Kasra Parsi - Pen en Nieuwe Inkt

Nee die bedoel ik niet, in het eerste verhaal vertelt de man in de trein over hoe een loketbeamte van de NS reageerde. Dit wordt in nogal onbeholpen Nederlands verteld. Dat gedeelte bedoelde ik tenminste en dacht dat het expres zo geschreven was omdat de man die het verhaal vertelde nog niet lang in Nederland was. Daarom vroeg hij de loketbeamte ook een uitdraai van de route.

Dettie

Misschien dat Pol kan helpen? Die gaf de aanzet tot deze leeskring..

Eerlijk gezegd had ik er minder moeite mee dan jullie. Net als Berdine zag ik in het boek hoe het taalgebruik van schrijver steeds verder groeit. Het eerste verhaal is geschreven toen hij pas twee jaar in Nederland was en volgens mij heeft hij het later expres niet verbeterd. Persoonlijk vind ik het een pluspunt dat je naast het lezen van zijn mooie verhalen, kan ook genieten van die groei en van de manier waarop hij met de taal en met woorden durft te spelen.

Ik had er ook geen moeite mee pol. Vond het juist wel apart.

Dettie

Ik heb het net uit en eerlijkgezegd viel het me erg tegen.

Ik lees heel veel boeken van allochtone Nederlanders of vertaalde schrijvers (m/v) uit de Arabische, Koerdische en Perzische hoek, echt erg veel... ook al omdat ik zelf met een jeugdboek bezig ben dat in Iran speelt. Dus alles wat daarover gaat... onmiddellijk lezen, denk ik altijd.

Bij dit boek heb ik me ronduit zitten vervelen.

Natuurlijk niet om de inhoud, want er gebeurt van alles.

Een paar mooie dingen zoals het contact tussen de jongen en zijn opa.

De meeste verhalen zijn schrijnend en voldoende om strak te staan van verontwaardiging. Zowel over de oorlog tussen Iran en Irak, als de Nederlandse omgang met asielzoekers.

(Alhoewel ik dat ook wel wist, want ik ben zelf nogal betrokken geweest bij vluchtelingen en asielzoekers.)

Ik lees nu eenmaal literatuur niet in de eerste plaats om de inhoud van het verhaal, maar om de mooie en meeslepende stijl.

Die ontbreekt hier.

Deze man schrijft onbeholpen, en dat is misschien niet zo erg, maar mij gaat het op den duur tegenstaan. Wat hij vertelt ligt er verder allemaal zo driedubbeldik op dat ik steeds denk dat het ook wel wat subtieler kan, alsjeblieft. Het verhaal met de opa van Maurits bijvoorbeeld zou zo uit een informatieboek over het zoroastrisme kunnen komen, de godsdienst van de Parsi, vroeger de staatsgodsdienst van Perzië, maar tegenwoordig van nog slechts een kleine groep gelovigen in Iran. Dat deze schrijver daar toe behoort kon je al vermoeden vanwege zijn naam. Bovendien gaan mijn tenen krom staan bij de zoetigheid die ervanaf druipt. De clichématige en sentimentele toon staat me sowieso tegen.

Het boek is in uitgegeven bij Free Musketeers, een Publish on Demand uitgever, wat min of meer neer komt op uitgeven in eigen beheer.

Ik kan me voorstellen dat het eerder geweigerd is door 'officiële' uitgevers.

Ik lees liever Kader Abdollah, Abdelkader Benali, Khalid Boedhoe, Hafid Bouazza, Batoul Khedairi, Anita Amirezvanni, enzovoort.

Maar dat neemt niet weg dat iedereen die het wel met plezier gelezen heeft, ik dat natuurlijk van harte gun.

groetjes,

Grada

Grada schreef : Bij dit boek heb ik me ronduit zitten vervelen.

Natuurlijk niet om de inhoud, want er gebeurt van alles.

Een paar mooie dingen zoals het contact tussen de jongen en zijn opa.

De meeste verhalen zijn schrijnend en voldoende om strak te staan van verontwaardiging. Zowel over de oorlog tussen Iran en Irak, als de Nederlandse omgang met asielzoekers.

(Alhoewel ik dat ook wel wist, want ik ben zelf nogal betrokken geweest bij vluchtelingen en asielzoekers.)

Ik lees nu eenmaal literatuur niet in de eerste plaats om de inhoud van het verhaal, maar om de mooie en meeslepende stijl.

Die ontbreekt hier. Deze man schrijft onbeholpen, en dat is misschien niet zo erg, maar mij gaat het op den duur tegenstaan.

Maar is dat dan niet wat jij een mooie en meeslepende stijl vindt?

Ik vond dat 'onbeholpen' juist een van de charmes van het boek. Vooral in het eerste verhaal straalt de onbekendheid met het land en de gewoontes van het nieuwe land er van af.

Grada schreef : Wat hij vertelt ligt er verder allemaal zo driedubbeldik op dat ik steeds denk dat het ook wel wat subtieler kan, alsjeblieft. Het verhaal met de opa van Maurits bijvoorbeeld zou zo uit een informatieboek over het zoroastrisme kunnen komen, de godsdienst van de Parsi, vroeger de staatsgodsdienst van Perzië, maar tegenwoordig van nog slechts een kleine groep gelovigen in Iran. Dat deze schrijver daar toe behoort kon je al vermoeden vanwege zijn naam. Bovendien gaan mijn tenen krom staan bij de zoetigheid die ervanaf druipt. De clichématige en sentimentele toon staat me sowieso tegen.

Ik sta hier helemaal verbaasd van... Wat lag er dan driedubbeldik op en wat was dan zoetig en clichématig en sentimenteel? Ik ben écht geïnteresseerd daarin.

Grada schreef : Het boek is in uitgegeven bij Free Musketeers, een Publish on Demand uitgever, wat min of meer neer komt op uitgeven in eigen beheer.

Ik kan me voorstellen dat het eerder geweigerd is door 'officiële' uitgevers.

Oei, dat is wel vrij hard.

Wil je daarmee zeggen dat alle boeken in eigen beheer 'niet goed' zijn?

Dat wil ik dan wel bestrijden. Zelf vind ik het een zeer gunstig iets dat schrijvers niet meer afhankelijk zijn van de uitgever om hun verhaal gelezen te krijgen. En net als bij de schrijvers die wel verbonden zijn aan een 'echte' uitgever zitten er goede en slechte schrijvers bij.

Grada schreef : Maar dat neemt niet weg dat iedereen die het wel met plezier gelezen heeft, ik dat natuurlijk van harte gun.

Dank je

Dettie