De oude wegen
Robert Macfarlane
Mensen laten net als andere dieren sporen na; paden die in de loop der tijden door menselijke voeten, karrenwielen, paarden, ezelshoeven en door regen, ijs en wind zijn uitgesleten. Een voetafdruk van menselijk leven in het landschap. Macfarlane volgt deze paden en spoort de verhalen op die ermee verbonden zijn.
Het is de derde keer dat Robert Macfarlane ons meeneemt op zijn tochten door de natuur. In Hoogtekoorts onderzocht hij de menselijke fascinatie voor huiveringwekkende bergtoppen, in De laatste wildernis ging hij op zoek naar de ongerepte natuur in Engeland en Ierland. In De oude wegen, het laatste deel van het drieluik, richt Macfarlane zijn zoektocht juist op de door mensen betreden natuur.
Recensie
Hoewel onderdeel van een trilogie waarvan het eerste deel over bergtoppen ('Hoogtekoorts') en het tweede deel over de wilde natuur ging ('De laatste wildernis'), kan dit derde deel (over wandelpaden) ook goed los worden gelezen. De auteur (en wandelaar) beschrijft zijn fascinatie voor oude paden die hem langs de geschiedenis van streken en gebeurtenissen leiden, en daarbij haalt hij een groot aantal schrijvers van reisboeken aan, in feite dus zijn voorvaderen in wiens voetstappen hij zo letterlijk èn figuurlijk treedt. Zo wordt dit boek bijna een spirituele autobiografie met als centraal thema wat een landschap in een mens kan losmaken.
Vanwege de omvang en de voor de lezer vermoedelijk grotendeels of geheel onbekende routes en landschappen (veel Groot-Brittannië, maar ook Palestina, Spanje en Tibet) kan dit boek ook gauw ontoegankelijk overkomen, maar de humor, de inzichten, de historische passages, de ervaringen onderweg, de personages van de medereizigers en de stijl maken er toch een bijzonder knap en aan te raden geheel van.
C.C. Oliemans
ISBN 9789023473138 Paperback 463 pagina's De Bezige Bij september 2012