Paul Auster - Maanpaleis (Samenleesboek)

Ik denk, dat ik zou vechten om te overleven. Ik denk, dat ik allerlei jobjes zou aannemen om door te kunnen gaan. Misschien is het mijn karakter of ben ik gewoon niet fatalistisch genoeg

jaja Inge, fatalistisch, dat is misschien het juiste woord. Hij zit gewoon te wachten tot het einde nadert en doet er helemaal niets aan.

Inderdaad niemand van ons zou zo-iets doen, maar daar gaat het hem niet om , denk ik.

Het gaat om een persoon die gewoon niet anders kán. Hij probeert het alleen zo lang mogelijk uit te zingen. En het is fascinerend om zien welke truken hij allemaal uitvindt om nog even door te gaan. Daarin schuilt ook een heel grote moed, denk ik.

Ik denk dat het juist te bedoeling van de schrijver is duidelijk te maken hoever iemand kan gaan, daargelaten of men daar nu mee akkoord gaat of niet, dat is een andere kwestie, denk ik.

De oude man ik in het begin voral ergerlijk, naar het einde toe eerder meelijwekkend, maar het boek is nog niet uit....zal voor later zijn.

Groetjes. Tiba.

Ik vind de oude man absoluut niet ergerlijk. Eerder amusant :lol: of toch de manier waarop de schrijver hem beschrijft. Een eigenwijs, eigenaardig, intelligent, enerverend, oude kregelige vent.

Zo, wat een reacties al als ik even niet kijk..

Jullie hadden het erover dat je niets voelde bij het lezen, geen medelijden, geen sympathie, niets. Moet dat dan? (ze begint weer over inleven in de personages...ha ha)

Ik lees wat die jongen doet, en accepteer het zoals hij het doet, ik hoef daar niets van te vinden. Overigens denk ik dat het een reactie is op de dood van zijn oom. Hij heeft eigenlijk geen verleden, geen familie en dan valt het enige dat hij heeft weg. Hij geeft zijn eigen leven dan ook maar op, wat heeft het nog voor zin? Veel vertrouwen in de mens heeft hij niet, want inderdaad: die ene vriend wijst hij ook nog af, omdat hij niet kan geloven dat die er echt voor hem is..

Dus is het voor mij heel logisch dat hij de boel laat vallen. Alleen zijn studie maakt hij af omdat hij dat aan zijn oom belooft heeft, voor hemzelf hoeft het niet. Dus doet hij er ook niets mee.

Hij is erg star, koppig en gaat in dit "doorgaan tot het niet meer kan" heel ver. Dat vind ik knap. Een ander zou, zoals jullie al aangeven, een uitweg gezocht hebben. Hij doet dat pas als hij de liefde ontdekt. Hij ervaart (weer) wat liefde is, en hij laat zich helpen. Gaat zelfs weer actief zelf een baan zoeken. (dus hebben jullie je zin..)

Door een toeval komt hij terecht bij een geestesverwant, iemand die net als hij star en koppig is, en zijn leven op zijn eigen manier wil leven, wat een ander er ook van vindt en denkt. Dus kunnen ze het heel goed samen vinden.

Ze zijn allebei" eigenwijs, intelligent, enerverend" zoals Inge zegt!!

Tot zover mijn reacties op jullie reacties. Als ik verder ga, verklap ik dingen.

Marjo

Juist Marjo.

Tiba.

Mijn nicht vroeg mij over wat het boek ging en ik kon niet antwoorden :shock: :shock: :shock: Eigenlijk gaat het boek over niets, ik bedoel het heeft geen bepaald thema (denk ik toch) Eigenlijk gaat het over niet meer of minder dan het dagelijks leven van die jonge man?????

Of heb ik het verkeerd voor????? Ik vind het boek alsmaar leuker worden Juist omdat het zo "anders" is. Nu begrijp ik ook wat men op school bedoelde met een moderne roman. De schrijver volgde geen thema, geen bepaalde opbouw, geen bepaalde logica (toch niet zoals men gewoonlijk in romans gebruikt). De lezers moet het maar zelf uitzoeken.

Leuk, Leuk, Leuuuuuuk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :lol: :lol: :lol:

Zou "toeval" het thema kunnen zijn?

Op de eerste bladzijde zegt Auster dat toeval niet bestaat Het "is een soort tegenwoordigheid van geest", om dan vervolgens het de ene toevalligheid na de andere aan bod te laten komen..

Marjo