Michiel Stroink - Of ik gek ben (debuut)

Dat klopt: mogelijk mankeert hij niets en is het een eenmalige actie geweest. Ik bedoel met dat "mankeren" ook niet dat hij werkelijk geestelijk ziek is, maar dat de psychiaters in de kliniek dat niet weten en wel een houvast moeten hebben om hun behandeling op te baseren. De man is nu eenmaal veroordeeld en zit in die kliniek. En zolang hij blijft zeggen: ik heb niets gedaan, komt hij die kliniek niet uit. Dat zou jij als burger ook niet willen. Jij weet ook niet of het een eenmalige actie was of dat die man werkelijk gevaarlijk is.

Als jij bij de dokter zit en je zegt dat je niets mankeert, kan hij je toch ook geen therapie voorschrijven? Vanaf het moment dat hij accepteert dat het een eenmalige actie was, werkt hij mee, wil hij praten met de psychiater en komt hij in no time vrij. Hij accepteert dat het één keer is gebeurd en neemt voorzorgsmaatregelen dat het nooit of te nimmer weer zal gebeuren. Hij wil gewoon een nieuw leven beginnen, zonder drank en drugs.

Je laatste regels gelden ook absoluut voor hem. Hij doet er dus 3 jaar over.

Lees het nou maar gewoon, jij leest het in een avond uit denk ik. Het zijn maar 235 blz., tamelijk royale bladspiegel, een flink aantal witpagina's tussen de hoofdstukken en gemakkelijk leesbaar. :mrgreen:

Ha berdine,

Ja ik begrijp wel wat jij zeggen wil. Jij zegt de man is mogelijk een gevaar voor de maatschappij dus mogen ze hem niet laten gaan.

Maar ik heb steeds het gevoel als ik jullie verhalen over dit boek lees dat de man een bekentenis door de strot geduwd wordt. Nu de man eenmaal gezegd heeft oké dan heb ik dat kennelijk gedaan, is hij geen gevaar voor de maatschappij meer?

Zijn constante zeggen dat hij het écht niet weet is veel eerlijker. Waarom daarop geen therapie baseren?

Zij kunnen hem bijv. confronteren met dergelijke vergrijpen van anderen en kijken hoe hij daar op reageert. Het is een complete willekeur nu. Zij vinden dat de man eerst maar moet accepteren dat hij het mogelijk gedaan heeft.

Zij vinden dat de man wat mankeert en genezen moet worden. Ze maken nu van de man een geval met in de boeken die status die zij, de hulpverleners, willen, die zij bepalen.

Kan me voorstellen dat de man breekt anders zou hij mogelijk nog 10 jaar daar zitten terwijl hij niet eens weet of hij het wel of niet gedaan heeft.

Dettie

die het nu, op dit moment, zeker niet gaat lezen, heb nog veel teveel liggen, dat moet ik eerst 'weglezen'.

Dettie, nou dwaal je erg ver af van wat er in het boek staat.

Nu de man eenmaal gezegd heeft oké dan heb ik dat kennelijk gedaan, is hij geen gevaar voor de maatschappij meer?

Nee, nu kan hij een behandeling krijgen.

Kan me voorstellen dat de man breekt anders zou hij mogelijk nog 10 jaar daar zitten terwijl hij niet eens weet of hij het wel of niet gedaan heeft.

De man accepteert tenslotte wat hij gedaan heeft, omdat het bewijs overtuigend is en niet omdat zij hem dat opdringen. Hij wordt met rust gelaten en komt zélf tot de conclusie dat het wel waar moet zijn. Hij zou er niet nog eens 10 jaar zitten, maar zelfs levenslang.

Als ze hem therapie hadden opgedrongen was hij echt gek geworden. Ze hebben hem rustig zelf tot inzicht laten komen. Noem dat dan een "therapie".

Ik weet niet hoe jij aan al die inzichten komt over hoe het er in zo'n kliniek aan toe gaat. De schrijver heeft er les gegeven en ik hoop dat het eraan toe gaat zoals hij het beschrijft en niet zoals in jouw horrorscenario. :shock:

Ja, je hebt gelijk ik heb het boek niet gelezen en zal mogelijk afdwalen.

