John Banville - De zee (samenleesboek aug/sept 2006)

Ik weet niet wat een boek een klassieker maakt? Aandacht? Leeslijsten?

Hm, Rose was ook een underdog, ja, maar Max beschrijft zichzelf ook niet echt aardig. Dus waarom haar dan wel?

Ze was een slachtoffer, maar dat was hij zelf ook. Ik kom er niet uit.

klassieker... door de taal, door het vele onderhuidse wat er in staat, de ontwikkeling van het verhaal enz.

Nou had ik toch een heel verhaal over het waarom van Rose en nu ben ik het kwijt, ik moest even mijn aandacht bij iets anders houden en weg verhaal.

bernadet

Ik weet niet of je gelijk hebt, Bernadet. Natuurlijk moet een boek goed zijn, iets te bieden hebben, dus de taal en het verhaal en er meer in lezen iedere keer dat je het leest, ja, allemaal waar. Maar ik denk dat er veel boeken zijn die geen klassieker geworden zijn en toch die kenmerken hebben! Al heb ik even geen voorbeeld bij de hand. Misschien zit er wel een in die stapel afgeschreven boeken van jou!

Ik bedoel: vooral staat de kwaliteit, maar daarna de promotie..

Jullie verslagen komen inderdaad heel dicht bij elkaar. Ik vond dit boek erg deprimerend, erg negatief. Ik heb het dan ook een paar keer aan de kant gesmeten. De neerbuigende en laatdundende toon waarop de ik-figuur over alle personen in zijn leven praat, ik werd er niet goed van. Rose is inderdaad een uitzondering, misschien omdat zij niet zo direct aan zijn leven raakte? De jury van de Man Booker Prize noemde dit boek een meesterlijke studie van droefheid, herinnering en liefde. Die herinnering klopt wel, maar die droefheid was naar mijn idee meer kwaadheid en ik heb er geen sprankje liefde in aangetroffen. De ik-figuur kwam op mij over als een grote egoïst, die vooral kwaad was op wat het leven hem allemaal had aangedaan.

Hallo Berdine,

Het zit complexer in elkaar. Je kunt ook door het leven geleefd worden, zoals je weet. Dit is een goed voorbeeld daarvan. Daarnaast is hij ook kwaad op zichzelf omdat hij negatief reageert op anderen, terwijl hij veel vriendelijker wil reageren, maar dat de omstandigheden en pijn uit het verleden iedere keer andere woorden en woorden met verkeerde strekking uit zijn mond laten komen.

Zie de momenten van zelfreflectie in het boek.

berdine schreef : Jullie verslagen komen inderdaad heel dicht bij elkaar. Ik vond dit boek erg deprimerend, erg negatief. Ik heb het dan ook een paar keer aan de kant gesmeten. De neerbuigende en laatdundende toon waarop de ik-figuur over alle personen in zijn leven praat, ik werd er niet goed van. Rose is inderdaad een uitzondering, misschien omdat zij niet zo direct aan zijn leven raakte? De jury van de Man Booker Prize noemde dit boek een meesterlijke studie van droefheid, herinnering en liefde. Die herinnering klopt wel, maar die droefheid was naar mijn idee meer kwaadheid en ik heb er geen sprankje liefde in aangetroffen. De ik-figuur kwam op mij over als een grote egoïst, die vooral kwaad was op wat het leven hem allemaal had aangedaan.

Daarnaast is hij ook kwaad op zichzelf omdat hij negatief reageert op anderen, terwijl hij veel vriendelijker wil reageren,

Waar maak je dat uit op rotor?

Bernadet