Het oude deuntje
Robert Pinget
Twee mannen op leeftijd lopen elkaar tegen het lijf: Tol orgeldraaier, en zijn oude kennis Peereboom. Ze gaan erbij zitten om een sigaret te roken – of tenminste, om daartoe een poging te doen – en halen herinneringen op – of tenminste, doen daartoe een poging. Al keuvelend reiken ze, tevergeefs, naar het verloren paradijs van hun jeugd.
Recensie
Dit boekje in de curieuze Franse serie 'Perlouses' van de kleine uitgeverij Voetnoot is een mooie aanvulling op een reeks vertalingen die een andere kleine uitgeverij, IJzer, van de Franse schrijver Robert Pinget (1919-1997) heeft gepubliceerd.
Dat was al een moedig vervolg op vroegere vertalingen van deze onder de noemer 'Nouveau Roman' gerubriceerde eigenzinnige auteur. Oorspronkelijk was het een hoorspel (1960), daarna een toneelstuk, door Samuel Beckett in het Engels veretaald als The Old Tune. In veel boeken van Pinget draait alles om een twijfelachtig geheugen. De twee heren hebben aan hetzelfde verleden verschillende herinneringen. Praatjes vullen de gaatjes. Daar lijkt het genre hoorspel voor gemaakt. Veredeld ouwehoeren, maar met al z'n cliches een mooi oud deuntje, goed in de maat en op maat - maar onder het gesprek tussen doven klinkt een minder oubollige subconversatie mee. Een goede aanvulling is ook het uitgebreide nawoord van Rokus Hofstede, die juist op de relatie Pinget-Beckett ingaat. Pocket; kleine druk, krappe marge.
(NBD|Biblion recensie, J.F. Vogelaar)
ISBN 9789078068273 Paperback 49 pagina's Uitgeverij Voetnoot september 2008
Vertaald door Maaike van den Hoek