Michiel Stroink - Of ik gek ben (debuut)

Dank Dettie! Dat is dus precies wat ik al die tijd probeerde te zeggen.

Hè gelukkig dat je blij ermee bent

Ook als je een fysieke klacht of ziekte heb word je in een hokje gestopt en krijg je een etiket opgeplakt en het bijbehorende medicijn. Mocht dat niet helemaal werken, dan wordt een ander hokje geprobeerd met een ander medicijn. En als dat ook niet helpt ben je onbehandelbaar.

Ik zie de noodzaak van hokjes wel in. Ik zou niet weten hoe anders te behandelen.

In dit boek wil de man geen keuze maken, kan niet in een hokje worden gestopt en is dus onbehandelbaar.

Ik vond de werkwijze in de kliniek zoals beschreven helemaal niet slecht. Zodra de man aangaf mee te willen werken, werd hem van alle kanten hulp geboden. Daarvoor gaf hij aan met rust gelaten te willen worden en ook dat werd gehonoreerd. Hij werd zeker wel als individu behandeld. Er werd hem b.v. werk aangeboden dat paste bij zijn opleiding/beroep.

Misschien werden er in het begin wel speciale gesprekken met hem gevoerd om hem tot zelfinzicht en acceptatie te brengen, zoals Annemarie zegt. Dat weten we niet omdat het boek pas begint als hij al 3 jaar in de kliniek zit. Mogelijk heeft hij die behandeling al gehad en heeft die nergens toe geleid.

berdine schreef : Ook als je een fysieke klacht of ziekte heb word je in een hokje gestopt en krijg je een etiket opgeplakt en het bijbehorende medicijn. Mocht dat niet helemaal werken, dan wordt een ander hokje geprobeerd met een ander medicijn. En als dat ook niet helpt ben je onbehandelbaar.

Ik zie de noodzaak van hokjes wel in. Ik zou niet weten hoe anders te behandelen.

Ja maar ook bij een fysieke klacht heb je hetzelfde probleem.

Bijvoorbeeld: Mijn moeder overleed toen ik twaalf was dus alles wat ik daarna mankeerde was gelijk psychisch. Pijn in je rug? Psychisch, pas later zagen ze een vergroeiïng. Goh had je geen pijn in je rug? ja dus. En zo ging het door (wat, dat vertel ik hier allemaal niet). Je wordt gewoon altijd in een hokje gestopt, en als je moeder vroeg overlijdt dan móet je daar last van hebben. Maar als je zegt dat klopt niet dan heb jij bij voorbaat ongelijk. Want zij weten het en jij niet.

Dat is wat Annemarie probeert te zeggen volgens mij. Ook al weet de jongen uit het boek niets meer, dat mag niet, hij móet iets weten en dan kunnen ze pas verder en hem zogenaamd 'gericht' behandelen.

Dat met rust laten of werk aanbieden is wat anders. Het gaat er (denk ik) om dat niet geaccepteerd wordt dat hij het niet meer weet.

dettie

Nou ja, het zijn behandelaars, en als de man zich niets herinnert en ook niet toe wil geven dat het wel zo geweest moet zijn, dan kunnen ze er niets mee. Natuurlijk willen ze dat hij het zich herinnert, ze willen hem helpen en dat willen ze echt, maar ze moeten eerst weten wat ie mankeert toch?

Het is in dit boek niet zo dat zij het weten en dat de man het fout heeft. Het is gewoon zo dat ze hem niet kunnen helpen als hij aangeeft dat hij niets mankeert.

De vergelijking met jouw geval gaat niet op. Je zou het boek moeten lezen om goed te kunnen oordelen. Ook al weet je nu alles al, het is toch een leuk boek om te lezen.

Het is de politie die het allemaal beter weet, want al het forensisch materiaal en de getuigenissen zijn tegen hem. Maar ook daar mag je niet met een vingertje gaan wijzen. Ze kúnnen niet anders oordelen.

En wat zou je zelf doen, als alles tegen je getuigt en je geheugen je totaal in de steek laat? Je kunt nog zo vast in jezelf geloven, ervan overtuigd zijn dat je niet tot zoiets in staat bent, als al het bewijs tegen je is dan moet je wel. En zo verging het deze man ook. Het kostte hem een paar jaar maar toen ging hij overstag. Ik vind "breken" (eerder ergens genoemd) een te zwaar woord. Dat klinkt als een horror-scenario. Er wordt geen druk op hem uitgeoefend.

maar ze moeten eerst weten wat ie mankeert toch?

ja, maar daar gaat het juist om. Wie weet mankeert hij inderdaad niets maar heeft hij 'alleen' onder invloed van die drank en drugs dat gedaan en is die avond die combinatie zodanig slecht bij elkaar passend geweest dat hij agressief werd en de dingen deed waarvan gezegd wordt dat hij ze deed. Het kan toch écht zijn dat hij niets mankeert?

Er zijn toch ook gevallen bekend dat er in café's drugs in iemands drankje werd gedaan en diegene daarna compleet van de wereld was? Dus waarom zou dit niet kunnen en moet hij wat mankeren?

En natuurlijk zou ik me 1000 dingen afvragen en twijfelen of ik het nu wél of niet gedaan heb. Maar als ik het echt niet weet zou ik ook niet zo gauw zeggen dat ik het inderdaad gedaan heb. Het is nogal wat waar diegene van beschuldigd wordt!

En ALS ik ja zou zeggen dan is daarmee niet gezegd dat ik dan voor eens en altijd een misdadiger ben, dat ik het karakter van een misdadiger heb en tbr verdien. De combinatie drugs en alcohol kan heel rare dingen met iemand doen. Qua daad/het gevolg is kennelijk heel erg maar daarmee is nog niet gezegd dat diegene daadwerkelijk van karakter slecht is en herstellen moet en jaren tbr moet krijgen.

Hij zou eerder opgevangen moeten worden omdat hij kennelijk iets heel ergs gedaan heeft en niet weet dát hij dat gedaan heeft. Ga daar maar eens mee leven.

Maar je hebt wel gelijk, ik heb het boek niet gelezen dus weet niet hoe het verhaal is.

Dettie