Momenteel lees ik.....

Dettie schreef : heee, Voskuil niet te pruimen! Nou jaaa

Heerlijk die Bureauboeken, ik keek elke keer uit naar het nieuwe deel

en vond het echt jammer dat het afgelopen was.

Dettie

Ik vond het vaak vreselijk geëmmer met mensen waar ik niet of nauwelijks enige sympathie voor kon voelen. Discussies over de vraag of het wel socialistisch verantwoord is om je best te doen, sorry, maar daar zakt mijn broek van af. Mijn vader was indertijd gek op Het bureau.

Hij vond het erg herkenbaar. Tja, de periode dat ik gewerkt heb, is maar heel kort geweest, door omstandigheden en ik kan me wel wat merkwaardige dingen van het werk op kantoor herinneren, zoals de discussie tussen een medewerker van het kantoor, die biologie had gestudeerd en een vriend van mij die er z'n vakantiebaantje had. Deze discussie ging over de evolutie, tot het uiteindelijk door de chef werd afgebroken. Van een andere baan kan ik me een collega herinneren die me wel eens uit heeft gemaakt voor communist, omdat ik opmerkte dat het niet uitmaakte welk deel van het archief ik opruimde. Het was helemaal een vreemd geval, want hij merkte ook vaak genoeg op dat hij geen fouten maakte, terwijl het regelmatig voorkwam dat dingen in zijn deel van het archief, niet te vinden waren.

Ik lees momenteel De dood sluipt rond in zwart en paars van Ulrich Hefner

Het speelt zich af in het noorden van Duitsland (Oost-Friesland en de Duitse wadden) en dat betekent dat ik m'n kaartenboeken er weer bij pak. Een kaartenboek is te dik om mee te nemen (heel Duitsland op een schaal van 1:100.000) naar m'n vader, waar ik het meeste lees. M'n vader heeft ook wel een kaartenboek van Duitsland, maar dat geeft wat weinig details. Ik heb zelf nog een kaartenboek op dezelfde schaal (1:300.000) en dat geeft meer details.

Dettie schreef : heee, Voskuil niet te pruimen! Nou jaaa

Heerlijk die Bureauboeken, ik keek elke keer uit naar het nieuwe deel

en vond het echt jammer dat het afgelopen was.

Dettie

Maar jij kwam dan weer niet door De verzopen katten heen! :black:

Ik ben geloof ik de enige die beide auteurs kan waarderen.

Overigens heb ik Het verdronken land nu bijna uit en het is heel vergelijkbaar met "De verzopen katten". Na de eerste reis naar Japan met vriendin, gaat hij nog twee keer alleen terug en dan heeft ie veel minder te mekkeren. Deze zou je nog kunnen lezen Marjo. Er wordt nauwelijks gerefereerd aan Nieuw-Zeeland. Het is een voortzetting van deel 1, dus veel oude bekenden.

Die verzopen katten gaan nog wel in de herkansing hoor, je weet het zo lekker te brengen én ik heb het in huis, jawel!

maar het kan nog een flinke tijd duren voor ik het ga lezen, maar als het zover is... dan meld ik me weer.

Dettie

Ik voel me niet zo geweldig, dus ik besloot vanmiddag niet aan m'n muziek te werken, maar lekker verder te lezen in m'n thriller. Het is een spannend boek en het is in zekere zin grappig om te zien hoe de politie een paar keer op het verkeerde spoor zit, omdat de hoger geplaatsten, mede door druk uit de media graag zo snel mogelijk resultaat wil zien. De eerste potentiële dader naar wie men op zoek gaat, heeft een juwelier beroofd, waar hij helemaal niet van verdacht wordt. De man hoort echter dat de politie hem zoekt en wil zo snel mogelijk van de gestolen juwelen af. Helaas is de heler niet al te betrouwbaar en deze steekt hem neer en gaat er met de juwelen vandoor. De heler wordt uiteindelijk ook gepakt, maar ja, de moordenaar loopt nog steeds vrij rond. Dan heeft men een signalement van iemand die mogelijk de moordenaar kan zijn en iemand van een andere dienst meent dat het signalement ook past bij een neo-nazi waar men achteraan zit. Men wil graag huiszoeking bij hem doen, maar daar krijgt men geen toestemming voor. Daar het signalement van de moordenaar ook bij de neo-nazi past (overigens is er bij een van de slachtoffers ook een poster gevonden van een extreem rechtse organisatie, waar ook de neo-nazi bij betrokken schijnt te zijn) ziet men de kans schoon om daar toch binnen te vallen, nu omdat men hem als de moordenaar ziet. In het huis van de neo-nazi vindt men overigens wel handgranaten en ander materiaal. De neo-nazi zelf heeft zelfmoord gepleegd en hoewel men in de pers wil brengen dat dit de moordenaar is, is de hoofdpersoon hier absoluut niet van overtuigd. Ook z'n meerderen hebben hun twijfels, maar de druk wordt natuurlijk wel veel groter. Er waart een seriemoordenaar rond en niemand weet wie het is en wat z'n motieven zijn.

Naar de motieven van de moordenaar word ik ook wel nieuwsgierig. Het lijkt er op dat een deel van de slachtoffers in het verleden iets gedaan heeft, waarvan de moordenaar zich het slachtoffer voelt. Ik ben heel benieuwd hoe het boek af gaat lopen. De schrijver wil meer boeken met dezelfde hoofdfiguur schrijven, dus ik kijk er wel naar uit.

En weer een boek uit. Nog een bibliotheekboek te gaan.