Murat Isik: Verloren grond (debuut) samenleesb maart 2013

Een kaart zoals het weer hier momenteel is warm, zonnig

ik kom maar bij jou wonen Inge. Zonnig is het hier echt niet

Is hier vandaag ook weer heerlijk zonnig. Vanmiddag het eerste bbq'tje van het seizoen

Het boek is uit. Vol bewondering gelezen. Mooi, eenvoudig en subtiel taalgebruik. Aangrijpend en pakkend verhaal. In een woord: PRACHTIG!

- Ik pakte mijn vaders hand en drukte die zachtjes.

"Alles komt goed, " zei ik. "Alles komt goed, lieve baba."

Knap debuut dat dankzij Leestafel op mijn weg kwam. Dankjewel Willeke voor het lenen, ik stuur je binnenkort een berichtje voor de "persoonlijke" thuisbezorging!

groetjes, irene

Ah mooi, ik dacht al dat je het mooi zou vinden!

Een prachtig boek inderdaad!

Leuk hoor, die discussie lezen achteraf! Bij jullie zal het verhaal inmiddels wel weggezakt zijn. Ik heb het op mijn e-reader gelezen en ik weet niet of dat verschil maakt, maar ik was niet zo onder de indruk. Ik vond het een beetje sentimenteel, een beetje kinderlijk geschreven ook (dat moet misschien wel, aangezien het verteld wordt door een dertienjarige).

Wat de discussie over de vader en de moeder betreft, komt mijn mening het dichtst bij die van Inge. De moeder reageerde zo omdat de vader gewoon niets deed. Ze smeekte, ze zeurde, ze dreigde, maar er was in die man geen beweging meer te krijgen. En als hij dan al iets deed dan waren het verkeerde dingen. Nee, ik begreep die vrouw wel. Bovendien stond ze evengoed constant aan zijn zijde, dwong hem te eten en verzorgde hem. Pas toen het gevaar niet alleen hen, maar ook de kinderen bedreigde, stond ze op het punt om hem te verlaten.

Die man begreep ik minder. Hij was dan wel kreupel, maar hij ging meteen bij de pakken neerzitten. Hij had zijn zoon Yusuf eens flink aan moeten pakken, dan hadden ze niet eens uit het dorp weg hoeven gaan. Ik begreep echt niet dat zijn trots en zijn gelijk belangrijker waren dan het leven van zijn vrouw en zijn kinderen.