Gerbrand Bakker - Boven is het stil (debuut)

Aangenaam te lezen verhaal over een man (Helmer) die tegen zijn zin maar desondanks zonder proces het leven gaat leiden van zijn jong verongelukte tweelingbroer Henk. Henk en hij waren een eeneiige tweeling, maar Henk was net iets beter: sneller, aardiger, vaardiger. Helmer werkt op last van zijn vader op de boerderij en dat bevalt hem niet. Pas op zijn vijfenvijftigste neemt hij het heft enigszins in eigen handen door zijn oude gebrekkige vader naar een kamer boven te verhuizen.

En dan verschijnt er iemand die zijn leven helemaal op zijn kop zet.

Dat is heel in het kort de inhoud van Boven is het stil. Behalve boven is het hele verhaal nogal stil: de boerderij staat in West-Friesland en de buren wonen 500 meter verderop. Er zijn niet zo heel veel dieren, maar toch heeft Helmer het daar druk mee. Hij is een eenzaam en gefrustreerd mens. Dat laatste wijt hij aan zijn vader, maar eigenlijk heeft hij het aan zichzelf te danken. Ook zijn verwijt blijft overigens stil.

Helmer is nogal een slome, vond ik. Hij is zo initiatiefloos dat hij niet eens aardig is. Maar gaandeweg het boek mocht ik hem toch wel een beetje. Boven is het stil is goed maar ook gevaarloos geschreven. Een keurig verhaal in een keurig klassieke verhaalvorm. Het vermaakte me goed, maar ik ben er niet ondersteboven van.

Tjonge, wat een discussie maakt dit boek los. En ik vraag me nog steeds af of het iets voor mij is.

Lezen moet voor mij een plezier zijn. Dat wil niet zeggen dat ik niet wil nadenken, maar of alle symboliek me al dan niet ontgaat vind ik in zekere zin minder belangrijk. Ik zal me er niet aan storen en sommige dingen zal ik misschien wel herkennen, maar daar blijft het wat mij betreft wel een beetje bij.

Dat heb ik ook met muziek. Ik moet het mooi vinden, of het moet me in ieder geval aanspreken. Als ik het alleen mooi kan vinden als ik weet wat er allemaal achter zit, dan hoeft het wat mij betreft niet. En ja, ik houd best van complexe muziek. De kunst zit er misschien meer in om met symboliek iets moois te maken. Het moet dus ook mooi zijn (aanspreken) als de symboliek niet herkend wordt. In de muziek van Bach zit ook veel symboliek, die veel hedendaagse luisteraars er niet uit zullen halen. Maar dat maakt uiteindelijk niet uit.

Ik kijk nog wel eens naar kinderprogramma's, waar soms ineens iets in zit dat een meekijkende volwassene waarschijnlijk heel anders zal interpreteren dan het kind waarvoor het bedoeld is.

Je hebt helemaal gelijk Renate. Als een boek (kapot) geanalyseerd wordt, gaat de lol er wel een beetje van af. Daarom ga ik ook niet op leesclubs trouwens.

Maar: dat wil niet zeggen dat je geen plezier aan dit boek zou kunnen beleven!

Je kan dit verhaal echt wel lezen (en mooi vinden) zonder iets van wat voor symboliek of achterliggende gedachte ook!

Ach, ik weet niet of ik wat tegen leesclubs moet hebben. Het kan best leuk zijn om over een boek te praten, zonder het kapot te analyseren.

Ik ben vooral een beetje bang voor het sombere en ik moet zeggen dat ik ook niet zo'n liefhebber ban van zinloos geweld tegen dieren. Dat klinkt misschien gek voor iemand die dol is op thrillers, maar als ik in een boek lees dat iemand bijvoorbeeld een kat martelt, dan krijg ik toch een soort extra aversie tegen die persoon.

Eh, zinloos geweld tegen dieren? In dit boek? Kan het me niet herinneren.

Nou, als ik dit lees:

berdine schreef : Ja, dat klopt wel, denk ik. Het is een boek, met heel veel "onderhuids".

Ik had met name in het begin wel moeite met de hoofdpersonen. Die vader was toch geen lekkere vent, zoals hij die katten opruimde, en het hielp ook niet, dat Helmer dat karwei niet afmaakte, hoe gruwelijk dan ook. Ik vond ze dus helemaal niet sympathiek. Bij mij moeten ze niet aan beesten komen. Maar dat neemt niet weg, dat het een goed boek is.

(Misschien dat ik daarom ook de sfeer zo naar vond.)

Dan krijg ik toch wel het idee dat er wat zinloos geweld tegen dieren in zit.