Thema november 2019 - Vuurtorens

Citata van de dag

Vuurtoren J.C. van Speijk - Egmond aan zee

De vuurtoren J.C.J. van Speijk is een vuurtoren aan de Noordzeekust bij Egmond aan Zee. De J.C.J. van Speijktoren is een van de oudste, nog actieve vuurtorens van Nederland.

Deze vuurtoren werd in 1834 uitgekozen als J.C.J van Speijkmonument, ter nagedachtenis aan luitenant-ter-zee Jan van Speijk, die liever de lucht in vloog dan zijn schip over te geven aan de Belgische vijand. Hij ontstak de voorraad kruit aan boord van het schip op 5 februari 1831. Behalve Van Speijk, vonden ook 25 andere bemanningsleden en een aantal Belgen de dood bij de ontploffing.

De vuurtoren werd bekostigd met de opbrengst van de veiling van relikwieën en overblijfselen van de kanonneerboot en persoonlijke eigendommen van de bemanning.

De voet van de vuurtoren vormt een imposante graftombe die herinnert aan luitenant-ter-zee Jan van Speijk.

Zie ook de video over deze vuurtoren

Nederlandse vuurtorens en havenlichten

Henk Rienks

Overal waar scheepvaartroutes bij het land komen is behoefte aan lichten om ook in het donker veilig te kunnen doorvaren en de haven te bereiken. De Grieken en de Romeinen onderhielden al lichten voor dat doel. Op het eilandje Pharos bij Alexandrië bouwden ze een reusachtige vuurtoren, die meer dan 100 meter hoog geweest schijnt te zijn.

Dankzij de moderne navigatiehulpmiddelen heeft de stuurman van een zeeschip de vuurtorens niet meer nodig. Toch vindt hij het fijn om nog een extra bevestiging te krijgen en bij het naar buiten kijken de vuurtoren te zien.

Recensie

Vuurtorens hebben sinds de negentiende eeuw een belangrijke bijdrage geleverd aan de veiligheid van de continentale kustwateren. Maar de tijd van vuurtorens lijkt voorbij. Door moderne geavanceerde navigatiesystemen zijn zij op veel plaatsen overbodig geworden en hebben een museale functie gekregen.

De auteur van dit boek geeft aan de hand van circa honderd nostalgische authentieke zwartwitfoto's en prentbriefkaarten een goed beeld van vuurtorens in hun negentiende- en twintigste-eeuwse omgeving.

Na een goed gefundeerde inleiding wordt ingegaan op zowel grote kustvuurtorens als kleine torens langs de binnenwateren en het IJsselmeer. Bij iedere foto wordt een opsomming gegeven van onder andere architectuur, ontwerper, bouwjaar en het materiaal waarvan de vuurtoren is gebouwd. Bijzonder interessant is het hoofdstuk over het binnenvuur van Brielle. Deze vuurbaak die een strategische rol speelde tijdens de Tachtigjarige Oorlog, is nu Rijksmonument. Voor degene met belangstelling in kustverlichting, architectuur en cultureel erfgoed is dit boek een absolute aanrader.

Niek van der Worff

ISBN 9789053338148 | Hardcover| 403 pagina's | Prometheus | februari 2000

De Stenen Baak - Brielle

De Stenen Baak staat net even buiten de stad Brielle en is de eerste stenen vuurtoren van Nederland. Hij werd in 1630 gebouwd en verving eerdere vuurtorens van hout die waren afgebrand.

In de 18de en 19de eeuw kreeg de toren een militaire functie binnen de verdedigingswerken van Brielle. Begin deze eeuw werd de voormalige vuurtoren gerestaureerd en is sinds 2004 open voor publiek. Bij goed weer is het dak toegankelijk en kan men genieten van een prachtig uitzicht.

Zie ook www.historischmuseumdenbriel.nl/nl/bezoe...omgeving/stenen-baak

-

De kronieken van Qrom

Stefan Diederiks & Judith Vanistendael

Rijk geïllustreerd cadeauboek voor alle leeftijden.

Op het eiland Qrom is alles krom: door de gure wind lopen de mensen er krom, groeien de bomen krom en vliegen de vogels krom. Het eiland ligt vergeten in de onmetelijke oceaan. Al honderd jaar leven de eilandbewoners geïsoleerd van de rest van de wereld. De vuurtoren, boven op de top van het eiland, is al honderd jaar gedoofd. Maar op een dag wordt er een vondst gedaan die de levens van de bewoners flink door elkaar zal schudden...



