, dat je dat onbewust doet.
Een goede leraar kan dat, mits hij tijd daarvoor heeft.
Bedoelt Todorov met een biografische manier dat je je levenservaring inbrengt? Dat zou ik heel goed vinden..dan kan iedereen een literaire roman waarderen..