Hoor je een stem tijdens het lezen?

Bij mij werkt dat ook niet. Hoe mooi iemand ook schrijft, als de inhoud mij niet aanstaat, heeft het boek voor mij afgedaan.

Ik denk dat we hiermee weer bij het onderwerp "inleven" zijn aangekomen. Ik leef me helemaal in in de hoofdpersonen, Dettie ook, en ik denk dat Marjo ze meer van buitenaf beschouwt. Klopt dat?

Bij gedateerde boeken vind ik de stijl, taal enz over het algemeen tamelijk ergerlijk. Het stoort me als ik zinnen verschillende keren moet lezen om ze in hun totaliteit te kunnen plaatsen. Ik heb het nodig om tamelijk vlug te kunnen lezen om me in het verhaal te kunnen plaatsen, om de sfeer als het ware in me op te nemen. Wanneer ik teveel op de zinnen ga letten, teveel over dingen moet nadenken, enz dan raak ik de sfeer kwijt en als dat teveel gebeurd dan.... tja, erger ik me dikwijls.

Soms lukt het me wel om ondanks "rare" zinswendingen enz toch in het verhaal te verplaatsen. Op een bepaald moment gaan gedateerde zinnen "normaal" aanvoelen omdat je je aangepast hebt aan de taal of stijl. Zoals in "villa des roses" bv. het geval was. Ook bij Emmants "nagelaten bekentenis" was dat het geval. Op een bepaald moment had er ergens in mijn hoofd een klik gemaakt en kon ik me in het verhaal inleven. Daar was het echt wel het personage van Termeer dat mij ergerde..... In het begin een beetje de zinnen, naderhand toen ik in het verhaal kwam dus Termeer.....

Er is voor mij weldegelijk een verschil naar inhoud en stijl toe. Zelfs de meest afgrijzelijke dingen kan ik, op een goede manier geschreven, ergens apprecieren. Het is een kunst om een verhaal (of een stuk ervan) zo te schrijven dat je als lezer de rillingen krijgt. Dat het net is alsof je erbij bent. En ja, op dat moment is de stijl dus belangrijk. Maar hoe goed de stijl ook is, als je niet in het verhaal geraakt, als het verhaal je niet op de een of andere manier beroerd dan lukt het bij mij niet. Dus is voor mij inhoud belangrijker dan stijl. Tja zal komen omdat ik een "gevoelsmens" ben zeker :lol:

Inge

Je kan ook stellen dat als de inhoud van een boek je niet raakt de stijl 'dus' niet goed is..maar dat blijkt erg persoonlijk.

Ik weet nog steeds niet wat 'ínleven' precies is..ik kan me daar niets bij voorstellen..een deel van het verhaal zijn? Als het ware de hoofdpersoon zijn, nee, dat ken ik niet. Er is en blijft afstand.

Dan zou je dus op twee verschillende manieren kunnen reageren op een boek wat je gevoel betreft: op de inhoud en op de stijl.

Ja, dat is precíes wat ik bedoel.

Ik kan genieten van een stijl, maar walgen van de inhoud.

Of precies andersom.

Zo had ik bij Gewassen Vlees van Thomas Roosenboom regelmatig moeite met de inhoud: die eeuwige lavementen en dan dat doorgaan over een rauwe anus en aambeien bijvoorbeeld. Ik gruwde ervan!

Maar de stijl vond ik prachtig en daar genoot ik van.

Al met al vond ik het een razend knap boek, maar wel een boek dat verschillende gevoelens opriep.

Dat dat kan, lijkt mij nogal logisch eigenlijk.

Maar bij een boek als Tirza van Arnon Grunberg had ik het andersom: de inhoud sprak me erg aan, maar de stijl bezorgde me keer op keer de kriebels.

Ook dit vond ik een knap en goed boek, ook met tegenstrijdige gevoelens als reactie.

Maar uiteindelijk lees ik Roosenboom liever. Door zijn stijl!

Voor mij is vorm en stijl kennelijk belangrijker dan inhoud.

Ik weet wel dat anderen dat niet zo ervaren.

Maar dat wil nog niet zeggen dat het ook niet kan.

In elk geval ben ik dan een tegenbewijs!

Maar dat kan komen - misschien - doordat ik lezen tot mijn beroep heb gemaakt?

Ik weet namelijk nog wel dat vroeger dat verschil minder groot was: toen lagen stijl en inhoud dichter bij elkaar in hoe ik een boek las en wat ik erbij voelde.

Ariadne

Hoe mooi iemand ook schrijft, als de inhoud mij niet aanstaat, heeft het boek voor mij afgedaan.

Voor mij is de stijl belangrijker dan de inhoud.

Als iemand een groot, mooi en belangwekkend verhaal vertelt, maar hij doet dat in een stijl die me tegenstaat, dan kan ik het boek minder waarderen. Misschien leg ik het zelfs wel weg, al doe ik dat bijna nooit.

Ik denk dat we hiermee weer bij het onderwerp "inleven" zijn aangekomen. Ik leef me helemaal in in de hoofdpersonen, Dettie ook, en ik denk dat Marjo ze meer van buitenaf beschouwt. Klopt dat?

Meestal leef ik mezelf zo goed in in de personages dat ik bijna de hoofdpersoon 'word'..... Dat vind ik ook een van de leuke dingen van lezen! Het in de huid kruipen van een ander....

Ariadne

Ariadne schreef : Voor mij is de stijl belangrijker dan de inhoud.

Meestal leef ik mezelf zo goed in in de personages dat ik bijna de hoofdpersoon 'word'..... Dat vind ik ook een van de leuke dingen van lezen! Het in de huid kruipen van een ander....

Ik vind dit heel tegenstrijdig eigenlijk wat je zegt.

Als je je helemaal inleeft in een personage, deze persoon bijna wordt, dan is de inhoud toch juist belangrijker, dan laat je je toch meeslepen door het verhaal?

Volgens mij kan én, én niet naast elkaar bestaan. Je neemt de inhoud tot je en bekijkt later de stijl, hoe is het boek geschreven, in welke vorm is het gegoten, met lange volzinnen of korte krachtige zinnen enz.

Als je je laat meeslepen en het persoon word, kán je niet tegelijkertijd denken wat is dit in een prachtige stijl geschreven, dan word je het persoon ook niet maar blijf je met afstand lezen.

Ik denk wél dat je kan lezen met die gedachte erachter dat je dit of dat boek voor je beroep moet lezen, maar dat zal een heel andere manier van lezen zijn en niet het onbevangen open staan voor de inhoud maar al van tevoren een 'kritische' blik hebben. Voor mij is dat geen lezen in de zin van 'lezen voor je plezier' maar 'lezen voor je beroep'. Dat is een andere manier van lezen.

Vraagje

Als de stijl goed is en de inhoud slecht dan zal je het toch als 'goed' betitelen omdat de stijl goed is?

Dettie