Audrey Niffenegger - De vrouw van de tijdreiziger

Dit stukje bedoelde ik:

De catalogus is niet echt duidelijk. Ik loop terug naar de balie en vraag om hulp. Terwijl ik aan de vrouw uitleg waarnaar ik op zoek ben, kijkt ze over mijn schouder naar iemand achter me. ‘Misschien kan meneer DeTamble u helpen,’ zegt ze. Ik draai me om, ervan uitgaand dat ik alles nog een keer moet uitleggen, en ontdek dat ik oog in oog met Henry sta.

Ik ben sprakeloos. Daar staat Henry, kalm, met kleren aan, jonger dan ik hem ooit heb gezien. Henry werkt in de Newberry Library en staat hier voor me, in het heden. In het hier en nu. Ik ben buiten zinnen van vreugde. Henry kijkt me geduldig aan, onzeker maar beleefd.

‘Kan ik u ergens mee helpen?’ vraagt hij.

‘Henry!’ Ik moet me beheersen om hem niet te omhelzen. Het is duidelijk dat hij me nog nooit van zijn leven heeft gezien.

‘Kennen we elkaar? Het spijt me, ik kan me niet...’ Henry kijkt bezorgd om zich heen, bang dat dit de lezers en zijn collega’s op zal vallen. Hij speurt zijn geheugen af en beseft dat een toekomstige ik dit meisje dat voor hem staat te stralen van geluk ooit ontmoet moet hebben. Toen ik hem voor het laatst zag, sabbelde hij op de Weide aan mijn tenen.

Ik probeer het uit te leggen. ‘Ik ben Clare Abshire. Ik heb je gekend toen ik nog een klein meisje was...’ Ik weet niet wat ik moet doen omdat ik verliefd ben op een man die voor me staat maar die me zich helemaal niet kan herinneren. Voor hem ligt alles in de toekomst. Ik heb zin om te lachen omdat dit allemaal zo vreemd is. Ik word overspoeld door jaren van herinneringen aan Henry, terwijl hij me stomverbaasd en angstig aankijkt.

Dit snap ik dus écht niet! Mijn hersens kunnen dit niet volgen. Voor hem ligt alles in de toekomst maar hij kent haar toch al als klein meisje? Wie kan het me uitleggen? Heeft hij pas op z'n 38e Clare voor het eerst gezien? Dat lijkt me sterk.

Bernadet

Henry's kant:

Kan ik u ergens mee helpen?’ Het meisje zegt min of meer ademloos: ‘Henry!’ op een bijzonder beeldende manier die me ervan overtuigt dat we op zeker moment samen iets echt geweldigs moeten hebben beleefd. Dat maakt het nog veel erger dat ik niets van haar weet, niet eens haar naam. Ik zeg: ‘Kennen wij elkaar?’ en Isabelle werpt me een blik toe die zegt: Wat ben je toch een lul. Maar het meisje zegt: ‘Ik ben Clare Abshire. Ik heb je gekend toen ik nog een klein meisje was,’ en vraagt of ik zin heb om ergens een hapje te gaan eten. Ik zeg ja, stomverbaasd. Ze kijkt me stralend aan, hoewel ik me niet heb geschoren en een kater heb en gewoon niet op mijn best ben. We spreken af dat we vanavond uit eten gaan, bij Beau Thai, en Clare, die nu weet dat ze me later in elk geval weer zal zien, zweeft de leeszaal uit.

Wanneer ik, verbijsterd, in de lift sta, besef ik dat een grote portie geluk uit mijn toekomst me op de een of andere manier in het heden heeft gevonden, en ik begin te lachen. Ik loop door de hal, en wanneer ik de trap naar de ingang af ren, de straat op, zie ik Clare over Washington Square rennen, springend en schreeuwend, en ik barst bijna in tranen uit en ik weet niet waarom.

Dit vind ik zo raar Hij weet toch dat hij tijdreist dus vanwaar die stomverbaasdheid. Dit zal toch wel vaker gebeurd zijn? Ik bedoel dat mensen hem herkennen en hij hen niet.

Bernadet

Zoals ik het zie begint Henry pas naar Clare in het verleden te reizen nadat hij haar in het echte leven heeft leren kennen. Als hij haar in de werkelijkheid kent, en dan terugreist weet de reizende Henry dus alles van Clare. Maar de werkelijke Henry weet niet veel van de toekomst, daar reist hij slechts af en toe heen. Naarmate ze ouder worden en elkaar langer kennen vallen de puzzelstukjes op zijn plaats. Dit vind ik wel logisch. Henry reist eignelijk alleen terug naar bekende plekken en bekende mensen, uit zijn werkelijke verleden dus. Dan zal het hem niet zo heel vaak overkomen dat hij mensen ontmoet die hij eigenlijk nog niet kent.

Vergeet ook niet dat het gewoon een verzonnen roman is, hè. In fictie kan gewoon alles!

Zoals ik het zie begint Henry pas naar Clare in het verleden te reizen nadat hij haar in het echte leven heeft leren kennen. Als hij haar in de werkelijkheid kent, en dan terugreist weet de reizende Henry dus alles van Clare.

Oh dat had ik dus helemaal niet begrepen! Dat verheldert de boel wel.

Maar ook vreemd dat het dan pas gebeurt en niet eerder. Hij komt dus eigenlijk alleen maar tijdens zijn reizen mensen tegen die hij in zijn echte leven ook kent. Nee dat klopt ook niet want hij reist ook naar de toekomst en komt daar ... tegen (anders verraad ik de boel)

En natuurlijk is het een verzonnen verhaal maar hoe kan hij nou zichzelf tegenkomen? *Zucht* ik snap weinig van dit boek geloof ik. Ik heb het ook niet achter elkaar gelezen, steeds een blz of 50 hooguit 75. Ik denk dat je dit boek door moet lezen om de draad niet kwijt te raken.

Bernadet

Het verleden is zoals het is. Er valt niets aan te veranderen. Daar heeft Henry al geleefd, dus is er een "wezen" van hem aanwezig. In de toekomst komt hij zichzelf dus ook nooit tegen, want dat kan niet.

Nou ik heb het nu ook uit, maar ik moet zeggen dat het mij enorm is tegengevallen. Ik vond het een traag en saai verhaal; Henry en Clare gingen nooit echt leven voor mij en ik zat maar te wachten op die verrassende ontknoping en die kwam maar niet. Wat vonden jullie er zo verrassend aan (aan die ontknoping)?