Thema september 2013 Mijnheer/meneer en mevouw

Mevrouw Len

Oek de Jong

Een jonge schrijver raakt gefascineerd door zijn benedenbuurvrouw, een plompe vrouw van begin zestig die haar etage tot een hol heeft gemaakt vol katten, stapels kranten en met kleren volgepropte plastic zakken. 'In haar vrolijk gebloemde jurk met hoofddoek herinnerde ze me aan boerenvrouwen op foto's van lang geleden en ver weg. De tijd waarin men boerenvrouwen, op weg naar de markt, in de berm zag staan, de benen iets gespreid in de rok, en het onder die rok hoorde klateren in het gras.' Geleidelijk aan spint de Poolse mevrouw Len hem in haar web.

Recensie

Rondom het 30-jarig jubileum van het verschijnen van zijn bekende Bildungsroman 'Opwaaiende Zomerjurken' in 1979 verschijnt het eerder in Vrij Nederland (december 2008) verschenen verhaal in een bewerkte vorm als separate boekpublicatie.

In het autobiografische verhaal ontmoet een jonge schrijver op de verpauperende Hoogte Kadijk in Amsterdam een bijna 70-jarige, vereenzaamde, met vele katten levende Poolse vrouw. Langzaam aan strikt zij hem in een soort van vriendschap.

De Jong (1956) verhaalt zijn herinnering aan haar in een onopgesmukt, lezenswaardig verhaal. Ook zo'n kort verhaal is van een weinig productieve maar interessante schrijver zeer welkom. Pocket; normale druk.

J.T.G. Maas

ISBN 9789045702841 Paperback 31 pagina's Atlas-Contact september 2009

Citaat van de dag

'Aanvankelijk hield ik haar op afstand. Zoals ik alles en iedereen in mijn nieuwe omgeving op afstand hield. De buurt deprimeerde me: de Kadijken, toen een gebied van leegstaande pakhuizen en verkrottende woningen, achenebbisj, zoals oude Amsterdammers het noemden. Het trappenhuis met zijn vunzig ruikende lopers en af bladderende verf deprimeerde me nog meer. Ik wilde hier helemaal niet zijn, in deze kleine etagewoning aan de Hoogte Kadijk, waar ik na een scheiding halsoverkop in was getrokken.'

Oek de Jong

Fragment uit mevrouw Len

Mooi citaat, ik ken die huizen wel en zoals hij het beschrijft was het ook.

dettie

Op zoek naar meneer Johnsson

Het mysterie van de verdwenen Mondriaans

Gerrit Jan Zwier

"Jaren geleden werd ik zijdelings betrokken bij een vreemde, ingewikkelde rechtszaak die in kranten en op televisie veel aandacht heeft gekregen: de zaak-Veldhof. Zijn advocaten hoopten dat ik op IJsland en in Noord-Amerika belangrijk bewijsmateriaal zou kunnen opsporen. Op het eerste gezicht ging het om een geschil tussen een medewerker van de Tweede Kamerfractie van de PvdA, Alex Veldhof, en een groep arabisten.

De inzet was een erfenis van arabiste Lieneke Woltjer. Deze bestond onder meer uit kostbare Mondriaans. In haar testament had Woltjer opgenomen dat deze schilderijen het financiële fundament moesten vormen voor een studiecentrum over de Palestijnse kwestie.

Maar op het tweede gezicht draaide alles om geloofwaardigheid en vervalsingen. Was Veldhof een sluwe oplichter of een wat wereldvreemde man die gewoon de waarheid sprak, hoe onwaarschijnlijk die ook was? En waar hield meneer Johnsson, een mysterieuze kunstkoper, zich in hemelsnaam schuil?"

Gerrit Jan Zwier

Recensie

Het lezenswaardige, goed geschreven, zelfs spannende verhaal, zij het zonder happy end, van mogelijk een rechterlijke dwaling: de zaak Veldhof (1988-2003). De inzet was de erfenis van een Haagse arabiste bestaande uit vroege Mondriaans, waarvan de opbrengst bestemd was voor een studiecentrum over de Palestijnse kwestie. Veldhof had zelf ook Mondriaans (of niet?) die hij verkocht had aan Johnsson (of niet?) om de Haagse dame een miljoen gulden te kunnen lenen (of niet?). Johnsson kon niet opgespoord worden.

Was Veldhof een sluwe oplichter of een wereldvreemde man die gewoon de waarheid sprak? De zaak werd na 15 jaar door Veldhof verloren, tot de Hoge Raad aan toe.

De auteur is geograaf, antropoloog en schrijver.

Een ook voor niet-juristen leesbaar en interessant boek.

Mr. G. van Dijk

ISBN 9789045017464 Paperback 207 pagina's Atlas-Contact november 2010

Citaat van de dag

Als ze meneer tegen je gaan zeggen moet je uitkijken

het broertje van Loesje

Mevrouw Hermitage Wegpiraat

Quentin Blake

Mevrouw Hermitage en haar hond Breekspeer maken een ritje met een oude auto. Onderweg verliezen ze steeds meer onderdelen. Geen nood: een stelletje hippe motorduivels vindt dat nieuwe modelletje best mooi...

Recensie:

Prentenboek over de excentrieke mevrouw Hermitage en haar zwijgzame hond Breekspeer. Tijdens een hilarisch ritje met een haar geschonken oldtimer vallen er zoveel onderdelen van de auto af, dat er slechts een skelterachtig casco rest. Prompt wordt ze geadopteerd door een stel softe Hell's Angels die het uiterlijk van de keurige dame veranderen in dat van een Hell's Angel. In optocht vertrekken ze, met mevrouw Hermitage voorop, naar het café.

De badinerende tekst is in de stijl van Roald Dahl, met wie Quentin Blake jarenlang als illustrator samenwerkte. De karakteristieke, snelle, ingekleurde pentekeningen gaan uitstekend samen met dit absurde verhaal. Kinderen zullen genieten van mevrouw Hermitage als wegpiraat en haar steeds verder aftakelende auto.

De enkele regels tekst in een grote letter zijn speels verdeeld over de pagina's. Dit is het derde boek over mevrouw Hermitage na 'Mevrouw Hermitage op rolletjes' en 'Mevrouw Hermitage en de grote golf'*. Vanaf ca. 5 jaar. De tekst leent zich ook voor zelf lezen door goede lezers tot 8 jaar.

Greetje Hoff (NBD|Biblion recensie)

ISBN 9789026119194 Gebonden 32 pagina's De Fontein jeugd juni 2003

Vertaald uit het: Engels door: Huberte Vriesendorp Leeftijd 5+