Thema april 2011 - Voor-achternaam zelfde beginletters

Ik niet in ieder geval.

Dettie

Ik ook niet, maar het lijkt me wel apart!

De vragende vorm

Padgett Powell

Wie is er aan het woord in dit verhaal? Is het de schrijver, de hoofdpersoon of de lezer zelf? En wat verklaart de geestdrift van critici en collega-schrijvers voor dit boek? Waarom zijn zij laaiend enthousiast over een roman die uit louter vragen bestaat? Is het eigenlijk wel een roman, of toch iets anders? Maar wat dan? Een psychologische test? Een gezelschapsspel? Een geheel nieuw genre? Is dit boek inderdaad zo leesbaar, grappig en ontroerend als lezers en recensenten beweren?

NBD|Biblion recensie

De tekst van dit boek is een merkwaardige opeenvolging van louter vragen. Levensvragen, absurdistische vragen, futiele vragen, psychologische vragen - alles komt voorbij in schijnbare willekeur. Zo kun je achtereenvolgens worden geconfronteerd met 'Zitten er hiaten in je karakter?', 'Vind je het lastig om de verlangens van zeurderige mensen te weerstaan?' en 'Heb je ooit het anker van een elektromotor gewikkeld?'. Het vormexperiment is fascinerend en verveelt verrassend genoeg niet. Soms volgt een reeks vragen over een bepaald onderwerp elkaar op, soms verbergt een vraag een anekdote, soms keren thema's meermalen terug. Powell geeft zo in ieder geval nu en dan de suggestie van samenhang, en hoewel er zich geen plot ontwikkelt, krijg je langzamerhand wel een beeld van de vragensteller. De kracht zit voor een groot deel in de formulering van de vragen, en daarom verdient de vertaler een groot compliment. Hij komt met vondsten als: 'Als een stortbui een stortvloed van regen is, is een plensbui dan een plensvloed van regen?' Vijfde roman van de Amerikaanse schrijver (1952). Gebonden; kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Renate Sun-Louw)

ISBN 9789049960346 Paperback 174 pagina's | Paradigma | mei 2010

Vertaald door Pieter Streutker

Citaat van de dag

Een lezer stuurde een berichtje aan Padgett Powell en kreeg dit antwoord:

Ik heb driemaal in mijn leven vragen gesteld aan een schrijver en slechts eenmaal taal noch teken vernomen. Zou ik als schrijver antwoorden op brieven die ik kreeg? Hoe zou ik me voelen als ik dat zelf nooit deed? Wie is je favoriete schrijver? Zou je hem of haar een brief willen schrijven? Waarom wil je dat? Moet je schaamte overwinnen om het te doen? Weet je precies wat je bijbedoelingen zijn? Heb je de neiging om vast te houden als je geen antwoord krijgt? Kan je je in de schrijver verplaatsen? Ben je eigenlijk een stalker?

Padgett Powell

Bron: versindaba

Mijn beter ik

Renate Rubinstein

Met de publicatie van 'Mijn beter ik' in 1991 veroorzaakte Renate Rubinstein zelfs na haar dood nog een schandaal. Ze deed verslag van de geheime liefde die ze tien jaar had gedeeld met Simon Carmiggelt, 'de meest getrouwde man van Nederland', en bleek daar een taboe mee aan te roeren. Het boek werd besproken als een toonbeeld van haar, zelfs postume, geldingsdrang, de koningin van de column regeerde 'over het graf'. Maar was dat werkelijk wat Rubinstein dreef?

Deze nieuwe uitgave van Mijn beter ik maakt de weg vrij voor een lezing die meer recht doet aan haar inzet. In een briljant essay, aan de hand van nooit eerder openbaar gemaakte dagboekfragmenten, laat Hans Goedkoop zien hoe Rubinstein bij het schrijven van het boek geleid werd door hoogst tegenstrijdige gevoelens, van vertedering voor haar laatste grote liefde tot onstelpbaar schuldgevoel.

NBD|Biblion recensie

Om te voorkomen dat de romance van 10 jaar tussen Simon Carmiggelt en Renate Rubinstein nooit bekend zou worden, heeft de laatste haar herinneringen aan hem na zijn dood opgeschreven. Na de dood van Carmiggelts vrouw en na Rubinsteins overlijden zijn ze in boekvorm verschenen. Het zijn dagboekfragmenten, kleine beschouwingen en voorvallen, vooral veel citaten uit brieven en kaarten die Carmiggelt aan haar geschreven heeft. Het bijzondere aan het boek is niet de inhoud. Zelfs in details verschilt dit relaas van een late liefde niet van andere relaties van een oudere man en een vriendin die aanzienlijk jonger is dan hijzelf en zijn vrouw. Omdat het hier gaat om twee bekende schrijvers, maar vooral omdat het om de heimelijke relatie van Nederlands meest geliefde auteur gaat, heeft het boek meteen bij verschijnen veel repercussies gewekt. Zoals te verwachten was, is het goed geschreven. Het is ook een eerlijk boek en er klinkt duidelijk spijt door dat ze hem nooit alleen voor zichzelf heeft mogen hebben. Deze editie is aangevuld met een uitstekend essay (25 p.) van de aspirant biograaf van Rubinstein, Hans Goedkoop, aan de hand van niet eerder gepubliceerde dagboekfragmenten.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)

ISBN 9029025662 Paperback 191 pagina's | Meulenhof| 1991

Citaat van de dag

Leven is: niet ophouden met beginnen.

Renate Rubinstein