Arthur Japin - Vaslav samenleesboek decemb/januari 2011

Ik heb Vaslav uit. Ik vond het een mooi boek, maar wel met wat aantekeningen.

Ik vond vooral het begin en het einde sterk, dus het ooggetuige verslag van peter.

In recensies las ik juist het tegenovergestelde, daar was de mening vaak dat de bediende veel te veel ruimte kreeg in het verhaal, maar als hij aan het woord was had ik toch steeds het gevoel dat ik het dichtst bij Vaslav kwam.

Er zit een duidelijke moraal in die gedeeltes…durf je de coulissen van je leven te verzetten, durf je verder te kijken naar dat stukje van de berg waar je toevallig geboren bent, en de verschuiving van dat perspectief in de laatste hoofdstukken wel mooi.

En ik raakte of ik nu wilde of niet toch ook wel gefascineerd door die Vaslav, een groot gedeelte van het verhaal berust op feiten, wat een wonderlijk leven heeft die man dan toch geleid, en wat bewoog hem (of welke ziekte had hij) om na zijn laatste optreden dertig jaar niet of nauwelijks meer te praten. Dat wordt niet helemaal duidelijk, maar ook dat vond ik niet erg, daar kan je dan zelf zo je gedachtes over laten gaan, en voor een deel wordt het ook wel duidelijk.

Het middenstuk van het boek vond ik dus wat minder sterk, het verhaal stort een beetje in,

Maar de entourage van het verhaal, met al die pruttelende kachels en leidingen vond ik dan wel weer heel sterk. Ook daar was kritiek op las ik ergens, maar voor mij maakte het de setting van het verhaal in mijn hoofd compleet…ik zag dat huis als het ware helemaal voor me. Met boze schoonmoeder en al.

Terwijl ik dit zit te schrijven bedenk ik dat dat in mijn ogen minder sterke middelstuk misschien ook wle te maken heeft met dat de personage van Vaslavs vrouw in mijn ogen minder goed uit de verf komt dan dat van bv haar moeder.

Al met al toch wel een boek wat in met veel plezier gelezen heb.

Willeke

Ha Willeke,

Ik zit nu in dat middenstuk (die man van het Russische Ballet is er) en ik ben echt aan het worstelen om verder te komen.

Het begin met die bediende en hoe hij langzamerhand steeds meer taken krijgt en hoe hij Vaslav ziet vind ik heerlijk leesvoer.

Maar dan die vriend... Geef mij de bediende maar.

Wat jij schrijft over dat huis vind ik juist ook zo leuk. Je ziet het gedoe met dat water en die leidingen voor je.

Ook die Liza... zij is echt een meisje van de streek waarvan ik vermoed dat ze dat wil blijven en kinderen wil en eeuwig zo doorgaan. En... dat de bediende door het reizen met Vaslav toch verder wil dan in zijn bergdorpje blijven. Maar dat moet ik nog uitvinden of het werkelijk zo is.

Dettie

Ook die Liza... zij is echt een meisje van de streek waarvan ik vermoed dat ze dat wil blijven en kinderen wil en eeuwig zo doorgaan. En... dat de bediende door het reizen met Vaslav toch verder wil dan in zijn bergdorpje blijven. Maar dat moet ik nog uitvinden of het werkelijk zo is.

Ik zal niets verklappen

Er komt nog wel weer iets meer vaart bij de vrouw van Vaslav, en Peter sluit het geheel weer af.

Ik las echt een paar recencies waarin stond dat het boek pas echt begon toen die oude minnaar aan het woord kwam.

Blijft toch grappig dat mensen zó anders een zelfde boek kunnen beleven.

Groetjes

Willeke

Er is nog geen verslag? Goh..

Het mijne wel: www.leestafel.info/arthur-japin

Ik vind niet dat dit een heel ander boek is. De toon is dezelfde als in de overgave'. Ik denk dat het de afstand is, die Japin neemt tot zijn eigenlijke verhaal. Hij wil wel dat ene verhaal vertellen, maar niet rechtstreeks, en dan haalt hij er anderen bij.

In dit geval is die Peter ijzersterk, zelfs al vond ik in het begin dat hij wel erg filosofisch is. Het zij hem vergeven, omdat je in die tijd, al was je superintelligent, toch niet zomaar uit je klasse en geboortestreek vandaan kwam. Nog zo'n wijsheid die hij spuit.

Ja het gedeelte waarin Peter aan het woord is, is geweldig en leest als een trein en dan begint voor mij de worsteling.

Ik vind het verhaal helemaal instorten als die Diaghilev verschijnt. Ik probeer steeds een stukje te lezen maar het kost me de grootste moeite.

In mijn ogen had Japin beter die Peter aan het woord kunnen laten. Net zoals bij De Overgave waarin die vrouw alles vertelt.

Het staat me ook een beetje tegen dat Japin, net als bij De Overgave heel veel al bekende feiten gebruikt. Natuurlijk giet hij het in een mooi jasje maar er zijn heel veel feiten bekend en ik vraag me af wat er overblijft als hij zelf het verhaal moet verzinnen. Met die Peter had hij een mooi personage, als ik het goed begrepen heb, bestond er echter ook daadwerkelijk een bediende die in zijn jeugd Nietzsche kende en later bij Vaslav werkte. (moet ik nog nakijken)

Dettie

die al wel stiekem het eind van het boek heeft gelezen, shame on me.