Kasra Parsi - Pen en Nieuwe Inkt

Het uitgeven, dat is een risico dat een allochtoon neemt als hij het Nederlands niet goed genoeg beheerst, kunnen mensen daarop afknappen.

Marjo, hier ben ik het dus van harte mee eens. Het is een risico van de schrijver, en als hij dat wil lopen, dan moet hij dat doen. Maar sommige mensen zullen daar nu eenmaal geen plezier aan beleven.

berdine schreef:

Grada, ik denk niet dat dit boek expres in slecht Nederlands geschreven is.

Dat denk ik ook niet.

Ik denk dat de schrijver op dat moment onze taal nog niet zo goed beheerste.

Dat denk ik ook.

Voor een eerste boek in een voor hem vreemde taal vond ik het heel verdienstelijk. Ik vind het niet terecht om hem meteen te vergelijken met Kader Abdolah.

Ook die vergelijking komt niet van mij. Ik ben erop doorgegaan omdat anderen hem maakten en ik de vergelijking inderdaad niet terecht vond.

Maar als we hem dan toch willen maken: Kader Abdollah beheerste het Nederlands al heel goed toen hij debuteerde met zijn eerste verhalenbundel in het Nederlands, De adelaars (1993).

Sla jij maar gewoon een paar volgende boeken van hem over en lees dan zijn 5de of 6de maar eens

:lol: Dat lijkt me een goede raad! Die ga ik opvolgen.

Ik denk zeker dat deze schrijver een goed taalgevoel heeft. Ik heb ook waardering dat hij in het Nederlands schrijft en vorderingen maakt.

Alleen is hij te vroeg met een boek gekomen.

Dettie schreef:

Eigenlijk heb ik er altijd zo'n moeite mee dat er zo'n enorm verschil wordt gemaakt tussen inhoud en stijl.

Dat begrijp ik niet. Wat is erop tegen? Het is gewoon een manier van lezen. Er zijn nu eenmaal verschillende lezers.



Ik kan stralend gelukkig worden van een mooie zin. Zelfs als de inhoud me tegenstaat. Terwijl een lelijke zin over het prachtigste onderwerp me ronduit misselijk kan maken. Zo'n soort lezer ben ik.

Momo van Bouazza zou voor mij dus wel een aanrader zijn.

Dank dat je hem noemt.

Een pittige discussie is nooit weg inderdaad.

Het is zelfs goed voor Leestafel!

Dan kunnen onze bezoekers zien hoeveel verschillende manieren van lezen en beleven er zijn. Vervolgens kunnen ze zich erin herkennen:

Bijvoorbeeld:

"Aha! ik ben dus meer gericht op inhoud bij het lezen."

Of: "Hé, dat heb ik nu ook. Ik lees altijd op stijl."

Hartstikke mooi!

Deze discussie over stijl en inhoud hebben wij samen trouwens al eens eerder gevoerd.

Ik bedoel met mijn (ook in het vorige bericht) opmerkingen niets vervelends naar jou toe Grada.

Zo heb ik dat dan ook niet opgevat.

Grada schreef : Wat hij vertelt ligt er verder allemaal zo driedubbeldik op dat ik steeds denk dat het ook wel wat subtieler kan, alsjeblieft.

Dettie schreef : Ik begrijp eigenlijk nog steeds niet zo goed wat je hiermee bedoelt. Wat ligt er driedubbeldik bovenop?

- Hij schrijft te veel op inhoud. Hij legt te erg uit, bijvoorbeeld over zijn geloof.

- Hij dikt gevoelens aan, zodat de zoetigheid het er zo nu en dan vanaf druipt. Dat kan een cultuurverschil zijn. Maar hij maakt het erg bont.

- Hij bekijkt dingen eenzijdig.

Zoals de eenzaamheid van het bevriende echtpaar en andere ouders die niet bezocht worden door hun kinderen met Oud & Nieuw. Dat is sentiment. Hij vraagt zich namelijk niet af hoe dat dan in elkaar steekt.

In de westerse cultuur is nu eenmaal meer nadruk op de individuele ontwikkeling van mensen dan op de hechtheid van gezinnen. En dat is niet zo maar zo gegroeid.

