Thema november 2015 - Openbaar vervoer

Laatste trein naar Zona Verde

Paul Theroux

Ik was weer gelukkig, terug in Afrika, rijk van het licht, schrijft Theroux wanneer hij begint aan een nieuwe reis: van Kaapstad naar Angola, dwars door het continent waar hij zoveel van houdt. Hij reist door de Kaapprovincie van Zuid-Afrika naar Namibië, waar hij een oude droom verwezenlijkt: de San (Bosjesmannen) bezoeken. Hij onderneemt een adembenemende olifantensafari in Botswana en belandt in Angola, bijna op de grens met Congo. Na meer dan vierduizend kilometer door de bush beëindigt hij zijn reis eerder dan hij van plan was, een beslissing waarover hij, teleurgesteld, genadeloos eerlijk schrijft.

Recensie

De beroemde globetrotter en schrijver van reisverhalen Paul Theroux (1941) ondernam een lange reis van ca. 4000 km door zijn geliefde Afrika, dit keer in het zuidwesten van dit continent, van Kaapstad, Zuid-Afrika naar Namibië en Angola. Hij trok door de bush van de westelijke Kaapprovincie via Windhoek dwars door Namibië en langs de kust van Angola tot Luanda en Nzeto niet ver van Congo. In Namibië bezocht hij de San of Bosjesmannen en vandaar ondernam hij een olifantensafari in Botswana. Theroux ontmoette vele lokale bewoners en schrijft op zijn bekende, boeiende en kritische manier over zijn bevindingen in deze landen, die vroeger door Nederlanders en Duitsers zijn gekoloniseerd. Aan het einde van de reis raakte hij ontmoedigd en teleurgesteld als gevolg van de confrontatie met de plaatselijke armoede en vertrok voortijdig.

Dit reisverhaal heeft geen illustraties, maar wel twee overzichtskaarten met de locatie van de door hem bezochte plaatsen en wegen van dit deel van Afrika.

Dr. J. Kroes

ISBN: 9789045024516 | Paperback | 416 pagina's | Atlas contact | september 2013

Vertaald door Nan Lenders

Citaat van de dag

Bij het binnenrijden van de laatste trein op station Lelystad:

"Dames en heren u wordt allen vriendelijk verzocht uit te stappen. Deze trein gaat door naar het rangeerterrein en alle slaapplaatsen zijn al vergeven."

Bron: Omroephumor in de trein

De verdoolde bus

John Steinbeck

Een groepje mensen gaat in een oude bus op een reis, die niet zonder hindernissen verloopt. De bus krijgt panne. Het weer wordt steeds slechter en tenslotte blijven de passagiers steken in een vrijwel verlaten streek. Zij zijn gedwongen, met elkaar de nacht door te brengen in de hoop dat er de volgende ochtend hulp zal komen opdagen.

Het is een bont gezelschap en John Steinbeck maakt er een boeiend schilderij van, fel van kleur, knap van techniek en mannelijk van visie: de chauffeur die eigenlijk wel weg wil trekken naar Mexico, de puber Pukkel met zijn hopeloze liefdesverlangen, het dienstertje Norma dat zich heeft vastgebeten in haar verering voor Clark Gable, Camille die een triest bestaan leidt als strip-teasedanseres. Doordat zij gedwongen bij elkaar blijven, gedragen de betrokkenen zich anders dan in normale omstandigheden: directer en tot op zekere hoogte primitiever

Recensie:

In 1948 verscheen de eerste druk van 'De Verdoolde Bus'. Het verhaal draait om een Mexicaanse buschauffeur die een niet-rendabele lijndienst onderhoudt in een afgelegen streek en die ervan droomt zijn vrouw te verlaten en terug te keren naar zijn geliefde Mexico.

Tijdens een rit loopt zijn bus vast in de modder. Zijn reisgezelschap, bestaande uit nogal opvallend uiteenlopende figuren, brengt noodgedwongen een aantal uren samen door. In die tijd komen verborgen verlangens en emoties los, zowel ten goede als ten kwade.

Het boek doet wat gedateerd aan door de vaak iets wijdlopige bewoordingen. Toch boeit het uitermate in zijn beschrijving van de worsteling tussen schijn en wezen in de mens die steeds sterker wordt en aanspreekt. Veel lezers zouden ongetwijfeld wel dankbaar zijn geweest met een wat groter lettertype.

(NBD|Biblion recensie, K. Troost.)

ISBN: 90-6963-136-9 | Paperback | 234 pagina's | Altamira | 1991

Vertaald door E.D. Veltman-Boissevain

Citaat van de dag

Staan een Nederlander en een Engelsman bij een bushalte ergens in het centrum van Londen.

Zegt die Nederlander tegen die Engelsman: “Nice weather, he?”

Zegt die Engelsman: “Yes, Spring is in the air.”

Vraagt de Nederlander: “Why should I?”

Bron: www.debestemoppen.nl

Jorrie en Snorrie

Annie M.G. Schmidt



De speciale feesttrein is klaar om te vertrekken voor zijn eerste rit. Er zijn hoge gasten aan boord: de minister van verkeer, de minister van milieu en de president van Kanditisj, Kandatsj, eh… Kandinges. Maar net als hoofdconducteur Snorrie de trein wil laten vertrekken houdt een meisje hem tegen. Er liggen egeltjes op de rails!



Recensie

De conducteur van de feesttrein heet Bert maar iedereen noemt hem Snorrie. Hij mag als eerste de speciale trein laten vertrekken. Op de jubeltrein zitten de twee ministers van milieu en verkeer en de president van Kandoetsjistan. Maar de trein kan niet vertrekken want Jorrie houdt Snorrie tegen: er zitten egeltjes onder de trein op de sporen!

Knotsgek, hilarisch verhaal, geweldig geschreven door Annie M.G.Schmidt en prachtig geïllustreerd door Fiep Westendorp. Het boek is zo vormgegeven dat de illustraties mooi tot hun recht komen en even belangrijk zijn voor het verhaal als de mooie tekst. Er zit veel vaart in het verhaal zoals de trein die maar niet kan vertrekken. Door de geweldige vertelstijl van deze meesterverteller zit je vanaf pagina 1 meteen in dit originele verhaal. Met oog voor veel details die ook terug te vinden zijn in de tekeningen en spitsvondige dialogen zorgt dit boek voor veel lees- en voorleesplezier.

Dit boek verscheen in eerste druk als Kinderboekenweekgeschenk in Nederland in 1990

Hilde Umans

december 2013

ISBN: 9789045115436 | Hardcover | 112 pagina's | Querido kinderboek | september 2013

Voorlezen vanaf ca. 5 jaar, zelf lezen vanaf ca. 7 jaar.