Paul Baeten Gronda - Nemen wij dan samen afscheid van de liefde

Hm, voor mij hoeft tekort schieten niet meteen negatief te zijn.

Het geeft een toestand weer, en wat de achterliggende oorzaak daarvan is, doet er niet toe. Jullie hebben wel gelijk, maar ik ook. Vind ik.

De mensen weten niet hoe ze moeten reageren op jou en je verdriet.

En dan kiezen ze voor of wegkijken of doen alsof er niets aan de hand is.

Het is al de 3de keer dat ik het meemaak. Toen ik chemo kreeg waren er veel mensen die niet durfden langskomen uit angst om een hele tijd over over ziekte te moeten bezig zijn.

Toen mijn ma stierf waren er de eerste weken ook veel mensen die contact vermeden... Na een eindje komt het wel terug omdat ze er vanuitgaan dat de moeilijkste periode nu wel gepasseerd is.

Nu met de scheiding ondervind ik het opnieuw... Mensen met wie je als koppel contact hadden weten niet hoe ze ermee moeten omgaan. Zijn bang dat je steeds op de ander zult zitten afgeven en blijven dus maar weg.

Ook jij zelf weet niet hoe met de situatie om te gaan. Je wilt erover praten, je hart luchten maar wilt de mensen niet afschrikken... dus doe je zelf ook maar alsof er niets aan de hand is.

Dat is helemaal waar Inge. Ook nu schiet ik te kort.

Marjo ik zeg niet dat je tekortschiet ik had het zelfs helemaal niet over jou :lol:

Ik heb er gewoon over zitten denken... en ik zei hoe het vanuit mijn standpunt was...

Toen ik ziek was hoorde ik van mensen dat ze niet hadden durven komen omdat ze niet wisten wat ze moesten zeggen. Als je op "ziekenbezoek" gaat verwachten de mensen dat ze over je ziekte moeten bezig zijn. Deed ik eigenlijk helemaal liever niet... hoefde ik er niet over na te denken :lol:

Toen mijn ma gestorven was waren er mensen die ik enkele maanden niet meer zag en die toen plots weer langskwamen. Het voelde aan alsof ze er vanuit gingen dat het ergste leed gepasseerd was en het nu wel weer "veilig" was.

Nu, met de scheiding, er was een vriendin die langskwam en vlakaf zei dat ze niet meer zouden komen omdat de situatie "raar" was... We hadden altijd contact gehad als koppel en nu... Ze vond het raar om met haar man bij mij op bezoek te komen... Toen ik vroeg hoe ze het dan vond om bij mijn ex op bezoek te gaan zei ze dat dat helemaal anders was.... Ik weet niet in welke zin het anders was maar ze vond het anders.

Ik kom tot de conclusie dat veel "vrienden" uit mijn buurt blijven maar wel nog veel omgaan met mijn ex. Blijkbaar gaan er wel meer mensen vanuit dat je bij een vrouw alleen niet langs gaat met je man. Andersom kan dus wel.

Weet je... onlangs was hier een klasvriendin met haar man... er werd gepraat over eens, zoals andere jaren, een dagje erop uit te gaan met een aantal van de klas en hun gezin... op een bepaald moment zei ze:" Zal cis willen meegaan als jij mee bent?" Ik vroeg waarom cis meemoest. Hij had toch niet bij haar in de klas gezeten? Blijkbaar zouden ze het "normaler" vinden dat hij meegaat op "mijn" klasreunie en ik thuis blijf.

Ik bedoel gewoon... Als vrienden op verschillende situaties zo reageren waar moet je dan zelf terecht met je verdriet? Ik heb geluk... ik heb een heel lieve familie (kom ik nu pas achter :shock: ) en heel goede vrienden in Nederland. Ik kan ergens terecht. Maar wat als ook je familie het laat afweten? En je niet ergens verweg goede vrienden hebt?

Vrouwen alleen zijn bedreigend voor een stel Inge. Toen ik gescheiden was waren mensen bang dat ik hun man wilde inpikken. Dat je hoofd totaal niet naar een nieuwe relatie staat geloven ze niet. Ik had ook vriendinnen die ineens niet meer kwamen of als ik gewoon zat te praten met hun man zoals altijd dat ze ineens jaloers werden! Heel gek en pijnlijk is dat.

Voor jezelf is het natuurlijk ook vreemd ineens alleen met vrienden samen te zijn ipv met je man. Maar als het goede vrienden zijn moet het toch niet uitmaken.

Maar het is natuurlijk heel vervelend en erg als je met je verdriet of radeloosheid nergens heen kunt.



Dettie

Ik had het er met Nico over. Nico vind het vreemd dat mensen die lezen, de verhalen op zichzelf "projecteren". Je herkent jezelf in een verhaal en vergelijkt het met je eigen situatie en legt dan wat er in het boek gebeurt uit aan de hand van voorbeelden uit je eigen leven. Is dat de bedoeling van een boek? Hoe komt het dat we dat minder doen bij een film? Waarom lezen we in een boek niet gewoon wat er staat zonder er "oordelen" over te vormen.