Paul Auster - Maanpaleis (Samenleesboek)

En????? Wat is voor jou de reden dat je het boek moeilijk weer oppakt? Om de een of andere reden vindt ik het zéér vervelend om in het verhaal te komen. Als je eenmaal zit te lezen en je in het verhaal zit, leest het eigenlijk vlot maar ik kan zo moeilijk in het verhaal komen. Ik moet steeds een aantal bladzijden teruglezen voor ik weet van aha zo zit het weer. Het is een boek die niet blijft hangen in het hoofd (da's mijn mening)

Eigenlijk vind ik het een beetje soapachtig. Het gaat traag vooruit in de tijd, als je een eind niet gekeken hebt kun je nog volgen door de stukjes die ze aan het begin tonen van de vorige aflevering (of doen ze dat niet meer in soaps????? Ik kijk nooit soaps dat is geleden van als ik in verwachting was van mijn dochter zo'n 10 jaar geleden ik heb toen een overdosis aan soaps gehad :lol: )

Eigenlijk vind ik hetgeen ik tot nu toe gelezen heb ook erg weinigzeggend bijna banaal. :shock:

Ik ga nu nog een hoofdstuk proberen te lezen ik hoor jullie reacties wel

groetjes Inge

Het verhaal raakt me niet, ik denk dat dat de voornaamste reden is. Het is een verhaal maar ik voel geen binding met de personages Het enige moment waar ik dat wel had was dat hij dakloos was en in het park sliep. Voor de rest kabbelt het door. Je voelt er niets bij, geen medelijden, geen afschuw, geen plezier. Niets eigenlijk.

groetjes

Bernadet

Ik voelde wel ontzetting bij het feit dat hij zo maniakaal de eindjes aan elkaar probeerde te knopen en steeds maar doorging met allerlei dingen te verkopen en dan nog meer gaat besparen op eten...je vraagt je toch mee af: hoelang kan het nog doorgaan, wanneer komt er nu eens redding, hoe houdt hij dit vol??? En je stelt je erbij voor dat er werkelijk een aantal mensen zijn, vaak jongeren die gaan alleen wonen, die in een dergelijke situatie terchtkomen.

Ik heb er zo al aan mijn tafel gehad, meegebracht door mijn dochter...hij nog niet gegeten van de hele dag, en eten meegegeven voor s 'anderendaags. Dat raakt me wel echt.

Groetjes. Tiba.

Maar bij hem was dat toch een zelfvernietiging Hij weet dat hij het niet breed heeft, somt een paar mogelijkheden op zoals werkstudent, enz. Vindt dat te "zelfvernederend" en beslist dan maar om "aktief" niets te doen om de situatie te veranderen. Ik heb zo iets van uuuuuuuuuuhhhhhhhhhhh :shock: :shock: :shock: . hoe laag kun je vallen :shock: :shock: :shock:

Ik vind ook dat het een verhaal is dat rustig voortkabbelt, mooi maar niet boeiend genoeg.

Maar ik ga nog door, heb zojuist weer een hoofdstuk gelezen

groetjes Inge

Ja dat is wel erg maar hij deed er ook niets aan. Zocht geen baantje, niets. Hij verkocht de boeken en toen die op waren deed hij ook niets. Hij zag al tijden aankomen dat hij op gegeven moment zonder geld zou zitten maar hij liet het gewoon gebeuren.

Bernadet

Ik denk, dat ik zou vechten om te overleven. Ik denk, dat ik allerlei jobjes zou aannemen om door te kunnen gaan. Misschien is het mijn karakter of ben ik gewoon niet fatalistisch genoeg