Michiel Stroink - Of ik gek ben (debuut)

Het boek ligt voor me klaar bij de bieb.

Nou ik kan ook niets met die passage in je recensie over die hokjes, Annemarie.

Ik vind het volkomen logisch, dat iemand die niet toe wil geven dat hij iets fouts gedaan heeft, niet met een therapie geholpen kan worden. En dat een tbs patiënt eerst aan zijn gedrag moet werken voor hij weer vrij in de maatschappij kan functioneren, vind ik ook niet echt iets "in hokjes stoppen".

Ik vond het thema eerder: "Wat is waarheid?"

Wat dat betreft, Dettie, vergeet dat hokjes gedoe nou maar even en amuseer je met dit boek. Het is een boeiend en vlot geschreven verhaal.

Overigens is het nu al gedateerd! De tbs-kliniek krijgt volop subsidie, want als er iets is waarop Den Haag niet bezuinigt dan is het: zorg en veiligheid! Ja, ja...... :mrgreen:

Hierna gaan we even verder onder de verklapper.

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Ik voelde ook dat er met Benjamins misdaad iets niet klopte. Ik verwachtte wel dat de twee vrienden er meer van wisten, maar natuurlijk niet precies wat ze gedaan hadden. Het feit dat ze niet op bezoek kwamen zei al genoeg.

Vond jij dat dat deel van het verhaal weggelaten had moeten worden, Marjo? Ik weet niet precies wat je bedoelt met "epiloog".

Ik weet niet meer precies hoe het einde was, maar te vaak naar mijn zin hebben schrijvers de neiging om in een soort 'en hoe het verder ging' hoofdstuk alle eindjes vast te breien. Voor mij hoeft dat niet. Dat vind ik eerlijk gezegd een geringschatting van de lezer. Alsof die niet zelf kan verzinnen hoe het meest wenselijke vervolg is.

Alleen als het juist helemaal anders als je verwacht vind ik een epiloog prima.

Er was niet echt een hoofdstuk met "epiloog" erboven. De keus die Benjamin had na het verhaal van zijn vrienden en het meisje was òf iedereen in elkaar trimmen en de hele geschiedenis alsnog "waar" maken òf accepteren dat hij door de tbs kliniek toch een soort vrede en een mogelijke toekomst had verworven en daarmee verder leven. Had jij liever een open einde gewild, waarbij de lezer niet weet welke keuze hij maakt?

Ha, ja, nu weet ik het weer. Nee, het werd niet benoemd als epiloog, maar was het wel.

Ja! Ik wilde het niet weten. Of althans ik wilde het zelf kunnen invullen.

berdine schreef : Nou ik kan ook niets met die passage in je recensie over die hokjes, Annemarie.

Ik vind het volkomen logisch, dat iemand die niet toe wil geven dat hij iets fouts gedaan heeft, niet met een therapie geholpen kan worden. En dat een tbs patiënt eerst aan zijn gedrag moet werken voor hij weer vrij in de maatschappij kan functioneren, vind ik ook niet echt iets "in hokjes stoppen".

Ik vond het thema eerder: "Wat is waarheid?"

Leuk dat jullie het boek anders hebben ervaren als ik. Zo zie je maar dat iedereen zo zijn eigen dingen uit een boek kan halen! Met het in hokjes stoppen bedoel ik dat er niet naar het individu wordt gekeken in het boek. De patiënt wordt keurig behandeld volgens protocol en daarna mag hij, volgens protocol, zijn leven weer hervatten.