Jonathan Franzen - De correcties

Nu is het niet zo lang gelden dat ik die tuinen van de samoerai gelezen heb, maar bij het lezen van die woorden was het verhaal meteen terug..

ja ik geloof écht dat 'rustige boeken' langer blijven hangen. Er kan soms ook zoveel gebeuren in een boek dat je eigenlijk daarna niet meer precies weet waar het nou eigenlijk over ging.

De essentie zoals ze zo mooi zeggen dus.

Bernadet

Ik denk dat ik weet waarom ik het boek steeds maar niet pakte, toen het in december samenleesboek werd. Er zitten stukken is die ik bij de eerste lezing nogal diagonaal heb geelzen, ik ergerde me dood aan Chip bijvoorbeeld. Ik tegenstelling tot Lizzy (begrijp ik) vind ik Alfred juist een figuur die medelijden oproept. Er is niet meer dan een restant over van een krachtige sterke man, die zich wanhopig vastklampt aan de kleine vastigheden die hem steeds meer ontglippen. En dat geldt ook voor Enid.

Ik weet dat ik straks in het verhaal van Gary ook de nodige ergernissen tegen kom. En dat zal ik dan toch nog wel geweten hebben, vandaar dat ik niet zo happig was op herlezen.

En toch heb ik er nu geen spijt van..

Marjo schreef : Ik denk dat ik weet waarom ik het boek steeds maar niet pakte, toen het in december samenleesboek werd. Er zitten stukken is die ik bij de eerste lezing nogal diagonaal heb geelzen, ik ergerde me dood aan Chip bijvoorbeeld. Ik tegenstelling tot Lizzy (begrijp ik) vind ik Alfred juist een figuur die medelijden oproept. Er is niet meer dan een restant over van een krachtige sterke man, die zich wanhopig vastklampt aan de kleine vastigheden die hem steeds meer ontglippen. En dat geldt ook voor Enid.

Ik weet dat ik straks in het verhaal van Gary ook de nodige ergernissen tegen kom. En dat zal ik dan toch nog wel geweten hebben, vandaar dat ik niet zo happig was op herlezen.

En toch heb ik er nu geen spijt van..

Ik vind het juist wel leuk als een boek een beetje 'jeukt' of verontrust. Alle hoofdpersonen hebben hun irritante en irrationele kanten en dat maakt ze juist zo menselijk en herkenbaar. Van alle personen vond ik Chip het interessants en Gary het minst interessant.

Chip heeft een hang naar fatalisme mij echt intrigeert. Hij maakt een bende van zijn eigen leven, maar waarom? Hoe past dat in het grote familie verhaal? Dat is wat je je trouwens bij alle personen afvraagt, de stukken over de hele familie zijn het boeiends omdat je daar leert hoe ze nu zo geworden zijn. (een beetje dan)

Chip het meest interessant, hm..Als er ergens een reden wordt gegeven waarom hij is zoals hij is, dan heb ik dat nog niet gelezen.

Alle hoofdpersonen hebben hun irritante en irrationele kanten en dat maakt ze juist zo menselijk en herkenbaar

Dat vond ik nu ook. Enid vond ik de meest iritante. Ze zegt nooit openlijk haar mening maar door dingen over anderen te zeggen, die eigenlijk bij haar op de lever liggen, zegt ze met een omweg haar mening. Ze verontschuldigt voor haarzelf steeds Gary, haar lievelingszoon, maar als ze dan op een bepaald moment weet dat een eind op Denise moet rekenen verandert ze van "strategie" tegenover haar.

Het verhaal van Denise boeide me het meest. Chip vond ik gewoon een "nietsnut" ik heb dikwijls zitten denken in het begin" man pak jezelf eens bij de kraag en doe iets inplaats van zo'n medelijden met jezelf te hebben"

Het "kerstverhaal", de rode draad door het verhaal, vond ik in deze tijd van het jaar zéér toepasselijk. Net zoals Marjo ergens anders aanhaalde op het forum is het een moeilijkheid om in zo'n periode je familie samen te krijgen. Elk heeft zijn eigen bezigheden, zijn eigen vrienden, zijn eigen werk,.... zijn eigen excuus om maar niet te moeten komen.

Ik vond het alleen jammer dat de vrouw van Gary zo halstarrig blijft weigeren en zelfs de kinderen opstook om niet te gaan. Ja Enid is misschien niet de "gemakkelijkste" vrouw maar er was voor zover is kon lezen geen "echte" reden om niet te gaan.

Al met al deed het boek me denken aan onze eigen familiale situaties. De kleine ergernissen die zo onoverkombaar lijken, maar het toch zo nodig hebben van familie.

Groetjes Inge