Thema november 2010 - Huizen

Citaat van de dag

"Huizen zijn gebouwd om in te wonen, niet om naar te kijken."

Francis Bacon

Het huis met de achterdeur

een familie uit Laarne vertelt haar twintigste eeuw

Bauke Billiet

-Wat had kolonel Kadhaffi met de Kaffees?

-Waarom hield moeder niet van de kermis?

-En wie heeft de Japanse kerselaars van Dolf Kaffee vermoord?

In Het huis met de achterdeur doen drie generaties uit het Oost-Vlaamse dorp Laarne het verhaal van hun twintigste eeuw. In een bijzonder sappig Nederlands vertellen ze over de winters die vroeger nog koud waren, over gepekeld varken, het gebrek aan seksuele opvoeding in het katholieke Vlaanderen en over punkers die op hun duim zuigen. In deze intieme familiegeschiedenis worden de voorbije honderd jaar helemaal ingekleurd, van Dolf Kaffee en zijn politiek werk tot de oorlog die met vuile voeten het dorp binnenkwam, van de eerste televisie tot de onveranderde tragedie van een kind te verliezen. Het huis met de achterdeur is een aanrader voor al wie ooit zei: ‘Vertel nog eens van vroeger.

ISBN 9789076684970 Paperback 215 pagina's | Uitgeverij Tempus | november 2009

Citaat van de dag

"Je huis wordt je thuis wanneer je het deelt met anderen."

Ed van den Bergen

Het huis achter de heuvel

Janny Glanfield

Als de antiekhandelaar Sebastian Devere op een veiling een oude boekenkast koopt, krijgt hij er een fotoalbum uit 1930 bij. Hij geeft het boek aan zijn dochter Pippa, die assistente is van een fotograaf. Pippa raakt gefascineerd door de bijzondere foto's en gaat op zoek naar de maker, te meer daar deze dezelfde ongebruikelijke achternaam heeft als zijzelf. Bij het zoeken naar deze 'Gawaine' Devere ontdekt Pippa steeds meer over haar familie, de mysterieuze rol die het prachtige landgoed Yondover heeft gespeeld en over de geheimen die haar familie hebben verscheurd.

NBD|Biblion recensie

Pippa krijgt een oud fotoalbum en ze raakt geïntrigeerd door zowel de mooie foto's als de de naam van de fotograaf, die ook haar familienaam is. Ze ontdekt dat haar oma, van wie ze steeds dacht dat ze gestorven was, nog leeft. Deze Kitty is dolblij met de komst van haar kleinkind, en via haar grootmoeder hoort Pippa verhalen over een prachtig landgoed, Yondover. Ze ontdekt het landgoed, waar de fotograaf zich heeft teruggetrokken. Uiteindelijk blijken allerlei familiegeheimen de grondslag te zijn voor de breuk in de familie, maar door Pippa's onbevangenheid komt er veel goed.

Het is een mooi verhaal in de stijl van Rosamund Pilcher. Er gebeurt weinig in, maar de dromen van Pippa's oma vormen als het ware de sleutel voor de lezer. Het is vooral een verhaal over gemiste kansen en nieuwe mogelijkheden.

Pocketeditie; kleine druk, krappe marge.

(Biblion recensie, Redactie)

ISBN 9789058310347 Paperback 509 pagina's | Uitgeverij Sirene | mei 2000

Vertaald door Saskia Tijsma

Citaat van de dag

"In Almelo hebben we ook een berg...

naja, berg, een heuvel...

althans, 't is meer een glooiing in het landschap...

Oke, 't is eigenlijk gewoon een kuil."

Herman Finkers

Zomerhuis, later

Judith Hermann

Twee vrouwen op een eiland doen een spel dat 'je-zo-je-leven-voorstellen' heet; een premièrefeest krijgt een onverwacht einde in de woning van de regisseur; een man wordt in zijn zomerhuis door zijn bezoek herinnerd aan zijn verleden waarvan hij niets meer wil weten; een jonge vrouw vertelt over haar aan het bed vastgebonden grootmoeder.

Judith Hermanns personages zijn vaak niet meer dan toeschouwers van hun eigen leven. Hun gedachten cirkelen steeds om dezelfde thema's: liefde en vergankelijkheid, en de angst voor het ongeleefde, weggegooide leven. Ze voelen dat de tijd aan hen is voorbijgegaan, dat hun leven zich afspeelt in hun herinneringen, dat liefde en vergankelijkheid synoniem zijn. Het is Hermanns gevoel voor de kleine onoprechtheden van deze tijd dat Zomerhuis, later zo indrukwekkend maakt. Het zijn haar afgewogen, ritmische zinnen en de intensiteit van de stemmingen die dit debuut tot een literair genot maken.

NBD|Biblion recensie

Rusland in de vorige eeuw, een Caraïbisch eiland, Berlijn, New York en het Oost-Duitse platteland vormen de achtergrond waartegen zich de negen indringende literaire verhalen uit deze bundel afspelen. Zij gaan over het onvermogen van mensen om betekenisvolle relaties aan te gaan, om zin aan hun leven te geven, om gelukkig te zijn. De qua inhoud interessantste verhalen gaan over oude mensen. De goedopgeleide en creatieve dertigers uit de overige verhalen leiden allen een leeg bestaan.

Judith Hermann (Berlijn, 1970) is journaliste en schrijfster. Dit is haar debuut, een overtuigend en indrukwekkend debuut (het bekende Duitse literaire tv-forum 'Das Literarische Quartett' was unaniem lovend). Raken de personages uit haar verhalen de lezer nauwelijks, haar stijl en de onverschilligheid die sommige personages ten opzichte van elkaar tentoonspreiden doen dit des te meer. Een 'must' voor lezers die graag op intellectueel en emotioneel niveau worden aangesproken. Prettige druk.

(Biblion recensie, Marijke Koekoek)

ISBN 9789053338407 Paperback 153 pagina's | Uitgeverij Prometheus | september 1999

Vertaald door J. Gerritsen