Paul Auster - Maanpaleis (Samenleesboek)

Dat de boeken van Auster in de boekenkast horen, dat ben ik helemaal met je eens, Roel, ik merk ook dat napraten moeilijk is zonder het boek erbij.

Wat bedoel je met "Ondanks dat de hoofdpersoon zich irriteert aan de oude man, trekt hij zich ook aan hem op, terwijl uiteindelijk blijkt dat het opnieuw een illusie is"

Ik had het idee dat Fogg zich ergerde aan de man, omdat hij eigenlijk zoveel op hem leek. In een spiegel kijken is nu eenmaal niet altijd leuk. Waarom ze op elkaar lijken, ontdekken we pas later, maar ergens stelt hij al dat de oude man en hijzelf gelijkgestemde zielen zijn. En dus verdraagt hij diens nukken en grillen, wetende dat hij die zelf ook zo goed ten toon kan spreiden. Ze zijn allebei moeilijk voor de mensen die hen omringen.

En "spiegels die aan diggelen worden geslagen"?? That's life...

Ze zijn op hun eigen manier allemaal een beetje gek.

Daar had ik dus in het begin moeite mee. Dat MS zichzelf zo laat gaan en niet ingrijpt terwijl er mogelijkheden genoeg zijn. (Hoewel het boekenmeubilair een prachtvondst is natuurlijk) Maar naderhand ga je inderdaad verbanden zien.

De omgang met oom Victor is feitelijk hetzelfde als met de oude man. Oom Victor was ook een extreme man trok zich terug in zijn boeken maar trad weer naar buiten als musicus. Grootvader trekt zich terug maar is in feite schilder (ook naar buiten treden). Allebei gebruikten ze verschillende namen.

MS doet hetzelfde trekt zich ook terug, tot twee keer toe.

Deze mensen hadden het in zich (nodig?) om steeds naar de zelfkant van de maatschappij te gaan en er weer uit klimmen al dan niet met toeval.

De relatie met Kitty had nooit gekund. MS zoekt en blijft zoeken, Kitty had hem geblokkeerd ondanks zijn wens dat het kind geboren zou worden. Dat was meer uit respect voor zijn moeder dan het feitelijk zelf willen denk ik. De vader van MS is ook extreem. Zoekt het ook in uitersten. Volvreten (het andere uiterste van wat zijn zoon deed) en toch ook terugtrekken in zichzelf!

De knorrige oude man wilde knorrig en extreem overkomen. Maar zat toch steeds met zijn schuld en gaf het op zijn manier weer terug! Hij had wel een hart maar wide dat niet weten.

Vonden jullie deze mensen persoonlijkheden? Mensen die er zijn? Die er staan?

De stijl van het boek was apart. Ook afstandelijk, je werd als het ware gedwongen afstand te houden. Bij de verhalen van de oude man dacht ik op het eind 'nu weten we het wel'. Maar het moment dat hij moedwillig door de regen rijdt met zijn "paraplu" en weet dat dit zijn einde betekent is subliem. Ook dat MS hem daarin respecteert is prachtig!

Zou nog zoveel willen zeggen maar hou nu maar even op!

Bernadet

P.S. Wat vonden jullie van het eind? Is MS uitgezocht, gaat hij een normaal leven leiden?

Wat versta je in dit geval onder "een normaal leven"??

Iemand als hij zal niet anders kunnen dan net zo'n extreem leven leiden als zijn vader, grootvader en oom. Idee voor een volgend boek?

Ik vond ze behoorlijke sterke persoonlijkheden. Ze deden wat ze zelf wilden, niet wat de maatschappij gebood. ZNiet makkelijk om me om te gaan, maar wel heel interessant.

Ja wat is een normaal leven. Voor de een is het dit voor de ander is het dat.

Ik kreeg de indruk dat hij de zoektocht afgemaakt had die zijn oom, grootvader en vader aldoor begonnen waren. Daarom vroeg ik er ook expliciet naar wat jullie van het einde vonden.

Ik vond het ook heel sterke persoonlijkheden om dezelfde reden als jij.

Groetjes

bernadet

Bernadet,

Als Paul Auster niet door middel van zijn schrijfstijl afstand zou hebben gehouden, zo het boek ontaarden in een tranentrekker en dat heeft hij juist zo goed weten te vermijden.

Sterke persoonlijkheden, met zo'n familie kun je bijna niet anders dan een vreemd leven lijden. In wezen waren het allemaal reizigers. Nee, sentimenteel is het boek zeker niet, zelfs niet als Kitty MS verlaat.