Recensie

De mensen op het afgelegen eilandje Qrom zijn somber en excentriek. De jarenlange afzondering, doordat de vuurtoren niet functioneert, eist zijn tol. Als er een kist aanspoelt met daarin een vuurtorenlamp, gaat een deel van de bewoners op weg om deze in de vuurtoren te zetten, ondanks het protest van een groepje bangeriken. Met het vuurtorenlicht komt er een grote verandering.

Prachtig boek waarin veelzeggende aquareltekeningen in grotendeels sombere tinten, met zo nu en dan juist een kleurig contrast, voor een vervreemdende sfeer zorgen, waarin bizarre mensen ronddolen. De tekst is in korte zinnen en verdeeld in strofen weergegeven, waardoor het aan een gedicht doet denken, maar zonder rijm. Het wel en wee van de eilandbewoners ontrolt zich in een beeldende taal, die door de prettige cadans mooi hardop te lezen is. De mensen zijn een beetje griezelig, maar gaandeweg groeit er sympathie voor hen en hoop je op verlichting van hun bestaan.

Conny Meijer

ISBN 9789020988833 | Hardcover| 28 pagina's | Lannoo | september 2012

Citaat van de dag

Vuurtoren van Stavoren

Bij de oude haven van Stavoren staat een hoog bouwwerk dat dient als een lichtbaken voor schepen die een veilige weg naar de haven willen. Deze gietijzeren vuurtoren, aan het IJsselmeer, staat aan de andere kant van de oude haven. Bij de vuurtoren horen twee identieke havenlichten, een groene en een rode. Deze staan aan de uiteinden van de pieren.

Deze bouwwerken zijn in 1884 gebouwd en vallen sinds 1999 onder de monumentenzorg.

De 15 meter hoge, gietijzeren vuurtoren bestaat uit vier verdiepingen met een wenteltrap. De twee bijbehorende havenlichten bestaan uit hetzelfde materiaal, maar zijn wat kleiner. De vuurtoren en havenlichten zijn opgebouwd uit gietijzeren panelen die ter plekke werden gemonteerd in een torenconstructie van zes zijden.

In 2001 is de vuurtoren gerestaureerd, waarbij de toren werd gestraald en geverfd.

Vuurtoren-Eiland

Iain Lawrence

Niemand kent de hele waarheid, en niemand is zonder schuld...

Het is drie jaar geleden dat Squid McCrae haar ouders en het afgelegen eiland waar ze opgroeide voor het laatst zag.

Squid, nu zeventien, is een jonge vrouw met een dochter van drie jaar. Het bezoek, weet ze, zal moeilijk zijn. Lizzie Island, paradijs voor de een, verstikkende gevangenis voor de ander, brengt talloze herinneringen boven. Vooral uit haar idyllische jeugd, toen zij en haar broer Alistair de rijke natuur verkenden, en opgroeiden tot vroegrijpe volwassenen.

Maar Lizzie Island is ook de plaats waar Alistair stierf. Zijn dood is, volgens Squid, de schuld van haar ouders, vooral die van haar vader, de vuurtorenwachter, een man vastgeroest in zijn verlaten omgeving. Hij kon niet aanvaarden dat Alistair wilde weggaan, en verbood het hem. De tussenkomst van Squids moeder had geen succes.

Nu botst het verleden met het heden, als Squids terugkeer bitterzoete herinneringen, onthullingen en beschuldigingen losmaakt. Maar niets is wat het lijkt. Niemand kent de hele waarheid, en niemand is zonder schuld...



Recensie

Voordat de 17-jarige Squid met haar nieuwe vriend naar Australie verhuist, wil ze na lange afwezigheid nog een keer met haar 3-jarig dochtertje Tat terug naar het eiland ten noorden van Vancouver, waar haar vader vuurtorenwachter is, geholpen door haar moeder. Het gezin leefde vroeger als in een paradijs, totdat er spanningen kwamen. Mede door het vinden van de dagboeken van haar verdronken broer Alastair, die een jaar en een dag ouder was dan Squid, wordt duidelijk wat er indertijd is gebeurd.

Alastair was een sombere, geniale, slechtziende jongen, die zich verdiepte in de natuur en vooral in het leven van de walvissen. Hij voelde zich geremd door zijn vader en dacht verliefd te zijn op zijn zusje, met wie hij een intense band had, totdat zij een eenmalig contact heeft met een jongen die met zijn kajak op het eiland landt. Dit blijkt later Tats vader te zijn. Wanneer Squid teruggaat naar de wal zegt haar vader voor het eerst dat zij een sterke, mooie vrouw is geworden. Tot zijn vreugde mag Tat langer blijven. Een serieus, boeiend geschreven boek, met veel details over de natuur.

M.J. Taselaar-Callenbach

ISBN 9789050164191 | Hardcover | 280 pagina's | Facet | maart 2004