Thema februari 2012 - Glas

Citaat van de dag

Om jong te blijven is een mind-lift veel beter dan een face-lift.

Anoniem

Vandaag (20e) een citaat die ik al gebruikt heb maar hij was zo toepasselijk dat ik het niet kon nalaten het nog een keer te plaatsen.

Dettie

Het glazen huis

Pramoedya Ananta Toer

Jacques Pangemanann adviseert het Nederlandse gouvernement in Indië over hoe de nationalistische beweging in toom gehouden kan worden. De politiecommissaris is ook verantwoordelijk voor de arrestaties van de activist Minke, wiens leven in de eerste drie delen van de tetralogie wordt gevolgd. Pangenamann heeft bewondering voor Minke, maar wil ook aan zijn plicht als kolonoiaal spion voldoen. In Het glazen huis geeft Pangemanann zijn persoonlijke visie op de rol van Minke en de ontwikkelingen in Indië.

NBD|Biblion recensie

Anders dan in voorgaande delen ('Aarde der mensen', 'Kind van alle volken' en 'Voetsporen' wordt dit laatste deel van Pramoedya's tetralogie niet door Minke maar door diens ambivalente tegenstander, een politiecommissaris, verteld. Vanuit zijn Glazen huis - dossiers - houdt deze het opkomende nationalisme in Nederlands-Indi angstvallig in de gaten.

Deze historische roman - gebaseerd op een authentiek persoon - is koloniale geschiedenis bij uitstek maar dan gezien door de ogen van de autochtonen. De periode 1912-1918 herleeft, ook al vanwege de uitstekende vertaling van H. Maier.

Een korte samenvatting van voorgaande delen, bio-/bibliografische gegevens in nawoord zijn aanwezig. Kan als zelfstandig boek gelezen worden. Pocketeditie, zeer kleine letter.

(Biblion recensie, G.T. Tjen-A-Kwoei.)

ISBN 9789052267746 Paperback, 461 pagina's | Uitgeverij De Geus | november 1999

Citaat van de dag

Mensen die in glazen huizen wonen doen er goed aan de blinden te laten zakken.

Oliver Herford

Amerikaans auteur, tekenaar 1863-1935

Doorluchtig glas

Kees Fens



Vijftig jaar P.C. Hooft-prijs, 1947-1997. Alle laureaten worden in dit boek geportretteerd: van Amoene van Haersolte tot Judith Herzberg. De auteur Kees Fens toont zich in deze miniatuurportretten de Johan Cruijff van de Nederlandse literatuur, briljant op de vierkante meter. Fens kijkt als geen ander. Wat bij een andere essayist een mogelijkheid is, is bij Fens een kans, altijd gevolgd door een doelpunt, een ontwapende formulering. Zo besluit hij het kunstukje over de jongste P.C. Hooft-prijswinnaar, Judith Herzberg, met de zin:'Goede poëzie is altijd hetzelfde liedje.'

NBD|Biblion recensie

Kees Fens heeft hier alle winnaars van de P.C. Hooft-prijs, vanaf het begin, vijftig jaar geleden, kort getypeerd (in 2 p.). Behalve natuurlijk het lemma over de prijswinnaar van het jaar 1990 (Fens zelf); dat is door Tom van Deel geschreven.

Ter herdenking van de driehonderdste sterfdag van P.C. Hooft werd in 1947 een staatsprijs voor letterkunde ingesteld. In 1987 is de staatsprijs geadopteerd door de - overigens door de staat gesubsidieerde - Stichting P.C. Hooft-prijs. Die adoptie was nodig omdat minister Brinkman in 1984 het advies van de jury om Hugo Brandt Corstius de prijs te geven, niet opvolgde.

Interessant is dat Fens in kort bestek het werk van vijftig jury's (hun leden worden genoemd) jureert door zijn oordeel over de gelauwerden uit te spreken. Zo maakt hij duidelijk dat Amoene van Haersolte de eerste P.C. Hooft-prijs won omdat Dirk Coster, de voorzitter van de jury, wilde voorkomen dat Simon Vestdijk met de eer ging strijken.

Een heel leesbaar naslagwerkje met kleine portretfotootjes van de winnaars.

(Biblion recensie, Hans Renders.)

ISBN 9789021462370 Paperback, 101 pagina's | Em. Querido's Uitgeverij | juni 1997

Citaat van de dag

Goede literatuur bezit het vermogen ons met andermans ogen te laten zien.

Gerrit Komrij