Momenteel lees ik.....

Ik ben nu bezig in Astrid en Veronika van Linda Olsson. Ik heb dat lang geleden op mijn lijst gezet vanwege een mooie recensie op Leestafel. Al lezend zit ik mij af te vragen van wie die mooie recensie is geweest en het lijkt me wel een Dettie-boek. Ik vind het geen Marjo-boek. Maar soms kun je het helemaal verkeerd hebben. :black:

Ik heb het zojuist even nagekeken en inderdaad, Dettie, jij vond het een heel mooi boek en Marjo was niet zo gecharmeerd. Voorlopig vind ik het ook nog niet veel. Die voorzichtige toenaderingspogingen van de twee vrouwen, die zo gladjes verlopen en ook de stijl waarin het geschreven is vind ik erg gekunsteld. Een soort namaak-mooi. En ik heb in de eerste 50 pagina's al 5 keer gelezen over het "dorre gras van het voorgaande jaar, dat voorzichtig boven de dunne sneeuwlaag uitsteekt". Ik vind het ook ongeloofwaardig dat de oude vrouw haar hele leven als een kluizenaar leeft en vervolgens in no time haar hart uitstort bij de nieuwe jonge buurvrouw. Ik ben pas op pagina 63, het kan nog veranderen....... :

Ik zag dat er destijds ook een kleine discussie is ontstaan, maar die ga ik nu nog niet lezen. Ik zal later nog wel een duit in het zakje doen.

Nog steeds bezig in:

Petra Hammesfahr - Mit den Augen eines Kindes

Het boek is wel spannend, maar het begint min of meer tegen het einde van het verhaal, waarna een groot deel van het boek gaat over de tijd die er aan vooraf gaat. Eerst zijn er wat stukken over de jeugd van 2 hoofdfiguren en dan begint het verhaal echt goed. Het gaat over een politieman, die ooit iets heeft gehad met een zekere Maren, een vrouw die allesbehalve sympathiek is. Als de vrouw terugkeert in zijn leven, gaan de zaken mis, omdat hij zich weer door haar laat verleiden. Z'n eerste huwelijk is hierdoor gestrand. Inmiddels woont hij samen met een andere vrouw, met wie hij een zoontje heeft. Het zoontje is gezegend met een zeer rijke fantasie. Dat zou niet zo erg zijn, maar het probleem is dat het kind daardoor niet echt meer geloofd wordt. Als hij dus verteld dat de moeder van een vriendje door een paar rockers mishandeld is, denkt de politieman dat hij dit wel weer uit z'n duim zal hebben gezogen. De vader van de politieman kijkt namelijk graag met het kind TV en dan ziet het kind ook dingen, die niet voor zijn leeftijd geschikt zijn. Bovendien duikt Maren ook weer op. Het resultaat is dat de politieman pas veel te laat door lijkt te krijgen dat er iets goed mis is bij het gezin van het vriendje van z'n zoon.

berdine schreef : Ik ben nu bezig in Astrid en Veronika van Linda Olsson. Ik heb dat lang geleden op mijn lijst gezet vanwege een mooie recensie op Leestafel. Al lezend zit ik mij af te vragen van wie die mooie recensie is geweest en het lijkt me wel een Dettie-boek. Ik vind het geen Marjo-boek. Maar soms kun je het helemaal verkeerd hebben. :black:

Ik heb het zojuist even nagekeken en inderdaad, Dettie, jij vond het een heel mooi boek en Marjo was niet zo gecharmeerd. Voorlopig vind ik het ook nog niet veel. Die voorzichtige toenaderingspogingen van de twee vrouwen, die zo gladjes verlopen en ook de stijl waarin het geschreven is vind ik erg gekunsteld. Een soort namaak-mooi. En ik heb in de eerste 50 pagina's al 5 keer gelezen over het "dorre gras van het voorgaande jaar, dat voorzichtig boven de dunne sneeuwlaag uitsteekt". Ik vind het ook ongeloofwaardig dat de oude vrouw haar hele leven als een kluizenaar leeft en vervolgens in no time haar hart uitstort bij de nieuwe jonge buurvrouw. Ik ben pas op pagina 63, het kan nog veranderen....... :

Ik zag dat er destijds ook een kleine discussie is ontstaan, maar die ga ik nu nog niet lezen. Ik zal later nog wel een duit in het zakje doen.

ja ik weet nog dat ik het enorm mooi vond. Vooral de sfeer. Twee vrouwen die alleen wilden zijn maar toch contact kregen.

Ik vond het helemaal niet gekunsteld. De ene werd ziek en de ander dacht wat vreemd ik zie haar niet meer, is alles wel goed? Iemand die ziek is, is makkelijker toegankelijk denk ik. De zieke is 'zwak' waardoor de ander ook minder gehard kan zijn of reageren. Die ziekte maakte het ideale uitgangspunt. Iemand anders heeft jou meegemaakt op je ellendigste momenten, dat schept een band. Als diegene er goed en respectvol mee omgaat, waarom dan niet een hechte band krijgen en waarom dan niet je hart uitstorten? Het klikte gewoon. Wie weet hoe graag die oudere mevrouw haar hart had willen uitstorten! (Het gekke is dat ik totaal niet meer weet wat er met dat dochtertje was, maar wel dat hele mooie, voorzichtige contact tussen die twee vrouwen.)

