Brief aan mijn dochter
Abdelkader Benali
Met een mengeling van schroom en ontboezeming, in lyrische bewoordingen én met een flinke dosis realisme schrijft Abdelkader Benali aan zijn pasgeboren dochter. Het wordt een openhartige brief over de liefde voor haar moeder, zijn blijdschap en onzekerheid over het vaderschap, zijn eigen jeugd en opvoeding volgens de Marokkaanse traditie, en de band met zijn ouders. Hij vertelt over de schoonheid van kunst, maar ook over racisme, discriminatie en geweld en probeert zo de wereld te duiden waarin zij zal opgroeien.
Recensie
Als aanstaande vader schrijft Abdelkader Benali (1975) een brief aan zijn dochter. Het is voor een deel een typisch vaderboek, met openhartige passages over liefde, zwangerschap en toekomstdromen. Maar het is veel meer dan dat: Benali geeft aan zijn dochter zijn familiegeschiedenis door. Op een vanzelfsprekende manier weet hij daarbij steeds het persoonlijke met het grotere geheel te verbinden. Zijn familie is exemplarisch; zijn moeder, die een kruisje zet in plaats van een handtekening, staat voor een hele generatie aan geëmigreerde moeders. En zo laat Benali gaandeweg ook aan zijn dochter zien in wat voor land, in wat voor tijd zij geboren wordt. Al vertellend over de welgestelde elite en de achterstandswijken – werelden die hij allebei van binnenuit kent – trekt hij harde conclusies over ongelijkheid en discriminatie.
Benali staat bekend om zijn brede taalregister, hij schakelt soepel tussen lyrische metaforen en heldere puntigheid. Dat werkt bijzonder goed bij deze brief, die vertelling, analyse en betoog ineen is. Een waardevolle aanvulling op het omvangrijke oeuvre van Benali.
Renate Sun-Louw
ISBN 9789029505611 | Paperback | 176 pagina's |De Arbeiderspers | april 2016