Ofwel:

- Ik mis de nieuwsgierigheid, de drift om dingen te begrijpen over het land waar hij terecht gekomen is. Waaróm dingen zo anders zijn dan in zijn eigen cultuur.

Van die dingen dus. Een van die aspecten alleen was nog wel te doen geweest, maar alles bij elkaar... nee... niet aan mij besteed.

Maar ook berdine heeft iets gezegd over zijn zoetige manier van schrijven. Wat bedoelde jij daar mee, berdine?

En ik ben ook wel verbaasd dat er zoveel enthousiasme is. Hoe zit dat dan? Houden jullie niet van je eigen taal? :mrgreen:

Ik ben wel benieuwd naar meer uitleg.

greetz,

Grada

Houden we niet van onze eigen taal.. nu denk ik dat het niet zozeer aan mij gevraagd wordt, omdat ik ook niet kapot was van dit bewuste boek, maar die vraag zet me toch aan het denken.

Mij maakt het geloof ik niet echt uit of een taal anders gebruikt wordt dan wij gewend zijn, zoals allochtonen kunnen doen. Het kan zelfs een heel verfrissende kijk opleveren. Dus denk ik eigenlijk dat ik bij Pen en inkt niet afgeknapt ben op de taal, maar op het verhaal.

Ik vond het verhaal van de opa en de kleinzoon en zijn vriend te zoetsappig. Zulke alleen maar lieve en positieve mensen, dat werkt bij mij averechts. Zoals ik van te veel rustgevende new-age muziek behoorlijk geagiteerd raak. Onecht, niet reëel. Het mogen voor mij echte mensen blijven, die ook eens uit hun slof schieten of een slecht humeur hebben. :mrgreen:

Grada schreef : Ik lees liever Kader Abdollah, Abdelkader Benali, Khalid Boedhoe, Hafid Bouazza, Batoul Khedairi, Anita Amirezvanni, enzovoort.

berdine schreef : Voor een eerste boek in een voor hem vreemde taal vond ik het heel verdienstelijk. Ik vind het niet terecht om hem meteen te vergelijken met Kader Abdolah en consorten.

Ik denk dat berdine dit bedoelde. Je kan een debutant niet vergelijken met een doorgewinterde schrijver. Zelf zeg ik dat het lijkt op Kader Abdollah. Daarmee bedoel ik de vermenging van Oost en West die Abdollah ook vaak in zijn verhalen toepast. Net zoals Abdollah geeft hij een beeld van de onzekerheid, de angst, de frustratie en het verdriet je familie achter te moeten laten en hoe je moet wennen aan een vreemd land.

Ik denk zeker dat deze schrijver een goed taalgevoel heeft. Ik heb ook waardering dat hij in het Nederlands schrijft en vorderingen maakt. Alleen is hij te vroeg met een boek gekomen.

Ik denk dan, hoeveel Nederlanders kunnen goed Nederlands schrijven. Zelfs mensen die studeren blijken slecht Nederlands te schrijven. Ik ben qua (ver)taalgebruik ergere boeken tegengekomen. Mijn petje af voor iemand die het lef heeft het aan te durven in een vreemde taal een boek te schrijven en dan nog op deze manier dingen en vooral zijn gevoel weet te verwoorden, zoals bijv. het telefoongesprek met zijn vader.

Parsi heeft in zijn geboorteland kunst en literatuur gestudeerd. Dus met dat taalgevoel zal het inderdaad wel goed zitten.

Ik kan stralend gelukkig worden van een mooie zin. Zelfs als de inhoud me tegenstaat. Terwijl een lelijke zin over het prachtigste onderwerp me ronduit misselijk kan maken. Zo'n soort lezer ben ik.

Momo van Bouazza zou voor mij dus wel een aanrader zijn.

Dank dat je hem noemt.

Ik kan ook stralend gelukkig worden van een mooie zin, schrijf die zin zelfs vaak op (om hem vervolgens weer kwijt te raken )

Een lelijke zin kan me ook irriteren maar (daar zijn we weer) ik heb meer moeite met een slecht lopend of niet kloppend verhaal dan met een lelijke zin.

Ik ben nu wel benieuwd geworden naar wat jij mooie zinnen vindt, kan je eens voorbeelden geven?

