Maria Stahlie - Scheerjongen (samenleesboek febr/maart 2011)

Wat grappig.

Het is niet echt een voor de hand liggende naam, die heeft ze vast geleend.

Komt er in het boek nog een link tussen Aldo en de architectuur?

Ik ben nog steeds aan het lezen, maar ik doe het zo langzaam mogelijk. ik vind het écht een heel mooi boek.

De woordverbindingen waar Irene het over heeft zijn er inderdaad wel, maar storen me niet zo. En de ontwikkelingen in het hoofd, het lijf en het leven van Aldo zijn echt práchtig beschreven.

Willeke

Komt er in het boek nog een link tussen Aldo en de architectuur?

nee, dat komt er niet.

Dettie

Komt er in het boek nog een link tussen Aldo en de architectuur?

nee, dat komt er niet.

Jawel hoor, de vader van Aldo is stedebouwkundige, afwisselend in Nederland en in Amerika!

groetjes, irene

Ja als je het zo bekijkt... dan zou je kunnen zeggen dat er verband is. Maar ik vind een stedebouwkundige wel wat anders dan een architect. Architectuur heeft er wel zijdelings mee te maken maar vormt niet de hoofdmoot voor een stedenbouwkundige.

wikipedia 'zegt' dit:

Een stedenbouwkundige doet onderzoek naar wenselijke en mogelijke ontwikkelingen voor bestaande en nieuw in te richten stedelijke gebieden, ontwerpt de openbare ruimte of richt deze in, houdt zich bezig met stedelijke processen en kan regels opstellen voor het bouwen. (stedenbouwkunde). De vakgebieden van de architectuur, de planologie, de verkeerskunde en de landschapsarchitectuur hebben raakvlakken met het werk van de stedenbouwkundige. Hij of zij is doorgaans werkzaam bij de overheid of een stedenbouwkundig ontwerpbureau.

Dettie

Ik heb het boek uit, en ik vond het echt een prachtig boek. Dit was mijn eerste van Maria Stahlie, en ik was aangenaam verrast. Het is alweer een tijdje terug dat ik zó dicht op de huis van een personage zat, ik voelde bijna hoe het is om een jongen van vijftien te zijn, en heimwee te hebben naar een land waar je nog nooit geweest bent.

De scheerscene met zijn Opa aan het begin van het boek, die achteraf ook een van de sleutelscènes van het boek blijkt te zijn, héél erg sterk. Dat beeld zat het hele boek in mijn hoofd, en dat was precies de bedoeling. Ook het eind van het boek is sterk. De vertwijfeling, het keuzes moeten maken, verraad, vriendschap, liefde, gróót worden, groeien en tegen de hardheid van het leven aanlopen, iets waar hij eigenlijk naar op zoek was, maar wat als het dan werkelijk gebeurd geen pretje is, het zit er allemaal in.

Ik had weinig last van de dubbele woorden waar Irene het over had. De enige zin die mijn stoorde was

“hij kreeg daarna toestemming om naar huis te gaan, en de boterhammenronde de boterhammen ronde te laten”.

Dat is iets te veel boterhammen in één zin.

Op het kantelpunt van het boek begint de eerste zin van het hoofdstuk met de laatste zin van het vorige hoofdstuk om aan te geven dat dit een belangrijk moment is, maar dat hadden we zonder die herhaling ook al in de gaten, al was het maar omdat er midden in een handeling een heel nieuw hoofdstuk begint. Een beetje dubbelop.

Maar dat is dan ook de enige kritiek die ik kan verzinnen. Ik heb het echt met héél veel plezier gelezen.

Willeke

Ik ga even door onder de verklapper want er zijn nog mensen die het gaan lezen.

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Had jij ook dat je aan het eind dacht, ja goed zo! Toen hij zijn moeder dat berichtje stuurde?

Ik dacht écht YES! prima!

Die vader vond ik wel vreemd. Hij moet toch snappen dat die jongen het niet makkelijk heeft op dat moment. Opa had toch gelijk met zijn visie dat vader conformistisch is.

Dettie