Klaas Hendrikse - Geloven in een God die niet bestaat

Klopt Dettie, als het daarbij bleef kan ik er een heel eind in meegaan. Maar hij ontkent het bestaan van God. Hij interpreteert God als een ervaring tussen mensen en daar stopt hij. Ik ga een stap verder: ik zie dat ook wel zo, maar dan vanuit het bestaan van God. Omdat God er is, kun je God door mensen heen ervaren. Als dat niet zo zou zijn, blijf je voor mijn gevoel met lege handen staan.

En dat lege handen gevoel heb ik heel erg nu ik het boek uit heb. Hij is zo algemeen, zo vrijblijvend in zijn boek. Ik ken hem verder niet en ben zelf niet zo geleerd of heb zoveel gelezen dat ik het goed kan verwoorden. Maar dat is het gevoel dat mij na het lezen van het boek bijblijft; ook teleurstelling omdat ik geen antwoord op mijn vragen krijg. Vragen waar iedereen die probeert bewust te leven, mee zit volgens mij. En als je dan alleen maar te horen krijgt dat er geen antwoorden zijn en hij vervolgens je hele hebben en houden van geloven overboord zet, want 'God bestaat niet', dan kom ik met dit boek niet veel verder.

Met een deel van wat hij schrijft kan ik me prima vereenzelvigen; het omgaan met elkaar, begrip hebben voor elkaar - ook voor andere religies, maar ik loop met dit boek tegen een begrensdheid aan waar ik niet voor kies. Ik kies ervoor wel te geloven dat God bestaat. Niet als een soort opa boven de wolken met een groot boek waarin hij bijhoudt wie goed of kwaad heeft gedaan. Voor mij is God wel almachtig en gaat Hendrikse met een grote boog heen om het feit dat Hij de mens iets heel groots heeft gegeven: kennis van goed en kwaad EN de keuzemogelijkheid hoe daarmee om te gaan. Ik geloof ook niet in een hel (gelukkig), maar wel op een leven/zijn na de dood. Hoe dat eruit ziet? Joost mag het weten; ik ben wel nieuwsgierig maar ik zie het t.z.t. wel.

Hoe het zit met het kwaad dat mensen overkomt? Ik geloof niet dat dat van God afkomstig is; inderdaad: welke God zou het over zijn/haar hart kunnen verkrijgen dat een kind kanker krijgt of dat een jonge vader of moeder uit het gezin gerukt wordt of (en waarom zou dat minder erg zijn) dat je opa of oma ongeneeslijk ziek wordt. Maar ik geloof wel dat God dan bij je is en je (onder)steunt. Ken je het verhaal van de voetstappen in het zand? Voor mij zeer illustratief. En als Hendrikse dan zegt dat dat alleen maar via mensen kan gebeuren, is dat mij weer veel te beperkt.

Hendrikse houdt God heel dicht bij de mens; ik denk dat Hij veel groter is dan dat. Hendrikse denkt dat God niets met de rest van de wereld van doen heeft; ik geloof dat God alles gepland heeft, ook de dieren en de planten. En het boeit mij dan hoegenaamd niet hoe de schepping en de evolutietheorie zich tot elkaar verhouden. Daar komt wellicht ooit een antwoord op, als de aarde tijd van leven heeft, maar nu heeft niemand daar een afdoende reactie op.

In zijn laatste hoofdstuk schetst hij zijn ideale kerk: een soort eetcafé met voor ieders smaak een gerecht. Kies maar waar je trek in hebt en vooral: laat maar liggen wat je niet lust. Over vrijblijvendheid gesproken!

Ik moest me de hele tijd bedwingen om niet in het boek te schrijven. Ik heb altijd de neiging om met een pen of markeerstift dingen aan te strepen die voor mij belangrijk zijn of waar ik nog eens naar terug wil bladeren. Het is wel een boek dat ik wellicht zelf nog eens aan ga schaffen om nog eens rustig stukken door te lezen en verder uit te pluizen.

