W Elsschot-Villa des roses (1913) samenleesboek juni 2007

Elsschot is een stilistisch meester!

Geen woord te veel, droog, nuchter en met een ironische ondertoon.

Wat dat betreft vind ik het begin van Kaas altijd zo treffend.

Daar neemt hij ons lezers mee in zijn overwegingen over hoe hij nu zijn beginzin zal schrijven.

Het is een hele gewone zin, maar hij wikt en weegt elk woord op zijn mérites qua vorm.

Het is bij hem zoals Flaubert zei: 'Vorm is alles. Vorm ís inhoud.'

Aan dit boek kun je bijvoorbeeld zien dat de materiaalbehandeling een enorm belangrijk kenmerk is van literatuur (om maar even naar een ander topic te verwijzen... )

Zijn onderwerp is immers nou niet echt daverend interessant te noemen: een kleinburgerlijk roddelgezelschap met ook niet echt daverend interesant levens.... doodgewoon eigenlijk.

Maar hoe hij het vertelt, dat maakt het tot literatuur!

A.

Dank voor het plaatsen van die link, Rutger. Leuk om te lezen!

Graag gedaan, Ariadne. Ben het ook volledig eens met jouw opmerkingen. Het is vooral het "droge" karakter, dat mij aanspreekt. En alhoewel ik ver achter ben met de cursus "Literair lezen" sta ik volledig achter jouw vaststelling dat inderdaad de materiaalbewerking enorm belangrijk is in deze tekst.

Ben ondertussen aan bladzijde 30. Nog een paar kleine opmerkingen.

Na de beschrijving van het pension en zijn eigenaars volgt een beschrijving van de pension"gasten", waarbij niet aan iedereen even veel aandacht besteed wordt. Zo krijgt mevrouw Gendron een heel hoofdstuk voor zich alleen, terwijl alle andere kostgangers samengepropt worden in een ander (wat niets afdoet aan een duidelijke omschrijving van elks van hen). Ik wou eerst suggereren dat Gendron misschien belangrijker is, maar aangezien ik het boek al een paar keer heb gelezen, weet ik dat dit niet het geval is, zonder op de feiten te willen vooruitlopen.

De gasten vormen nogal een bont allegaartje. Zo zijn er enkele buitenlanders, personen die alleen maar komen eten, personen die wat afwijkend zijn (bijvoorbeeld in uiterlijk Jeanne de Kerros), er zijn gasten die zich laten bedonderen (Aasgaard, die lelijke woorden leert), of die bedonderen (Grünewald met de wijn).

Dat leek me ook zo'n rare wending. Ik dacht ook dat Mevrouw Gedron belangrijk was maar uiteindelijk draait het meer rond Louise en Richard. Je werd volledig op het verkeerde been gezet.

Dit is nu een van de weinige boeken waarvna ik denk dit had een dikker boek mogen zijn. Waarom pleegde Brezau zelfmoord? Wat was er verder gebeurd met Martin? Ging hij nog terug naar vrouw en schoonmoeder? Betaalde hij nog de rekening?......

Inge

Het feit dat het verhaal van sommige personen niet "af" is, heeft misschien te maken met het feit dat het boek een weerslag was van eigen ervaringen van de auteur in Parijs.

Voor wat betreft die onevenwichtigheid in aandacht en de verhaaldraden, die er een beetje bijhangen: dat ben ik ook wel met jullie eens.

Maar goed, het was zijn debuut en voor iemand die nog nooit iets geschreven had of er ooit over gedacht had om iets te schrijven!

Maar het blijft een beetje schetsmatig her en der en dat is jammer.

Ik zou net als Inge ook nog wel graag meer bladzijden in dit boek willen hebben om te lezen...

Mijn leraar Nederlands vond dit zijn minste boek en Kaas zijn beste.

Ik vond het het mooiste. Als 14-jarige tiener had ik al al zijn boeken gelezen: Villa des Roses, Een Ontgoocheling, De Verlossing, Lijmen / Het Been, Kaas, Tsjip / De Leeuwentemmer, Pensioen, Het Tankschip en Het Dwaallicht. En zijn Verzen kende ik grotendeels uit mijn hoofd (en nog steeds... ).

Nu zou ik Het Dwaallicht of Kaas zijn beste werken noemen.

Zo zie je maar: die leraar heeft toch gelijk gehad. :lol: :lol: :lol: :lol:

A.