Paul Auster - Maanpaleis (Samenleesboek)

ik heb het boek eindelijk uit. Ik vond het een vreemd einde. Ergens begreep ik wel dat hij op het einde van zijn reis was (of hij moest zichzelf verdrinken in de oceaan) maar.....Wat ik eindelijk bedoel is dat ik bij dat boek constant in conflict kwam tussen het "denken" en "voelen". Het is inderdaad zo, dat als het boek sentimenteler geschreven was het een tranentrekker zou zijn geweest. Nu zat ik steeds met een raar gevoel. Ik wilde wel meeleven maar was teveel aan het denken hoe ik het zou doen in zo'n omstandigheden dat ik mijn gevoel vergat.

Toen het boek ten einde was had ik dat gevoel nog het sterkst. Het deed me denken aan "forrest gump". Bij die film heb ik op het laatst tranen met tuiten gehuild. Allen was ik bij dat boek nog te veel bezig met denken wat ik juist gelezen had

groetjes Inge

Dat is toch knap van de schrijver, vind je niet?

ja het is zeker en vast knap! Ik denk dat het zéér moeilijk moet zijn om dat broze evenwicht te bewaren. Iets meer emotionele beschrijvingen en het wordt een tranenboek, iets te meer stukken waarbij de lezer zich afvraagd wat er gebeurd en het wordt een saai boek (of een te overdonderend boek).

tja, jammer dat we hier paul auster niet op het forum hebben want "hoe doe je zoiets?" door het boek zelf duizend maal te lezen, op je gevoel af te gaan,....... Je kunt toch onmogelijk weten hoe een lezer het boek zal evalueren. Iemand die zich in zo'n situatie bevindt zal misschien emotioneler reageren dan iemand die zich nog nooit ook maar één vraag over het leven gesteld heeft (en die personen bestaan echt hoor, ik heb zo'n vriendin)

groetjes Inge

Ik denk dat MS die reis MOEST maken om af te rekenen met het verleden van zowel zijn grootvader, vader en hem zelf. Hij ging alle plekken af waarover zijn grootvader verteld had. Moest weten of het klopte en door het vele lopen, denken, beleven was hij uiteindelijk vrij en kon hij het verhaal vertellen.

Je kan ook de oceaan als een symbool zien, daar kan je alle kanten op, terugkeren naar het land of de oversteek wagen.

Het is zeker een knap boek. Het zijn verhalen, in verhalen in verhalen.

Het overlijden van zijn vader was eigenlijk ook heel triest maar het werd zo verteld dat je ook dit zonder brok in je keel kon lezen, maar mooi was het wel. Zonder die enorme vetlaag kon hij zich niet meer verweren!! De man zelf had zich verscholen in zijn eigen vet. Dat was zijn kracht! Zonder vet was hij niets meer, zag je teveel van hem zelf!

Prachtig gevonden!

ik ga eens zoeken of Paul Auster e-mail heeft! :roll:

Groetjes bernadet

Ik reageer later op Auster, heb het boek bijna uit, wacht nog even om hier mee te lezen, want anders weet ik alles al!

Groetjes. Tiba.

Het boek is eindelijk uit en ik moet zeggen dat het me naar het einde toe minder gaat boeien. De interessantste figuren zijn MS en oom Viktor en de oude man. Eens de oude man dood is (prachtig inderdaad dat verhaal met die paraplu en het uitdelen van geld) gaat het me minder pakken. dat Barber uiteindelijk zijn vader is, lijkt me meer uit een driestuiversroman. De persoon van barber vind ik trouwens niet erg interessant (en zijn naam stoot me af), behalve het feit dat hij zo dik is. Maar ik heb het boek op het einde heel versnipperd gelezen, misschien moet ik mijn oordeel opschorten tot ik het een tweede keer gelezen heb.

Groetjs. Tiba.