En als je dan alleen maar te horen krijgt dat er geen antwoorden zijn en hij vervolgens je hele hebben en houden van geloven overboord zet, want 'God bestaat niet', dan kom ik met dit boek niet veel verder.

Dat is bij mij heel anders overgekomen. (heb je het filmpje ook bekeken? de link zit bij het verslag) Waar volgens mij Hendrikse juist tegen ageert is dat mensen God niet als de oude man op het wolkje moeten zien maar wel als iets wat alom vertegenwoordigd is. Hij stelt dat je niet het beeld God moet aanbidden maar leven naar de gedachten van God. De bijbel zien als opgeschreven ervaringen die je als je met iets zit kan helpen. Maar niet de bijbel zien als DE waarheid, waarbij iedere punt en komma telt. Hendrikse kwam op mij over als een erg gelovig man maar niet op de manier zoals de kerk het geloof presenteert. Eigenlijk zie ik het boek als een helpende hand voor mensen die hun draai niet meer in de kerk kunnen vinden.

Voor mij is God wel almachtig en gaat Hendrikse met een grote boog heen om het feit dat Hij de mens iets heel groots heeft gegeven: kennis van goed en kwaad EN de keuzemogelijkheid hoe daarmee om te gaan

Ik ben wel gelovig opgevoed maar eigenlijk net als Hendrikse beschrijft in zijn boek, teleurgesteld geraakt in de kerk en de manier waarop zij met antwoorden kwamen.

Ik denk dat de boedhisten ook kennis van goed en kwaad meegeven. Maar zij hebben geen almachtige God. Niet zoals in de christelijke kerk tenminste.

Hendrikse zegt dat geloven niet onderuitgezakt in je stoel zitten is maar een aktief iets. De kerk staat stil zegt hij en daardoor bepreken zij zich, geloven is beweging, ondernemen en hij zegt als je op weg gaat dan gaat God met je mee. Hendrikse stimuleert tot nadenken, hij wil wakkerschudden en gelovigen bewuster met het geloof bezig laten zijn en niet ja en amen laten knikken op teksten en gedachten die niet met hun tijd zijn meegegaan. Naar mijn mening dan he, het zal bij iedereen op zijn/haar eigen manier overkomen.

In zijn laatste hoofdstuk schetst hij zijn ideale kerk: een soort eetcafé met voor ieders smaak een gerecht. Kies maar waar je trek in hebt en vooral: laat maar liggen wat je niet lust. Over vrijblijvendheid gesproken!

Dat had ik ook anders begrepen. Eerder; kies wat jij op dat moment nodig hebt. Zelf denk ik dat hij met het eetcafé bedoelt dat de kerk laagdrempeliger moet worden, makkelijker te bereiken, iedereen is welkom om over geloven te praten of te praten over een bepaald onderdeel in het geloven waar diegen op dat moment mee zit.

Het blijft sowieso moeilijk om over geloof en geloven in.. te praten. Ik ben altijd bang om iemand te kwetsen in zijn of haar geloof. En dat is het laatste wat ik zou willen, maar om van gedachten te wisselen daarover vind ik wel heel interessant en boeiend en vaak leer ik er ook veel van.

Dettie

Ik ga voor een belangrijk deel mee in je zienswijze op het boek: het stimuleren, het in beweging zijn, etc. Dat is goed en belangrijk en daar zit ook niet de crux van mijn moeite met zijn boek. Die zit hem in het feit dat hij het bestaan van God ontkent; het blijft allemaal klein, bij de mens. Hij ontkent naar mijn idee het meest belangrijke, belangwekkende aan het geloven, aan het kerk-zijn en daarmee slaat hij mij lam en kom ik juist niet in beweging. Zo kan ik dat misschien het beste uitleggen. Ik voel mij door zijn boek niet bevrijd en niet opgelucht, maar juist heel erg begrensd en bekneld.

