Murat Isik: Verloren grond (debuut) samenleesb maart 2013

Dettie schreef : Wat ik zo apart vond was dat die vader ineens zo halsstarrig werd. Steeds op de verkeerde momenten. En eigenlijk begreep ik die moeder ook niet helemaal. Ze begint haar man steeds minachtender te behandelen terwijl hij er verder niets aan kon doen dat hij kreupel was. Dat had Atilla gedaan niet haar man. Wel vreemd vind ik nog steeds waarom ze hals over de kop vertrokken uit Sobyan. Moest dat nu zo onmiddellijk? Ze hadden geen inkomen meer, maar toch...

Maar voor de rest een prachtig verhaal, je zit je op te vreten dat Selim maar steeds niet kan vertellen wat zijn bedoeling is, het vooroordeel is onuitroeibaar.

Het einde is mooi maar na alle doorstane spanning wel een beetje weinig spectaculair. Of vinden jullie dat niet?

Dettie

Ik heb me ook verbaasd over de passiviteit, en later de halsstarrigheid van de vader. Maar ik heb het geïnterpreteerd als totale verslagenheid, zijn been was weg, zijn toekomst was weg, zijn levenslust was weg, en daarna beet hij zich bijna tegen beter weten en met veel te veel risico voor zijn geliefden, vast in het enige wat in zijn hoofd nog restte...het land van zijn familie.

Zijn vrouw kon totaal geen respect opbrengen voor die houding .

Waarom ze zo hals over kop weg gingen uit Sobyan weet ik niet.

Het einde was inderdaad wat soft, maar heeft me niet al te veel gestoord. Ik was vooral blij dat ze nu op een veilige plek waren.

Ja hij was totaal verslagen, en inderdaad hij had tenminste dat stuk land nog. In zijn naïviteit (zo zag ik het tenminste) dacht hij dat het al die jaren gewoon was blijven liggen, wachtend op zijn eventuele terugkeer. En dat viel dus even heel erg tegen. Ik begreep wel dat hij om zijn stuk land vocht. In zijn ogen had hij er gewoon recht op, en de mensen reageerden ook wel érg agressief. Maar dat hij dan juist op de meest vreselijke momenten ineens erg koppig wordt verraste me.

Vond jij dat zijn vrouw gelijk had Willeke?

Ja het einde was wat soft dat vond ik jammer van het boek, maar voor de rest was het wel een prachtig verhaal.

Dettie

Vond jij dat zijn vrouw gelijk had Willeke?

Dat vind ik een lastige vraag. Néé, is mijn eerste reactie, ze had hem veel meer kunnen steunen, en het niet erger kunnen maken met haar minachtendheid. Maar ook zij wordt meegezogen in alle ellende, en reageert weer op haar passieve, en later buitensporig koppige man.

Ja ik vond het een prachtig boek. Ik zie het ook regelmatig verschijnen in advertenties en aanprijzingen, dus ik denk dat het zijn weg gaat vinden onder een grote groep lezers, en dat verdient het boek.

Ja zo zat ik ook te dubben over die vrouw. Ik had tijdens het lezen deels bewondering voor haar, want ze stapte wel over overal op af. Ze ging zelfs naar die ellendige Atilla. Ze ging zelfs mee de operatiekamer in om bij hem te zijn!

En inderdaad ga er maar aanstaan om al die ellende op te vangen, daar word je echt niet vrolijker van.

Maar ze was ook wel erg hard voor haar man waarmee ze voor zijn ongeluk een fijn leven had, dit in tegenstelling tot bijv. Atilla's vrouw die niet meer dan een huisslaaf was.

Ik dacht aanvankelijk nog dat ze probeerde hem met haar gescheld aan te sporen om tot actie over te laten gaan. Ze zag niet dat hij veel dingen gewoon lichamelijk niet meer kon. Ze zag ook niet hoeveel pijn ze haar man deed met haar geschimp.

Ik heb dus een dubbel gevoel over haar. Enerzijds bewondering, anderzijds een beetje afkeer vanwege haar weinig medeleven en sneren en schelden.

dettie

Ik heb het boek gelezen en heb zitten nadenken over waarom die vrouw zo hard was voor haar kreupele man.

Ik begrijp haar ergens heel goed. Na het ongeluk is haar man nogal stocijns (depressief), hij doet werkelijk niets mee, verstopt zich voor alles en iedereen. De verhuis naar Hemgin was eigenlijk een vlucht en het brengt het gezin geen geluk en weer is haar man eerder stocijns. Enkel in het daar in het dorp willen blijven is hij volhardend. Hij is volhardend in de verkeerde dingen. En dat zou me ook irriteren. Ik zou ook tamelijk hard reageren denk ik.

Het boek is zojuist bezorgd door de postbode. Dankjewel Inge en wat een vrolijke kaart heb je er bij gedaan

groetjes, irene