Paul Auster - Maanpaleis (Samenleesboek)

Ja zou ik ook doen Inge en niet zo apatisch zijn als hij. Dit is pure zelfkwelling wat hij doet. Kan daar geen medelijden mee hebben.

Bernadet

Misschien dat ik daarom het boek niet boeiend vind omdat het tegen mijn karakter botst.

Ik zou ook niet bij de pakken blijven zitten, maar het is wel intrigerend dat er zulke mensen bestaan ....en die zijn er....zonder hulp of een duwtje in de rug komen ze er niet... endat kreeg hij uiteindelijk van die Chinese die zijn situatie begreep.

Tiba.

Ik zit nu aan hoofdstuk 4 bij die oude man. Ik heb me gewoon ziekgelachen met de beschrijving van hoe hij zijn soep slurpt. Ik kan het gewoon voor me zien. Hilarisch....... :lol: :lol: :lol: Door zo'n dingen ben ik dan blij dat ik volhoudt :mrgreen:

groetjes Inge

Daar ga ik mee akkoord Tiba. Sommige mensen kunnen zo zwaar in de put zitten dat ze het niet meer zien zitten. Maar hij neemt zomaar rationeel de beslissing om alles te laten varen. Zomaar :shock: ...... Oke zijn oom was overleden en hij had niet veel geen geld meer maar de manier waarop.

Er stonden allerlei mogelijkheden open voor mensen in een situatie als de mijne - beurzen, leningen, werk-studieprogramma's - maar toen ik er mijn gedachten over liet gaan, raakte ik vervuld van walging. ..... Ik wilde de verplichtingen van deze dingen niet, realiseerde ik me, en daarom verwierp ik ze allemaal - koppig, minachtend,......

Hij zat toen nog niet in zo'n uitzichtloze situatie. Maar hij wilde er niets van weten hij minachte zelfs de mogelijkheden die hij had.

Vanaf dat ogenblik deed ik infeite niets om mezelf te helpen, weigerde om ook maar een vinger uit te steken......Ik was wanhopig, en omdat ik met zoveel ontreddering werd geconfronteerd, meende ik dat er een of andere drastische actie nodig was

Wanhopig??????? Zoveel ontreddering??????? Hij komt maar later te weten wat dat is... juist door zijn manier van reageren. Zijn situatie was vooraf toch redelijk haalbaar? Een drastische actie?????? Ik zou zo vlug mogelijk werk zoeken of een beurs proberen te halen, dat noem ik een drastische aanpak. Niet bij de pakken blijven zitten! Wat is er nu zo walgelijk aan een beurs of aan studeren en werken tegelijk????? Had hij op dat moment gedaan wat hij later deed, namelijk werk zoeken dan was het nooit zo ver hoeven komen.

Tja, misschien zie ik het verkeerd hoor Maar ik vind het een nogal onnozele manier van reageren op een beetje een benarde situatie

Ik hoop dat er verder in het boek een verklaring komt over de "ware reden" van dat laffe optreden anders zal ik me nog lang hierover blijven opwinden.

Ja ik kan me daar ook kwaad over maken Inge. Aanpakken met die handel en niet zeuren! Hij verwierp die dingen koppig, minachtend nog wel! En dan zijn vriend die hem weer op de been kan helpen vanwege die koppigheid. Dat noem ik gewoon een profiteur!

Bernadet