Paul Auster - Maanpaleis (Samenleesboek)

Heel goed, Bernadet!! Ik was echt benieuwd hoe je dit zou aanpakken! (En ik hoef niet meer natuurlijk..)

Maar je kan dit verhaal niet echt vertellen, bovendien zou dat jammer zijn voor eventuele nieuwe lezers..

Ik zag trouwens dat ik "Book of illusions" van Auster ook nog op de plank heb staan...

Daar was Roel volgens mij nogal weg van.

Ondertussen heb ik ook Swarup uit. Leuk boek.

Bernadet

Ik moet eerlijk zeggen ik ben ook blij dat ik het boek heb uitgelezen, het werd steeds beter. Ik vond het moment met de neger met zijn paraplu schitterend!

Ook het proces wat voorafging aan de dood van de oude man. Prachtig! Niet zozeer het verhaal wat de oude man vertelde maar echt de periode vlak voor zijn dood. Dat gedeelte is mij het meest bij gebleven van het boek.

Het einde begreep ik niet zo. Hij liep en liep en liep om alles te verwerken? Om een nieuw begin te maken?

Ik geloof dat het thema "toeval" was.

Bernadet

Ik merk dat ik het verkeerde boek voor ogen had. Maanpaleis is het twee na beste wat ik van Auster gelezen heb, beste was Book of illusions door zijn enorme complexiteit, naast het verpletterende karakter. Maanpaleis is

een verhaal waar uiteindelijk twee gevallenen elkaar tegenkomen. Zondermeer een intrigerend boek, waarbij Auster zich afvroeg hoe het zou zijn als iemand door alles en iedereen verlaten wordt. Ondanks dat de hoofdpersoon zich irriteert aan de oude man, trekt hij zich ook aan hem op, terwijl uiteindelijk blijkt dat het opnieuw een ilussie is. De boeken van Auster zijn eigenlijk spiegels, die aan het einde aandiggelen worden geslagen. Ook dit boek was door merg en been gaand. Ik heb Auster alweer een tijd niet gelezen en de complexiteit van zijn boeken maakt dat je er weer eerst in moet verdiepen, om weer zijn visie voor de geest te krijgen. Auster verdient een plaats in de boekenkast, dus die romans ga ik nog aanschaffen.

Ja ik ga zeker ook meer lezen van Auster. EN het interview EN het boek maken dat ik dat wil.

Gaan we nog verder discussieren mensen?

bernadet

Dit is mijn indruk van Maanpaleis.

Wat een samenloop van omstandigheden. “Iets verzinnen en daarmee aan de waarheid raken is de taak van de schrijver,” zegt Paul Auster. En dat doet hij. Het begint met een soort zelfdestructie die onvermijdelijk is. Als je aan het lezen bent denk je steeds, hou op, doe wat aan je situatie.

Het verhaal over de dozen met boeken waaruit zijn meubilair bestaat is natuurlijk schitterend. De erfenis van zijn oom Victor die nooit iets af kon maken. Langzaam maar zeker eet hij zijn erfenis op. Ondertussen wordt hij er wel wijzer door, hij leest tenslotte bijna alles voor hij de boeken te gelde maakt. Hij wordt uiteindelijk zijn huis uit gezet en komt terecht in Central Park. De beschrijvingen van zijn dagen als zwerver zijn echt heel goed. Je denkt vaak dat mensen van de ene op de andere dag zwervers worden. Als je dit leest begrijp je hoe geleidelijk het gaat. Toch is hij misschien van nature een zwerver. Zijn naam geeft zoiets al aan Marco Stanley Fogg, ontdekkingsreiziger.

Zijn vriend Zimmer en zijn latere grote liefde Kitty, redden hem van zijn ‘zelfgekozen’ lot. Hij zoekt een baan en wordt ‘oppasser’ bij Thomas Effing, zijn grootvader, alleen weten noch de grootvader, noch Fogg dat van elkaar. Effing verteld hem een verhaal dat hij moet opschrijven. Een vreemd verhaal over de woestijn, moorden, overleven en gekte. Het is een soort testament. Voordat Effing sterft wil hij een deel van zijn geld weggeven en in briefjes van vijftig dollar delen Fogg en Effing dat uit aan mensen op straat. Fogg krijgt ook een aardig bedrag, en kan daardoor samen gaan wonen met Kitty. De rest laat hij na aan zijn zoon die hij nooit gezien heeften die Fogg moet benaderen. Zij ontmoeten elkaar en dat heeft grote gevolgen.

Langzaam maar zeker worden de relaties tussen de personages onthult. De liefdesrelatie loopt stuk, wat van beide kanten te begrijpen is. Kitty wil een abortus, Fogg voelt dat als verraad naar zichzelf en zijn eigen moeder. Wat als zij ervoor gekozen had zich te laten aborteren? Dan was hij nooit geboren. Hij verliest zijn liefste maar vind een vader en verliest die dan ook weer. Ik vond het een prachtig boek. Al de onderlinge verbanden die duidelijk worden naarmate de roman zich ontwikkelt. De personages zijn sympathiek, zelfs de oude mopperkont Effing.

Ze zijn op hun eigen manier allemaal een beetje gek.

Dit is mijn indruk van het boek, de dingen die mij bijgebleven zijn. Dat met die paraplu was ik vergeten maar is inderdaad erg leuk. Ik heb genoten van het boek en ga ook meer lezen van Paul Auster. "Mr. Vertigo" ligt op de stapel nog te lezen.