Begrijp ik nu goed dat jij liever een boek leest dat mooie zinnen bevat, ook al is het verhaal zelf niet denderend, dan een boek waarbij het verhaal je grijpt maar waar wel enkele lelijke zinnen in voor komen? Oftewel lees je elke zin op zich heel bewust?

Hij schrijft te veel op inhoud. Hij legt te erg uit, bijvoorbeeld over zijn geloof.

- Hij dikt gevoelens aan, zodat de zoetigheid het er zo nu en dan vanaf druipt. Dat kan een cultuurverschil zijn. Maar hij maakt het erg bont.

- Hij bekijkt dingen eenzijdig.

Zoals de eenzaamheid van het bevriende echtpaar en andere ouders die niet bezocht worden door hun kinderen met Oud & Nieuw. Dat is sentiment. Hij vraagt zich namelijk niet af hoe dat dan in elkaar steekt.

In de westerse cultuur is nu eenmaal meer nadruk op de individuele ontwikkeling van mensen dan op de hechtheid van gezinnen. En dat is niet zo maar zo gegroeid.

Ofwel:

- Ik mis de nieuwsgierigheid, de drift om dingen te begrijpen over het land waar hij terecht gekomen is. Waaróm dingen zo anders zijn dan in zijn eigen cultuur.

Je vroeg om uitleg waarom mensen wel enthousiast waren en dat zal inderdaad zitten in het verschil hoe wij lezen, jij bent meer op taal gericht, ik meer op het verhaal gericht. Daarbij komt dat niet elke lezer op de hoogte is van het in Parsi's land heersende geloof. Ik vind die uitleg (die mij niet extreem opviel) dan juist wel goed. Ik denk ook dat parsi die onwetendheid vaak tegenkomt en misschien daardoor uitlegt.

Ik denk ook dat wij met een andere invalshoek hebben gelezen.

Zoals het boek op mij overkwam is dat Parsi wilde vertellen over zijn land, begrip wilde kweken.

Jij zegt hij is niet nieuwsgierig genoeg naar de gewoontes van zijn nieuwe land. Ik weet niet met welke invalshoek Parsi zijn verhalen heeft geschreven. Op mij kwam het over als laten zien hoe anders dingen in zijn land gingen en waren.

Het ouderjaarsavondverhaal sloeg er bij mij wel flink in. Het zette mij behoorlijk aan het denken waarom het zo is dat ouders niet daarbij betrokken worden, waarom zij alleen zitten. Zijn we inderdaad zo egoïstisch of ik-gericht.

Ik kon me de verbijstering goed voorstellen van Parsi, als je dat zo heel anders gewend bent. Hij gaf met zijn verhaal de gewoontes van zijn land aan. Hij vond zich in de vriendin van de zoon, die ook gewend was de ouders erbij te betrekken. Hij was min of meer opgelucht omdat hij het erg vond voor de ouders. Voor hem was het zo ondenkbaar en onvoorstelbaar dat hij er echt van slag van was.

En ik ben ook wel verbaasd dat er zoveel enthousiasme is. Hoe zit dat dan? Houden jullie niet van je eigen taal?

Jazeker houd ik van mijn eigen taal, in al zijn facetten, dialecten, uitdrukkingen enz. Kan ook erg genieten als ik weer een voor mij nieuw woord of uitdrukking ontdek. Ik zal ook niet gauw de woorden pimpen of kids e.d. gebruiken, juist daardoor. Maar zoals hierboven al staat, en waar we het inderdaad al vaker over gehad hebben, ben ik meer op het verhaal gericht. Van dit boek kan ik me bijna alle verhalen nog herinneren, wat bij mij zelden voorkomt bij een verhalenbundel.

Poepoe heel verhaal geworden

Groetjes

Dettie

Ik bedenk me ineens dat Parsi in Nederland zelfs niet eens écht vrijuit kan schrijven omdat wat hij hier schrijft het mogelijk zijn familie daar kwaad kan doen.

Zou dat ook zijn stijl beïnvloeden vraag ik me opeens af.

Dettie

Poepoe, dat klinkt akelig Frans.. Ha, grapje hoor..

Ik kan me dus zeer weinig herinneren! Zal wel komen omdat het me helemaal niet boeide. Eigenlijk mag ik hier helemaal niet meepraten.