Klaas Hendrikse - Geloven in een God die niet bestaat

Ga ik doen. Goed programma trouwens, ik kijk het regelmatig.

Zag trouwens in "het gesprek" ook al een uitgebreid intervieuw met hem. Erg boeiend.

Wil

Joanazinha schreef : Ik kies ervoor wel te geloven dat God bestaat.

Ik dacht niet dat Hendrikse dat afwees. In het filmpje zegt hij ook dat hij blij is als mensen troost of mededogen vinden in hun geloof.

Of hij dat ook in het boek vermeld weet ik niet meer.

Toch bijzonder dat het boek op ons alletwee indruk heeft gemaakt alleen hebben we het op een heel andere manier ervaren.

Dettie

Dettie schreef : Ik kies ervoor wel te geloven dat God bestaat.

Ik dacht niet dat Hendrikse dat afwees. In het filmpje zegt hij ook dat hij blij is als mensen troost of mededogen vinden in hun geloof.

Of hij dat ook in het boek vermeld weet ik niet meer.

Toch bijzonder dat het boek op ons alletwee indruk heeft gemaakt alleen hebben we het op een heel andere manier ervaren.

Dettie

Ben ik niet helemaal met je eens: zijn boek is één hele afwijzing van de stelling dat God bestaat. Hij zegt wel (p. 134): 'De beoordeling van het godsgehalte van andermans ervaringen overstijgt mijn godgeleerde competentie. Soms is mijn laddertje te kort om te verklaran hoe bijvoorbeeld een gevoel van geborgenheid of aanwezigheid sterker kan zijn dan angst of onrust'.

En toen dacht ik: precies, daarom bestaat God voor mij; mijn laddertje is daarvoor niet te kort. Heb ik nu te veel pretenties? Voor mijzelf niet; dat is wat ik geloof.

Ik kopieer nog even een stukje wat je eerder in de middag aanhaalde:

'Bij mij is heel lang blijven hangen wat Hendikse óf in zijn boek, óf in het filmpje zei (weet ik niet meer).

Mensen hebben God gecreëerd. Zonder mensen is er geen God. Planten en dieren hebben geen God, doordat mensen kunnen praten en denken is er een God.

Daar heb ik er lang over nagedacht. Is dat zo?

Gelovigen zeggen, juist dankzij God is er de mens.

Of is God 'bedacht' door de mens omdat zij een behoefte aan een God hadden?

Moeilijk! '

Dat staat ook in zijn boek inderdaad. Ik ga inderdaad van de stelling uit dat dankzij God de mens er is en Hendrikse gaat uit van de stelling dat dankzij de mens God er is. Voila, daar heb je de hele tegenstelling in een notedop. En hierover kun je uuuuren en uuuren debateren en discussiëren.

Moeilijk inderdaad, maar wel mooi!

Ik moet de link van het filmpje nog bekijken; zal dat dit weekend gaan doen.

Joanazinha

'De beoordeling van het godsgehalte van andermans ervaringen overstijgt mijn godgeleerde competentie. Soms is mijn laddertje te kort om te verklaren hoe bijvoorbeeld een gevoel van geborgenheid of aanwezigheid sterker kan zijn dan angst of onrust'

Dat doet mij denken aan een keer in de duinen. Het was mistig en volle maan. Het was zo ongelofelijk mooi om dat te zien, het heuvelachtige, het helmgras, de door de maan beschenen mist, dat je er stil van viel en een intense ervaring had van 'wat enorm dat ik dit zie' en erg het gevoel had 'ik lééf'. Op dat beeld heb ik heel lang kunnen teren en nog als ik daar aan denk geeft mij dat een gevoel van rust als ik onrustig ben. Het was een heel mooie ervaring.

Is dit wat anderen eventueel als een Godservaring, zijn aanwezigheid, ervaren?

Mag ik heel voorzichtig vragen of het erg is wat voor naam je hier aan geeft? Of ga ik dan te ver? Ga ik dan voor gelovige mensen teveel voorbij aan het bestaan van God?

(Ik wil het zo graag begrijpen, en zeker niet iets onderuithalen.)

Dettie

Voor mij ga je zeker niet te ver! Ik kan niet voor jou oordelen hoe je dat zou moeten zien! Ik ben al heel erg blij *dat* je het ziet . Hoeveel mensen rennen niet aan dit soort momenten voorbij?

Voor mij zou dat inderdaad een moment kunnen zijn waarin God zich openbaart, met recht: een Godsopenbaring. Voor een ander kan het zijn: goh, kijk eens wat een moooie natuur. Beiden genieten we, wie heeft gelijk? Is er wel sprake van tegenstrijdigheid?

Deze ervaring heeft jou iets gegeven; wees daar blij mee en laat het niet van je afpakken door iemand die zegt dat je er iets anders van moet vinden!

Wie ben ik om dat te ver/beoordelen? Voor mij gaat het erom hoe ik het beleef en ik kan niet oordelen aan hoe jij of een ander het beleeft. Mijn geloof, mijn ervaringen zijn van mij en jouw geloof, jouw ervaringen zijn van jou.

Als ik had willen preken of Gods woord had willen verkondigen, was ik predikant geworden. Dat ben ik niet; ik ben zelf nog zo zoekende. Ik kan alleen maar verwoorden wat ik zelf voel, net zoals jij dat doet. En je hoort mij niet zeggen dat wat jij toen hebt gevoeld niet klopt of dat het niet God is geweest.

Ben blij dat je er zo over denkt.

Omdat ik me wel erg interesseer in geloven ben ik wel vaker gesprekken begonnen met mensen over het geloof en werd dan bijna aangevallen als ik zoiets als mijn bovenstaande vraag durfde te stellen, vandaar dat ik nogal terughoudend ben juist omdat ik iedereen respecteer in zijn/haar geloof.

Omdat ik heel graag naar de natuur kijk en me elke keer weer verwonder over alles wat er bestaat, de enorme diversiteit aan dieren en planten vraag ik me ook af... hoe is het mogelijk dat dit allemaal bestaat, hoe kan dit? De mens zelf is ook een ongelofelijk iets, alleen al het feit dat in een lichaam alles zo perfect is afgesteld (waarvan we van de helft nog niet weten hoe het werkt). Dán komt bij mij ook de vraag op bestaat er een God die dit alles gemaakt heeft of is het evolutie? Kan het zijn dat de evolutie de hand van God is, het zich perfectioneren van God is. Of is alles uiteindelijk wetenschappelijk te verklaren?

Om even op het boek terug te komen. Ik denk dat Hendrikse met zijn boek bedoelt dat mensen openlijk hun gedachten moeten kunnen zeggen of hun (Gods)ervaringen met elkaar moeten kunnen delen zonder dat gelijk de deur dichtgegooid wordt als iemand dingen anders ziet en/of ervaart. Dat beide partijen daar hun voordeel aan kunnen hebben omdat dan voor atheïsiten of ietsisten dingen duidelijker worden over geloven. Voor de gelovigen/de kerk wordt dan duidelijker wat de eerste twee zo tegenhoudt of zoekend maakt.

Dettie