Tuurlijk moet de kerk laagdrempeliger worden. Ben ik helemaal voor! Maar hij stopt weer op een punt waar ik dan verder zou willen gaan. Het is weer alleen de mens waar het over gaat: wat wil jij, wat heb jij nodig. Waar blijft: wat heeft God nodig?

En met je laatste alinea kan ik het alleen maar van het eerste tot en met het laatste woord mee eens zijn! In gesprek zijn en blijven is het meest belangrijke. Ik pretendeer ook absoluut niet de waarheid in pacht te hebben. Wat ik heb geschreven is hoe ik het voel en beleef en dat is heel persoonlijk. Jij en anderen kijken er weer heel anders tegenaan. En dat vind ik juist zo ontzettend boeiend! En daarom denk ik ook dat ik het boek zelf ga kopen om op een later tijdstip, wanneer dit alles is gezakt, nog eens over te lezen en er verder over na te denken.

Waar blijft: wat heeft God nodig?

Dit vind ik moeilijk wat je zegt, want ik snap het niet. Bedoel je dat God liefde van de mens nodig heeft?

Ik zal ook mijn persoonlijke gevoel vertellen.

Mijn persoonlijk geloven is niet in een God. Ik ga meer de Taoïstische kant op. Daar las ik lang geleden een boek over en voor mij voelde dát als thuiskomen. Taoisme is geen geloof maar 'de weg die je gaan moet' Het klinkt zweverig maar eigenlijk is het helemaal niet. Eerder erg realistisch.

Het is meer kijken wat er op je pad komt en dan wijst de weg zich vanzelf. Leven in het nu en vooral ook in beweging blijven, (de commerciële variant is 'go with the flow') Het is vooral bewust leven, kijken, ervaren, zien, deze ervaringen en bewust kijken opslaan en weer verder gaan. Het is erg moeilijk uit te leggen. Het is vooral erg bewust zijn van alles om je heen, eerder een voelen en weten dan dat het uit te leggen is. (Dat geldt ook voor het Christelijk geloof natuurlijk)

Taoisten zeggen zelf... zo gauw je het Tao noemt is het al geen Tao meer.

Als ik een geloof heb dan is het eerder er te kunnen zijn en te helpen voor zover het in mijn vermogen ligt, mijn ervaringen delen in de hoop dat iemand er wat aan heeft en mensen open, zonder vooroordeel benaderen. Dat lukt me lang niet altijd.

Dat is niet echt een geloof maar ik denk wel dat het een onderdeel is van veel geloven.

Bij Hendrikse kreeg ik een gevoel dat hij bijna de Taoistische visie beschreef. Misschien dat het me daardoor ook zo aansprak, daar ben ik nog niet helemaal uit.

In een almachtige God geloof ik dus zelf niet maar vind het leven zélf wel een groot wonder.

Bij mij is heel lang blijven hangen wat Hendikse óf in zijn boek, óf in het filmpje zei (weet ik niet meer).

Mensen hebben God gecreëerd. Zonder mensen is er geen God. Planten en dieren hebben geen God, doordat mensen kunnen praten en denken is er een God.

Daar heb ik er lang over nagedacht. Is dat zo?

Gelovigen zeggen, juist dankzij God is er de mens.

Of is God 'bedacht' door de mens omdat zij een behoefte aan een God hadden?

Moeilijk!

Dettie

Mijn vingers kriebelen om me in deze discussie te mengen,

maar het is wijzer te wachten tot ik het boek zélf gelezen hebt lijkt me zo.

De discussie is in ieder geval al erg boeiend.

Wil

Je kan al wel het gesprek bekijken Wil, daar wordt veel in gezegd wat ook in het boek staat.

Het is hier te zien www.ikonrtv.nl/hetvermoeden/gast.asp?oId=2511

(op bekijk klikken)

Dettie