Maar het is toch eigenlijk wel gek dat als hij maar zegt ja ik deed het of dat accepteert dat hij dan pas geen gevaar meer is want dan kan hij behandeld worden. Zijn omgeving is er zo van overtuigd dat hij het wél deed dat hij uit arren moede dan maar accepteert dat het dan wel zo zal zijn. En dan kan hij pas behandeld worden. Ik zou ook gek werden als ik behandeld werd voor iets waarvan ik niet wist dat ik dat gedaan had, dat is toch vrij normaal?

Hij kan kennelijk 1000 keer zeggen ik weet het niet en ik geloof het niet dat ik zoiets doe, en dat wordt niet geaccepteerd want alle schijn is tegen hem en nu hij dan maar zegt ja, dan wordt hij onmiddellijk wél geloofd en kan de behandeling beginnen.

Het is bijna een klokkenluider verhaal. Een klokkenluider geeft aan dat iets helemaal mis is en is eerlijk en uiteindelijk moet de klokkenluider zich schuil houden en/of verliest zijn huis en belandt in een caravan.

En dat horrorscenario...

Ik woon tegenover zo'n kliniek en heb via mensen die daar helaas behandeld moesten worden persoonlijk gezien dat wat de cliënt zegt er weinig toe doet. De behandelaar heeft altijd gelijk, linksom of rechtsom. Dat heeft voor de mensen die behandeld werden erg akelige gevolgen gehad.

Er was bijv. iemand die deed computerwerk en kon daar absoluut niet meer tegen. Was helemaal doorgedraaid en wat geven ze hem als bezigheidstherapie? 3 x raden? jaaaa... computerwerk!

Er zaten mensen vanwege alcoholproblemen en die kochten elke dag alcohol in de plaatselijke supermarkt en lagen soms in de regen en kou op de grond, want de combinatie alcohol en medicijnen was niet erg geslaagd. Als je dan belde dat er iemand op de grond lag te klappertanden en van de wereld was dan was het jammer, maar er was even geen personeel beschikbaar, kon ik diegene niet brengen? Uiteindelijk moest de politie ze maar naar de kliniek brengen En de volgende dag zag je ze weer lopen met hun blikjes bier! Want cliënten zijn vrij in hun doen en laten... het zal je kind maar wezen!

Ik heb dus inderdaad geen hoge pet op van behandelaars. Ik heb daarvoor teveel misstappen en misbeoordelingen gezien.

En dit is dan nog vrij 'onschuldig', ik kan bergen verhalen vertellen over behandelingen waarbij cliënt héél erg de dupe is.

Ik heb maar van één behandelaar positieve berichten gehoord.

Maar zou jij je laten behandelen als je niets meer weet en er bijna van overtuigd bent dat het bijna onmogelijk is dat je zoiets gedaan hebt?

Dettie

op haar stokpaardje

Ik heb het boek niet gelezen maar als ik jullie reactie zo lees over geen gevaar meer zijn als je hebt geaccepteerd dat je het gedaan hebt lijkt mij dat als je eenmaal geaccepteerd hebt dat je onder invloed van alcohol en drugs verschrikkelijke dingen blijkt te kunnen doen je dan alles zult doen om te zorgen dat je geen alcohol en drugs meer tegelijk gebruikt. Op dat moment is iemand minder gevaarlijk dan wanneer hij het niet gelooft en de kans groot is dat hij weer alcohol en drugs tegelijk gebruikt.

Ik weet niet of diegene het niet gelooft Johanna, ik heb het boek niet gelezen, hij zal in ieder geval twijfelen lijkt me, alle schijn is wel tegen hem, maar hij accepteert kennelijk niet waarvoor hij beschuldigd wordt omdat hij het niet meer weet en zich niet kan indenken dat hij zoiets doet.

(Ik zelf zou per se willen weten wat er werkelijk gebeurd is want ik zou het gekmakend vinden als ik dat niet wist. De onderste steen zou boven moeten komen totdat ik overtuigd zou zijn dat het wérkelijk zo gegaan is.)

Het lijkt mij wel dat als je hoort dat je onder invloed van alcohol en drugs mógelijk dingen doet die je normaal gesproken nooit doet dan zou je dat sowieso al laten, of je het nu wel of niet gedaan hebt.

Dettie