Thema november 2019 - Vuurtorens

Citaat van de dag

Een vuurtoren of lichttoren is een toren die werd gebouwd in de buurt van kliffen, of direct erop, zeestraten, ingangen van zeearmen en havens om 's nachts en bij stormweer schepen te waarschuwen voor de kliffen of doorgang, oorspronkelijk met behulp van een open vuur en later door middel van spiegels, lenzen en een lamp.

Ook havens of havengeulen hebben soms een of meer vuurtorens die de toegang aangeven en vaak een lichtlijn vormen.

Langs de Nederlandse kust staan elf grote vuurtorens (zogenaamde A-posten) en vier kleinere (B-posten). Bovendien bevinden zich nog vijf torens aan de oevers van het IJsselmeer. Dergelijke vuurtorens zijn de feitelijke opvolgers van de zogenoemde vuurpannen en vuurboeten of vuurbaken. Daarin of daarop brandden open vuren.

Zie het filmpje over vuurtorens in Nederland

Vuurtorens, lichtschepen en kapen

Nautische erfgoed van Nederland

Peter Kouwenhoven

Dit vuurtorenboek beschrijft de historische achtergronden van vrijwel alle nog bestaande vuurtorens, lichtschepen en kapen – herkenningspunten bij daglicht – in Nederland. Prachtige kleurenfoto’s, oude ansichtkaarten, tekeningen en geografische kaarten worden gecombineerd met uitgebreide en boeiende informatie. Nooit eerder is er zo’n compleet beeld geschetst van het nautisch erfgoed van Nederland.

Vuurtorens spreken erg tot de verbeelding. Elke vuurtoren is verbonden met verhalen over scheepvaart en handel, stormvloeden, oorlogen en het steeds weer veranderende werk van de vuurtorenwachters. De meeste van deze bouwwerken zijn ruim een eeuw of zelfs meerdere eeuwen oud en hebben heel wat meegemaakt. Die geschiedenis krijgt ruim aandacht in het boek, waardoor het verleden tot leven komt.

Het boek begint met een uitgebreide beschrijving van de algemene geschiedenis van de kustverlichting en bebakening in Nederland, van de Romeinse tijd tot nu. Per regio en per plaats passeren vervolgens alle bestaande objecten de revue. Bij elk object is een stafkaartje geplaatst met de exacte locatieaanduiding. In kadertjes wordt een beperkte hoeveelheid technische gegevens gepresenteerd: benaming, geografische positie, bouwjaar, ontwerper, lichtkarakter, lichthoogte, monumentenstatus. Een standaardwerk waarin de bijzondere geschiedenis van dit nautisch erfgoed voor de toekomst is gedocumenteerd en een heerlijk boek voor iedereen bij wie de vuurtoren een gevoel van avontuur of nostalgie oproept.

ISBN 9789080265646| Hardcover | 256 pagina's | Winco | mei 2010

Citaat van de dag



Vuurtoren Hoek van 't IJ - Durgerdam

De vuurtoren Hoek van 't IJ is een monumentaal bouwwerk ten oosten van de plaats Durgerdam in de Nederlandse provincie Noord-Holland.

De vuurtoren bevindt zich ongeveer een kilometer ten oosten van Durgerdam op het Vuurtoreneiland in het IJmeer bij de landpunt Hoek van 't IJ in het natuurgebied IJdoorn, dat buitendijks is gelegen ten zuidoosten van de Uitdammerdijk. In 1809 werd op het eiland een militaire post gevestigd, die in 1844 werd uitgebouwd tot een heus vestingwerk. Dat werd in 1883 opgenomen in de Stelling van Amsterdam.

Waarschijnlijk is de toren ontworpen door de bouwkundige Adrianus Cornelis van Loo. De vuurtoren is 19,5 meter hoog. Voor de vuurtorenwachter werd een aparte Lichtwachterswoning gebouwd, de huidige dateert uit 1951. In de gevel van deze woning is de gedenksteen van de oorspronkelijke vuurtoren uit 1701 ingemetseld.

Het raadselachtige eiland

Tove Jansson



Papamoem is een beetje uitgekeken op de Moeminvallei. Hij vindt het tijd om met zijn gezin de zee op te gaan. Ze varen naar het raadselachtige eiland met de vuurtoren, in de hoop er een nieuwe thuis te vinden. Maar het eiland valt behoorlijk tegen: de vuurtoren is bouwvallig, de grond onvruchtbaar, de zee en de wind onvoorspelbaar en gevaarlijk. Er woont één visser, maar dat is een onvriendelijke, rare snuiter. Toch zijn de Moemins vastbesloten dapper door te zetten. Uiteindelijk lijkt het eiland hen te aanvaarden en blijkt de visser niet alleen maar een visser te zijn ...



Recensie

Het fantasiewezen Moem vertrekt samen met zijn ouders en het meisje Kleine Mie van het vaste land naar een verlaten eiland. Op het eiland is een vuurtoren, maar die is in slechte staat. Verder is er niet veel, behalve een visser met wie de familie moeilijk contact kan maken. De zee is onvoorspelbaar en lijkt de familie weg te willen jagen met zijn woeste gedrag. De familie moet het zien te redden in de ruige natuur van het eiland. Op het eiland komen ook waterpaardjes voor en andere mysterieuze wezens. Het verhaal bevat filosofische passages waarbij het harmonieuze gezin de leidraad vormt. Het boek heeft zwart-witillustraties en is meer dan vijftig jaar oud, maar nu opnieuw uitgebracht. In Finland is Moemin een begrip en razend populair.

Voorlezen vanaf ca. 7 jaar, zelf lezen vanaf ca. 9 jaar.

Ingrid van der Heijden

ISBN 9789044823325 | Hardcover | 215 pagina's | Clavis | november 2014

Vertaald door Maaike Lahaise

Citaat van de dag



De Ven - Enkhuizen

De Ven, is een witte vierkante bakstenen vuurtoren aan de IJsselmeerdijk bij het dorp Oosterdijk ongeveer vier kilometer Noordelijk van Enkhuizen. De toren is gebouwd in 1699-1700 en is hiermee een van de oudste vuurtorens van Nederland. De toren heeft een hoogte van 15 meter en de lichthoogte is 17 meter. Boven de ingang bevindt zich een cartouche met de namen van de stichters.

Bij helder weer is de vuurtoren duidelijk zichtbaar vanaf de dijk Enkhuizen - Lelystad.

Waarschijnlijk is de toren ontworpen door de bouwkundige Adrianus Cornelis van Loo. De vuurtoren is 19,5 meter hoog. Voor de vuurtorenwachter werd een aparte Lichtwachterswoning gebouwd, de huidige dateert uit 1951. In de gevel van deze woning is de gedenksteen van de oorspronkelijke vuurtoren uit 1701 ingemetseld.

Dettie schreef : Oh leuk Renate! Ben ook benieuwd naar je bevindingen.

Dettie

Nou ik kan niet zeggen dat ik erg enthousiast ben over het boek. Geen beschrijving van de wandeling, maar vooral het terugdenken van de man aan z'n vader, het weggaan van z'n moeder en het verbreken van z'n eigen relatie met z'n vrouw, afgewisseld met stukken over de vrouw van de eigenaar van het hotel waar hij z'n wandeling is begonnen en waar hij ook weer naar terug zal keren. Ook hier zitten stukken over het verleden in. Hoe het afloopt blijft onduidelijk. Hij keert in ieder geval niet terug naar de veerboot waarmee hij naar huis zou gaan.