Paul Baeten Gronda - Nemen wij dan samen afscheid van de liefde

Ik vond dit maar een vreemd boek en het duurde ook lang eer ik echt in het verhaal kwam. Beetje chaotisch en rommelig verteld, maar wel met een inhoud die je bijblijft en je tot nadenken stemt; dat is dan wel krachtig.

Af en toe "proefde" ik een beetje de stijl Herman Brusselmans, maar ook bekroop me het gevoel dat ik bezig was in een boek van Arnon Grunberg.

Al met al een redelijk goed debuut van een auteur waar we in de toekomst zeker nog weleens iets van zullen horen.

Het boek gaat z.s.m. weer retour naar Marjo.

groetjes, irene

Vanavond de bespreking gehad met de leeskring.

Over het algemeen werd er gezegd wat hier ook gezegd is. Thema: omgaan met verdriet, rouwverwerking, volwassen worden.

Typisch ook dat de meerderheid het boek niet gelezen zou hebben, of na het begin niet verder gelezen zou hebben als het geen leeskringboek was, en ..dat iedereen blij is dat hij/zij wèl doorgelezen heeft!

En Elise? Op het moment dat ik het wilde vragen wat men van haar dacht was iemand me voor. Men twijfelde niet aan haar bestaan, maar dacht wel dat Max Eugène verhalen had verzonnen rond haar persoon. Puberaal gedrag, zoals hij meer puberale trekjes vertoonde. Beetje late puber, maar dat kan.

Hier werd vergeleken met Giphart, maar aangezien die schrijver mij niet echt bekend is weet ik daar verder niets over.

Typisch ook dat de meerderheid het boek niet gelezen zou hebben...

schrijf je. waarom zouden ze het niet gelezen hebben marjo? Zag het er onaantrekkelijk uit? of vanwege onbekendheid met de schrijver? vanwege de flaptekst?

En hoe vonden ze de taal? Zoals Max Eugène over zijn moeder sprak bijvoorbeeld.

Waren de oordelen voornamelijk positief? omdat je schrijft dat mensen blij waren dat ze doorgelezen hadden.

Hoe oud was Max Eugène ook alweer. Volgens mij was hij ook nog een puber als ik het goed onthouden heb.

Hoe werd over de broer en de cavia's gesproken?

vragen, vragen, vragen... (jij blij)

Dettie

Bij sommigen sprak de flap helemaal niet aan, die zouden het al niet opgepakt hebben. Anderen zouden wel begonnen zijn maar omdat ze niet meteen in het verhaal kwamen zouden ze het weggelegd hebben. Dat had ik zelf ook: het duurt even voor je in het verhaal zit. Dat komt door de hap-snapstijl: hij schrijft stukjes die niet meteen samenhangen, je weet niet waar het naar toe moet met dit verhaal, en dan is de hoofdpersoon niet direct een jongeman die je aardig vindt.

De taal vonden ze (we) verrassend Nederlands, slechts weinig Vlaamse woorden er in. Maar dat bedoel je niet. Er werd gezegd dat hij wel een band had met zijn vader, maar zijn moeder had 'afgeschreven'. Met haar voelde hij geen empathie. Niet vreemd, ze is een 'gemankeerde psychologe', zoals de schilder het huis van een ander mooi schildert terwijl zijn eigen deuren afbladderen!

Max Eugène was 20 toen zijn broer stierf, 21 als hij het verhaal vertelt. Een tamelijk late puber, maar dat werd geweten aan het feit dat hij geen doorsnee-jeugd had gehad, en ook geen doorsnee-ouders.

Over die broer is niet veel gezegd, behalve toen we het over humor hadden. Er waren er twee die dat een leuk stuk vonden (ik ken er nog een)

Nog meer???

Ik zit zowat halfweg het boek (100-tal blz.)... Max Eugene krijgt net te horen dat die Stan uit het raam van zijn hotel is gevallen.

Het boek lijkt een beetje op een soort dagboek maar dan meerdere dingen op een dag vertelt. Hij schrijft waar hij op dat moment mee bezig is... en daarom ook dat "verspringen".

Dit is nu iets waar ik niet echt problemen mee heb.

Waardoor ik het moeilijker lezen vind (minder boeiend?) is dat intrieste... De humor lijkt me eerder galgenhumor... Je voelt je niet in staat om te lachen maar wilt ook niet constant als een zeurpiet rondlopen... dus gebruik je sarcastische humor om vrolijk te lijken. Humor om het allemaal minder zwaar te maken. Maar eigenlijk valt er nauwelijks mee te lachen.

Toen ik over die 2 vrienden las zat ik met dat ene liedje in mijn hoofd... Vriendschap is een illusie... (ik weet niet of dat de titel is en wie de zanger is) Die paar zinnen kwamen steeds in me op... een keer trek je de conclusie... vriendschap is een illusie... vriendschap is een droom... een pakketje schroot met een dun laagje chroom.

Ja in feite is het een heel triest verhaal. Iedereen zoekt om het verdriet een plek te geven en om het verdriet te hanteren wordt er cynische humor gebruikt. De jongen begrijpt zijn moeder met haar nieuwe vriend en nieuwe flatje maar toch ook weer niet.

Het meest raakte mij het huilen onder de douche, zodat zelfs hij niet echt merkte dat hij huilde, z'n wangen waren toch al nat.

Wat die vrienden betreft... het is natuurlijk moeilijk vriend te zijn als de vriend zelf geen emoties uit. Je kunt dan wel willen helpen maar als diegene zelf alles wegduwt en onder 'humor' wegstopt dan is het lastig om vriend in de ware betekenis te zijn.

Dettie