Juli Zeh - Speeldrift (samenleesb. decemb 2009/januari 2010)

Bij onze bieb ook, dat had ik al nagekeken..

Ik heb eigenlijk helemaal niet zo'n zin in dit boek, maar tja, ze hebben het, dus...

Speeldrift moet je, denk ik, niet als een thriller lezen. Het is een beetje vergelijkbaar met bv. Wij van Elvis Peeters. Op de beschrijving van de inhoud afgaand, is dat nou niet bepaald een boek dat ik zou willen lezen. Maar toen ik hem erover hoorde zag in Iets met boeken (aflevering 3) vertelde hij, dat het idee voor het boek gebaseerd was op een onderzoek naar het 'gedrag' van bedrijven. Bedrijven 'zijn psychopaten'. Dat vind ik dan wel weer heel interessant... maar... ik heb mezelf nog niet eens zover kunnen krijgen om American Psycho te lezen, dus Wij moet nog maar even wachten.

Ik moet toegeven dat Speeldrift mij vooral intrigeert, omdat ik sowieso heel erg geïnteresseerd ben in allerlei filosofische stromingen/ideeën en daarom pas geleden nog Kant's Grondslagen van de ethiek heb gelezen én dus benieuwd ben naar de 'Kantiaanse rechter'. Ik hoop eigenlijk dat dit boek de gebeurtenissen gebruikt om 'te spelen' met allerlei ideeën omtrent ethiek. Als het dat niet doet en 'slechts' een thriller of rechtbankboek is, dan zal ik teleurgesteld zijn.

Ik heb vandaag de maandboeken gehaald, mijn hemel, ze zijn alle twee behoorlijk dik!!!

*grijns* Daar hou je toch van Marjo

Dettie

Ik moet toegeven dat Speeldrift mij vooral intrigeert, omdat ik sowieso heel erg geïnteresseerd ben in allerlei filosofische stromingen/ideeën en daarom pas geleden nog Kant's Grondslagen van de ethiek heb gelezen én dus benieuwd ben naar de 'Kantiaanse rechter'. Ik hoop eigenlijk dat dit boek de gebeurtenissen gebruikt om 'te spelen' met allerlei ideeën omtrent ethiek. Als het dat niet doet en 'slechts' een thriller of rechtbankboek is, dan zal ik teleurgesteld zijn.

Dat vond ik met het boek De voorlezer het hete hangijzer, de ethiek.

Vallen dingen goed te praten als je het waarom weet?

Ik heb vaak moeite met zulke boeken omdat ik eigenlijk helemaal niet wil weten hoever mensen kunnen gaan.

Dit boek (Speeldrift) lijkt me ook zo'n boek dat al mijn persoonlijke grenzen overschrijdt. Ik denk dat ik daar van slag van raak, ik zit namelijk altijd helemaal IN een verhaal, sta erbij als het ware.

Rest de vraag; is het interessant genoeg om te lezen hoe ver mensen eventueel kunnen gaan of wordt het heel bizar gebracht, tegen het walgelijke aan.

Dat weet ik dus niet en daarom wacht ik even de berichten af.

Dettie

Dettie schreef : Dat weet ik dus niet en daarom wacht ik even de berichten af.

Ik, jij, iedereen, weet hoever mensen kunnen gaan, daarvoor hoef je alleen maar de krant open te slaan of (niet eens ver) terug te kijken naar voorbije geschiedenissen. Ik verwacht (en wil ook) zeker geen 'goedpraterij', maar het waarom achterhalen vind ik wel interessant. Dat komt vooral omdat het me zo vaak verrast dat mensen uit dezelfde verhalen of gebeurtenissen zulke volstrekt andere dingen halen dan ik en daar dus ook heel anders mee omgaan of op reageren.

Ik verwacht van Zeh géén goedpraterij of walgelijkheden in de zin die jij beschrijft. Hoewel ik Adelaars en engelen niks vond, vond ik Corpus Delicti erg goed. Met de personages in het eerste boek 'kon' ik niets, had ik niets mee, net zomin als met de gebeurtenissen, terwijl ik me met de hoofdpersoon (Mia) in Corpus Delicti erg verbonden voelde en ook het onderwerp (hoever mag een democratie gaan, wanneer wordt het een dictatuur) me erg aan het hart gaat. Het kan dus alle kanten uit (voor mij) met Juli Zeh .

Maar... ik moet eerst nog een paar dikke pillen wegwerken (Het leven een gebruiksaanwijzing, Beijing Coma en Als op een winternacht een reiziger), voordat ik Speeldrift uit de stapel ga pakken. Op mijn reactie zul je dus nog even moeten wachten...