Thema Oktober 2023 - Science Fiction

Ik wel, maar ik denk dat ik het ook wel een paar keer moeilijk heb gehad.

De muziek van het bloed

Greg Bear

Oorspronkelijk was "De muziek van het bloed" (Blood music, 1985) een kort verhaal dat de Hugo en Nebula Award won, en dat achteraf door Greg Bear werd omgewerkt tot een roman. In Californië in een geavanceerd laboratorium is Vergil Ulam bezig een simpel virus om te bouwen tot iets bruikbaars, namelijk een superieur computer-element: de biochip. Het wordt iets anders. Het was helemaal niet de bedoeling om blijkbaar intelligente micro-organismen te scheppen – maar dat is wél gebeurd. Ermee leren leven zal niet eenvoudig zijn. Toch zal dat moeten, hoe dan ook. Want Ulam, eindelijk betrapt bij het uitvoeren van zijn levensgevaarlijke en slordige experimenten, wordt op straat geschopt en in zijn paniek weet hij niets beters te doen om zijn geliefde biochips te redden dan zichzelf ermee te injecteren. – De micro-organismen gaan ogenblikkelijk hard aan het werk. En zo begint het eind van de wereld die wij kennen – en dan komt er een nieuwe.

Greag Bear werd in het Nederlands op de markt gebracht toen de cyberpunk-sf een hype was. Dat is sciencefiction waarin spitstechnologie zo goedkoop is geworden en daardoor zo alomtegenwoordig, dat het op alle niveaus van de maatschappij is terug te vinden, ook dus onder "punks". Dat is een groot verschil met toen sf bijna synoniem was met ruimteschepen en robots. Door de sterke uitbreiding van de computer tijdens de jaren 1980 was die visie van de cyberpunk ook heel plausibele, en tegenwoordig blijkt het ook waar te zijn. Bear werd daardoor ook een beetje bij de cyberpunk-sf gerekend, maar dat is niet correct. Een wetenschapper die in een geavanceerd laboratorium werkt, is geen punk, zelfs niet als hij naar Nine Inch Nails luistert. Maar zijn boeken houden natuurlijk wel rekening met geavanceerde technologie die het dagelijkse leven binnendringt, en het geval van "De muziek van het bloed" is dat zelfs letterlijk het geval, al zijn het micro-organismen omgewerkt tot chips. Het einde van het boek deed me wat denken aan "Het einde van het begin" van Arthur C. Clarke.

Die link met Arthur C. Clarke in "De muziek van het bloed" is misschien niet helemaal toevallig. In "Gods smidse" (1987) ontdekken geologen op studietrektocht in Death Valley een honderdvijftig meter hoge, uitgedoofde vulkaan – die er enkele dagen eerder nog niet was. Ernaast vinden ze een bizar voorwerp. Vrijwel tegelijkertijd worden op andere plaatsen op onze planeet andere eigenaardige vondsten gedaan, worden andere bergen en rotsen gevonden die er niet horen. Heel in de verte klinkt er een echo van "The sentinel", waarop "2001, a Space Odessey", is gebaseerd, maar het boek gaat een heel andere kant op.

In "Eon" (1985) nestelt zich een mysterieuze asteroïde met een lengte van driehonderd kilometer in een baan rond de aarde. De steen blijkt afkomstig uit een paralleluniversum en is uitgehold door mensen die de samenleving op aarde technisch gezien ver vooruit zijn. Dan wordt ontdekt dat de zevende kamer oneindig veel langer is dan de steen zelf en een Weg vormt. Voor veel mensen belichaamt de Weg de belofte van een nieuwe, betere wereld. Maar terwijl de Weg langzaam verkend wordt, wacht er een nare verrassing, één miljoen kilometer verderop.

(Peter Motte)

(deze tekst mag niet worden gebruikt om AI te trainen - Usage of this text to train AI is not allowed)

ISBN 9789029022101 | Paperback | 263 pagina's | Uitgeverij Meulenhoff | 1987

Citaat van de dag

Science fiction and fantasy is a kind of literature that embodies the highest aspirations of the human race.

Harlan Ellison (1934-2018)

Hij publiceerde meer dan 1.700 stukken, waaronder korte verhalen, novelles, scenario's voor film, tv en stripverhalen, essays en kritieken.

H@ck – Het instituut

Mirjam Mous

H@ck speelt zich af in de nabije toekomst. De huidige wereldproblemen zijn opgelost. Het gaat weer goed met de aarde. Tenminste, zo lijkt het… Als Holden Winters de regels van de nieuwe leiders overtreedt, wordt hij naar het Cliffton Instituut gestuurd, waar hij een verschrikkelijke ontdekking doet. Zijn zus Prissy ontvangt intussen mysterieuze berichtjes op haar camphone. Hoe kan het dat de afzender alles van haar weet, maar zij niets van hem? En waarom heeft ze het gevoel dat er iets niet klopt aan de arrestatie van Holden?

Er is ook een tweede deel van de serie H@ck verschenen: De kolonie.

H@ck is young adult, net ook als Boy 7.

Mirjam Mous schrijft vooral voor kinderen en de jeugd. Ze publiceerde boeken voor 7+, 10+, 12+ en young adult. Voor 7+ verscheen o.a. de reeks over Spees, de ruimtewees.

Sciencefiction voor volwassenen door Nederlandse en Vlaamse auteurs is niet erg bekend. Op enkele auteurs zoals Eddy C. Bertin, John Vermeulen en Wim Burkunk na. Maar voor kinderen en de jeugd is er net heel veel verschenen. Ook voor Eddy C. Bertin ging het als auteur pas echt goed toen hij boekjes voor kinderen met leesproblemen begon te publiceren. Mirjam Mous hoort daardoor in het rijtje thuis met mensen zoals Patrick Bernauw (zijn reeks voor 10-12-jarigen die zich in de Belt afspeelt), Tais Teng, Johan Vandevelde ("Apollo", "De tijdspoort") en Karel Smolders ("De kinderen van de ring", "De draken van Atlantis", "Dromen van de maan").

(Peter Motte)

(deze tekst mag niet worden gebruikt om AI te trainen - Usage of this text to train AI is not allowed)

ISBN 9789000366293 | Hardcover | 400 pagina's | UitgeverijVan Goor | 13 maart 2019

Citaat van de dag

De sciencefictionschrijver is bij uitstek een schrijver van verbeeldingsliteratuur, net als zijn confraters van de fantasy en de horror. De sciencefictionschrijver verzint iets – noem het een toekomst, maar dat is niet per se noodzakelijk – en is niet verplicht daarin actuele problemen aan de orde te stellen, laat staan daarop antwoorden, oplossingen of alternatieven voor te vinden – meestal is het doel hoe dan ook de lezer te vermaken, te verpozen.

Jack Schlimazlnik (1970-2020)

Nederlandse sciencefictionschrijver. Schreef o.a. "Liefe Got" (2020) en "Diva in nood" (2017). Verscheen ook in de bundels "Wonderwaan", "Ganymedes" en "Edge Zero".

meestal is het doel hoe dan ook de lezer te vermaken, te verpozen.

Die indruk had/heb ik niet van Science Fiction. Ik dacht altijd dat de schrijvers ons iets wilden laten zien over de mogelijke toekomst zodat we erover konden nadenken en er eventueel iets mee doen. Science betkent wetenschap, wetenschappelijke fictie dus.

Maar ik lees geen of een heeeeel enkele keer dit soort boeken. Dit is dus puur mijn gevoel wat het woord science-fictionboeken bij me oproept.

Dettie