Dettie

Ik weet nog van geen dochtertje af. :shock:

Ik reageer later nog wel bij het topic.

IJverig bezig in 2 boeken, Noodlot van Louis Couperus en een boek van Elisabeth George. Onlangs liep er in m'n hoofd even iets door elkaar. Terwijl ik in het boek van Elisabeth George zat te lezen, had ik het met m'n vader over Noodlot. Toen ik m'n boek weer oppakte was ik even de weg kwijt. Ik las over iemand die van Oost- naar West-Berlijn was gevlucht en vroeg me even af hoe dat nu zat, omdat het boek zich toch ergens aan het eind van de 19-de, of het begin van de 20-ste eeuw afspeelde. Ik was dus even in de war met Noodlot.

Noodlot is ook wel een goed boek, hoewel ik het ergste vrees voor de afloop. Ergens hoop ik dat Frank z'n 'vriend' Bertie op een gegeven moment de deur uittrapt, maar ik vrees dat dat niet gebeurt, misschien vanuit een soort misplaatst noblesse oblige idee. Bertie vind ik een vreselijke klaploper en een vervelend mens, die eigenlijk alleen maar van Frank wil blijven profiteren en al z'n daden min of meer goed blijft praten, onder het motto dat het allemaal gewoon het lot is, dat wil dat het een en ander gebeurt.

Nog als reactie op iemand die meende dat Eve wat overdreven reageert op het meisje van de skating-rink, ik denk dat het misschien ook te maken heeft met de zaadjes van twijfel die Bertie bij haar gezaaid heeft. Bertie heeft eerder min of meer gesuggereerd dat Frank een geheim bij zich draagt. Hij heeft dit wel direct weer afgezakt, door te zeggen dat het misschien z'n eigen hersenspinsels zijn, maar de twijfel is gezaaid, dus als Eve met het meisje geconfronteerd wordt, denkt ze misschien dat Frank nog steeds iets met haar heeft.

Renate schreef : IJverig bezig in 2 boeken, Noodlot van Louis Couperus en een boek van Elisabeth George. Onlangs liep er in m'n hoofd even iets door elkaar. Terwijl ik in het boek van Elisabeth George zat te lezen, had ik het met m'n vader over Noodlot. Toen ik m'n boek weer oppakte was ik even de weg kwijt. Ik las over iemand die van Oost- naar West-Berlijn was gevlucht en vroeg me even af hoe dat nu zat, omdat het boek zich toch ergens aan het eind van de 19-de, of het begin van de 20-ste eeuw afspeelde. Ik was dus even in de war met Noodlot.

Noodlot is ook wel een goed boek, hoewel ik het ergste vrees voor de afloop. Ergens hoop ik dat Frank z'n 'vriend' Bertie op een gegeven moment de deur uittrapt, maar ik vrees dat dat niet gebeurt, misschien vanuit een soort misplaatst noblesse oblige idee. Bertie vind ik een vreselijke klaploper en een vervelend mens, die eigenlijk alleen maar van Frank wil blijven profiteren en al z'n daden min of meer goed blijft praten, onder het motto dat het allemaal gewoon het lot is, dat wil dat het een en ander gebeurt.

Nog als reactie op iemand die meende dat Eve wat overdreven reageert op het meisje van de skating-rink, ik denk dat het misschien ook te maken heeft met de zaadjes van twijfel die Bertie bij haar gezaaid heeft. Bertie heeft eerder min of meer gesuggereerd dat Frank een geheim bij zich draagt. Hij heeft dit wel direct weer afgezakt, door te zeggen dat het misschien z'n eigen hersenspinsels zijn, maar de twijfel is gezaaid, dus als Eve met het meisje geconfronteerd wordt, denkt ze misschien dat Frank nog steeds iets met haar heeft.

Ha ja, die verwarring herken ik. Ik had het ooit met twee boeken nà elkaar. Beide spelen zich af in een Arabische staat. In allebei een Westerse man in de hoofdrol, die iets groots tot stand wil gaan brengen in dat land. Ze raken allebei een beetje of veel in de problemen. (De man zonder ziekte van Arnon Grunberg en Een hologram voor de koning van Dave Eggers). Helaas ging die verwarring niet meer weg en ik was achteraf niet in staat om het tweede boek naar waarde te schatten, omdat ik er allerlei details uit het eerste doorheen had geweven.

Wat je laatste alinea betreft, dat was Inge, die hopelijk wat heeft aan jouw opmerking!

Ik lees nu "Waar de vogels vliegen" van Tomas Bannerhed. Geweldig mooi debuut van deze Zweedse schrijver. Het jongetje Klas vlucht voortdurend in zijn natuurwereld, om te ontkomen aan de druk die de steeds psychotisch wordende vader op het gezin legt. Hij weet alles van vogels en de natuurbeschrijvingen hebben een haast etherische sfeer. (Kun je dat zo zeggen?) Overigens het derde boek in heel korte tijd met een "Veronica" in een van de hoofdrollen. :shock: