Maria Stahlie - Scheerjongen (samenleesboek febr/maart 2011)

Marjo schreef : Zij was de Italiaanse moeder voor hem, eentje die op dat voetsuk hoort te staan. Daar was ze zomaar van af gedonderd. Dat kan hij niet gaan bespreken.

Ja aanvankelijk was ze dat wel, toen hij net terug was uit Italië. Maar hij verviel al snel weer in zijn gewone gang van zaken en daar maakte ik uit op dat moeder ook niet meer op dat voetstuk stond. En hij hoeft ook niets te bespreken, moeder moet met hém praten, en ik denk dat als ze geweten had dat hij haar gezien had dat ook zeker gedaan had...

Ik kan me voorstellen dat je zoiets in een opwelling doet, die foto mailen. Maar het was een weloverwogen besluit. Ik was geschokt omdat ik het zelf nooit gedaan zou hebben.

Ik zat te juichen en dacht goed zo! Wat een goede beslissing! Vader neemt zijn verantwoordelijkheid niet naar zijn zoon, snapt niet dat die jongen zijn wereld kapot is gevallen en moeder doet het met de vader van zijn vriend! Hij geeft nu beiden (vader en moeder) een klap, en breekt de boel open en legt de verantwoording bij de daders.

Hij wil niet kiezen tussen vader en moeder en legt de zaak bij de mensen waar het bij hoort te liggen.

Maar ik ben duidelijk Aldo niet. En veel pubers zijn Aldo niet.

Zou dit immers in heel veel romans niet juist opgekropt zijn (zou ik ook doen) om dan later voor problemen te zorgen? Daar worden hele romans aan gewijd. Stahlie heeft die weg afgesloten.

Vind je dat afsluiten? Je kunt nu zelf denken hoe alles verder zal gaan. Het wordt dan alleen niet beschreven, wat ik wel eens wat anders en origineel vind.

Kan ook zijn dat die vader dat daarom zei. Maar gezien zijn lauwe reactie kreeg ik eerder het idee dat het gewoon niet goed zat tussen die twee.

Het zit zelden goed bij een stel waar een van de twee vreemd gaat. Maar als een van de twee heel weinig thuis is dan is de verleiding groter denk ik. Ik kreeg de indruk dat moeder zich behoorlijk eenzaam voelde omdat vader zoveel weg was. En dan is er iemand die belangstelling voor je heeft... en in de buurt is.

Dettie

"Het is alweer een tijdje terug dat ik zó dicht op de huid van een puberg

personage zat, ik voelde bijna hoe het is om een jongen van vijftien te zijn, en heimwee te hebben naar een land waar je nog nooit geweest bent. " Zei je Willeke.

In het kader van een opmerking die je pas maakte bij een ander boek over een man die schreef over een vrouw...heb je hier enige gedachte er aan gewijd dat Stahlie in de huid van een jongen kruipt? En nog wel in een puberjongen

Ja daar heb ik zeker gedachtes aan gewijd. Dat doet ze érg goed vind ik, en totaal geloofwaarig.

Zat Aldo jou ook dicht op de huid, het personage bedoel ik?

En wat vond je van het boek als geheel?

Groetjes Willeke

Ik vind het een goed boek Willeke, maar weet je, als ik hoor dat anderen het ophemelen, krijg ik vaak de kriebels: 'is het echt wel zo goed? Nou valt wel mee hoor'. Dat denk ik dan. Ik kan niet meer onbevooroordeeld zijn.

Personages zitten mij nooit dicht op de huid. Ik kan me daar ook geen voorstelling van maken, hoe dat moet voelen.

Dettie: op een bepaald moment, ik weet niet meer wanneer, ziet Aldo in dat het concept van die ideale Italiaan niet kan opgaan voor hem. Maar hij wil twee dingen behouden: dat is het beeld van de min of meer onaantastbare mama, en de andere ben ik kwijt. Gebaren geloof ik?

Ook al had de moeder met Aldo kunnen en willen praten, ze was van dat voetstuk gevallen, en dat was iets waar hij geen schuld aan had, dat ze zelf had gedaan. Ik denk dat het probleem voor hem daar zat.

Je kunt er natuurlijk over filosoferen hoe de ouders nu reageren, we zullen het niet weten. Maar voor de jongen is het over en out. Hij is op zichzelf aangewezen en weet dat. Volwassen is hij nu.

Hij heeft zijn probleem afgerond, en dus - dat bedoel ik - kun je niet een roman gaan schrijven over een onverwerkt jeugdtrauma. Die insteek hebben de meeste boeken: ze kijken terug, en we zien hoe de personages er nu mee omgaan. Stahlie heeft gekozen voor het heden, en een afronding.

Het kan zo zijn natuurlijk zoals jij zegt Dettie. Maar het kan ook zijn, en dat dacht ik, dat die vader zoveel wegblijft omdat het al niet goed zit. Kip of ei kwestie.

Allemaal dingen die de schrijfster verzwijgt.

Niet belangrijk genoeg denk ik. Het gaat om Aldo, zijn droom, die in duigen valt, en hoe hij daar mee om gaat.

Mijn verslag: www.leestafel.info/maria-stahlie

marjo

Allemaal dingen die de schrijfster verzwijgt.

Niet belangrijk genoeg denk ik. Het gaat om Aldo, zijn droom, die in duigen valt, en hoe hij daar mee om gaat.

En het geeft ruimte aan ons lezers om het zélf in te vullen, wat we dus blijkbaar net allemaal op een iets nadere manier doen. Ik houd wel van die niet helemaal dicht getimmerde boeken.

Willeke

Marjo schreef : Hij heeft zijn probleem afgerond, en dus - dat bedoel ik - kun je niet een roman gaan schrijven over een onverwerkt jeugdtrauma. Die insteek hebben de meeste boeken: ze kijken terug, en we zien hoe de personages er nu mee omgaan. Stahlie heeft gekozen voor het heden, en een afronding.

Ja en dat vind ik juist wel goed. Persoonlijk vind ik het geen afronding, Stahlie laat alles open en wij mogen zelf bedenken hoe ze er mee omgaan.

- gaan vader, moeder nu met elkaar praten en zorgen dat dingen beter gaan voor hun?

- gaan vader, moeder en minnaar samen praten?

- gaat moeder met minnaar verder?

- gaat vader weg of blijft hij?

- sluit Aldo zich in zichzelf op, blijft hij op zijn kamer of scheldt hij zijn moeder verrot?

- gaan Aldo en moeder elkaar uit de weg of praten ze het uit?

- wil hij nog wel wat met zijn moeder te maken hebben?

- vertelt hij zijn moeder over de hoerenloperij van haar minnaar enz.

- was dit de eerste keer? is het wel een minnaar?

- gaat Aldo toch wel weer met zijn vriend om of niet?

en zo kun je heel veel bedenken. Dat vind ik wel prettig, een afgerond verhaal is afgerond. Nu kun je lekker mijmeren en allerlei mogelijkheden bedenken.

Marjo schreef : Allemaal dingen die de schrijfster verzwijgt.

Niet belangrijk genoeg denk ik. Het gaat om Aldo, zijn droom, die in duigen valt, en hoe hij daar mee om gaat.

Het laatste 'hoe hij daar mee omgaat' moet nog maar blijken. Dat weten we juist niet, dat begint nu pas.

Ik denk dat het wel belangrijk genoeg is maar de schrijfster lokt ons uit, laat ons nadenken... wat zou jij doen in zo'n situatie.

Jij bent geschokt dat hij mailt. Ik roep YES goed zo! Ik denk het is allemaal helemaal open, jij zegt Stahlie heeft afgerond.

Stahlie heeft het verhaal mooi opgebouwd vind ik. Heel subtiel naar het heftige eind. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend wat er geschreven is maar het is knap om ons zo naar dit eind te leiden.

Wat vonden jullie van die man in het verzorgingshuis, die niets meer kon zeggen? Ik zat te denken wat voor functie heeft hij? Dat Aldo alles tegen hem kon zeggen, zijn eigen gedachten kon ordenen zodat wij ook wisten wat Aldo dacht?

Dettie

In eerste instantie was hij de verpersoonlijking van 'de echte man", als ik het me goed herinner, en verder wilde hij hem op een gegeven mment redden, dat híj de gene zou zijn die hem door zijn scheerbeurt "terug zou brengen, en tenslotte was hij inderdaad degene waar tegen hij ongecencureerd alles kon zeggen.

Ik vind het wel mooi, zo'n zwijgende man die toch een grote plek inneemt. Mooi beeld.

Groetjes Willeke