John Banville - De zee (samenleesboek aug/sept 2006)

Ik ben even aan het googlen geslagen in de hoop nog iets te vinden over de Rose kwestie. Een interview of zo, maar helaas. Wel een aantal recensies, waarvan toch een aantal negatief. Ik dacht dat het in de pers overwegend positief was ontvangen. De meeste recensenten vielen over het extreem overdadige taalgebruik. Een mooie zin waar ik helemaal achter kan staan vond ik deze:

"The Sea" is really just a writing exercise, a novelist testing how far he can stretch his readers on the rack of an unlikable narrator.

Maar ik houd daar nu juist van! Anders had ik misschien dezelfde neiging gehad als Berdine: boek in de hoek..

Ondanks dat Banville allang gearriveerd is (eerste boek begin jaren zeventig) en prijzen voor meerdere boeken heeft ontvangen, zoals voor zijn monografie over de astronoom Kepler, bespreekt een deel van de critici zijn boeken steevast vernietigend. Het is gewoon symptomatisch voor veel recensenten om boeken die qua stijl van de norm (realisme) afwijken structureel af te wijzen. In Nederland is altijd al vies aangekeken tegen een wat weelderige stijl, ondanks dat ze vaak coulanter zijn in het buitenland bv Engeland, hakken recensenten regelmatig in op romans. Vooral als een recensent zich niet kan verenigen met de hoofdpersoon, zoals hier in The sea heel goed kan, bestaat de neiging om maar het hele boek met de grond gelijk te maken.

Niet dat Banville zich wat van die kritiek aantrekt, waarom zou hij, hij heeft al een prachtig oeuvre bij elkaar geschreven.

groeten,

Roel

berdine schreef : Ik ben even aan het googlen geslagen in de hoop nog iets te vinden over de Rose kwestie. Een interview of zo, maar helaas. Wel een aantal recensies, waarvan toch een aantal negatief. Ik dacht dat het in de pers overwegend positief was ontvangen. De meeste recensenten vielen over het extreem overdadige taalgebruik. Een mooie zin waar ik helemaal achter kan staan vond ik deze:

"The Sea" is really just a writing exercise, a novelist testing how far he can stretch his readers on the rack of an unlikable narrator.

ja ook al was de hoofdpersoon een sombere, narrige man betekent dat niet dat het een slecht boek was.

Ik vond het tweede deel wat minder, begreep ook niet zo goed wat het ertoe deed die verhalen over de kolonel. Hij had toch niets met het hele gebeurde te maken? Of ben ik dat nu kwijt? (het boek is nu bij janna2, kan het niet nakijken)

Bernadet

Als je het gevoel krijgt dat bepaalde dingen er niet bij hoeven omdat ze buiten het verhaal staan, vind ik het boek niet goed.

Bernadet schreef : begreep ook niet zo goed wat het ertoe deed die verhalen over de kolonel. Hij had toch niets met het hele gebeurde te maken?

Bernadet

En wat Rotor schrijft dat er een aantal critici steevast slechte kritieken schrijft over Banville's boeken: in dit geval noemden de door mij gelezen critici zijn andere boeken wel goed. Ik heb achteraf ook het gevoel dat Banville extreem moeilijke taal heeft gebruikt, puur om te kijken of hij er mee weg kwam. Maar dat zal altijd wel een punt van discussie blijven.

Ik dacht dat het tweede deel weergaf hoe hij steeds verder wegzonk in die depressie. Daarbij speelden de mensen om hem heen, die ook allemaal niet zo'n lekker leven hadden, een rol. Tekenend vond ik dat hij dan die documentaire ziet over de Serengeti, en dat hij dan eigenlijk niet eens wil zien hoe de olifanten hun leven leiden. Niets waard, vind hij.