Murat Isik: Verloren grond (debuut) samenleesb maart 2013

Leuk, dan komt het via inge naar jou, en daarna terug naar mij. Maar heeft geen enkele haast hoor.

Groetjes Willeke

Wat ik zo apart vond was dat die vader ineens zo halsstarrig werd. Steeds op de verkeerde momenten. En eigenlijk begreep ik die moeder ook niet helemaal. Ze begint haar man steeds minachtender te behandelen terwijl hij er verder niets aan kon doen dat hij kreupel was. Dat had Atilla gedaan niet haar man. Wel vreemd vind ik nog steeds waarom ze hals over de kop vertrokken uit Sobyan. Moest dat nu zo onmiddellijk? Ze hadden geen inkomen meer, maar toch...

Maar voor de rest een prachtig verhaal, je zit je op te vreten dat Selim maar steeds niet kan vertellen wat zijn bedoeling is, het vooroordeel van de mensen in het tweede dorp is onuitroeibaar.

Het einde is mooi maar na alle doorstane spanning wel een beetje weinig spectaculair. Of vinden jullie dat niet?

Dettie

Kom ik op terug. Goed?

Zou dat niet samen hangen? Als je vrouw je oneerbiedig behandelt, op je neer kijkt, dan ga je toch juist halsstarrig vasthouden aan je ideeën? Voeg daarbij de manier van met elkaar omgaan in een andere cultuur. De man moest de boel in de hand houden.

En ook nog het feit dat de jongen het verhaal vertelt, niet een algemene alwetende verteller.

Ik persoonlijk vind het wel prettig als je niet alles uitgekauwd gepresenteerd krijgt.

Als je vrouw je oneerbiedig behandelt, op je neer kijkt, dan ga je toch juist halsstarrig vasthouden aan je ideeën?

Maar die vrouw wist aldoor niets van zijn plannen, hij kondigde aan...

Zij behandelde hem als een man die afgedaan had omdat hij haast niets meer kon en dat vee verkocht had en dat geld had laten lopen, terwijl zij ook wel wist dat het moeilijk anders kon. Er was geen geld meer, hij moest iets doen. Zij kon ook al het werk niet aan en Yusuf deed niets. Als ze zo bijdehand was dan had ze Yusuf tot de orde moeten roepen en aan zijn haren de stal in moeten trekken... helpen jij!

Hij dacht de oplossing te hebben gevonden door terug te keren naar zijn geboortedorp want daar had hij nog dat stuk grond. dat het zo mis zou lopen kon hij ook niet weten.

De vader teerde helemaal weg mede door de scheldpartijen van zijn vrouw.

Ook al was hij inderdaad veel te zachtaardig, zij wreef hem dat er wel steeds nog eens extra in. Zij had ook wel wat vriendelijker naar hem toe mogen zijn en samen proberen eruit te komen.

Dat hij op zijn manier zijn best deed wilde ze niet zien. Hij had een oplossing voor het land maar niemand liet hem uitspreken. Er was alleen maar agressie.

Maar de vader hield helemaal niet halstarrig vast aan de ideeën dankzij zijn vrouw toch? Hij vond dat hij recht op het land had, het was van hém. Hij begreep niet dat de bewoners dat niet wilde accepteren. Het bevreemde mij dat hij juist in die enorm gespannen en levensbedreigende situatie bleef vasthouden aan zijn plan terwijl hij voor de rest aldoor zo toegevend was, zelfs de ander naam voor zijn zoon vond hij goed. Hij had rond dat stuk grond toch al door dat niemand naar hem luisterde?

Ik vond het eind nogal lief in verhouding met de rest van het verhaal vandaar mijn vraag.

Ik persoonlijk vind het wel prettig als je niet alles uitgekauwd gepresenteerd krijgt.

Ik begrijp deze opmerking niet zo goed. Daar is in dit boek geen sprake van toch?

Dettie

Je kent toch niet de finesses van alles wat je leest?

Dan was jouw opmerking dat je bepaalde dingen niet begrijpt immers niet nodig geweest?

Ik weet niet meer hoe het afloopt, dus daar kan ik niet op reageren. Maar de verhouding tussen man en vrouw in die cultuur is heel anders dan wij gewend zijn. Denk ik.

De man maakt plannen en wil dat zijn vrouw hem onvoorwaardelijk volgt. Maar deze doet dat niet, protesteert op haar manier. Of er sprake is van een liefdevol huwelijk, dat betwijfel ik. Ze neemt hem kwalijk dat haar dromen niet uitgekomen zijn en reageert zich af op hem. Hij als man kan dat niet op zich laten zitten en zet toch door. Misschien wel tegen beter weten in. (Dat bedoelde ik)