Audrey Niffenegger - De vrouw van de tijdreiziger

Nee dat is het niet, ik vond het idee van tijdreizen toen ik aan het boek begon erg leuk. Maar het wordt juist allemaal zo fantasieloos gebracht. Alles is zo serieus. Humor is ver te zoeken.

Het moet lijken alsof je de personages leert kennen terwijl je dat juist niet doet. Het boek heeft geen ziel vind ik. Alles blijft zo oppervlakkig. Het heeft het allemaal net niet.

Het boek Kruistocht in spijkerbroek is ook over een jongetje dat 'tijdreist' maar dat boek is veel beter opgezet. Dat jongetje loopt in spijkerbroek en op gympen in 1200 rond wat natuurlijk gek is maar dat wordt op een leuke manier gebruikt.

Een verhaal kan me niet fantastierijk genoeg zijn maar dan moet het wel goed zijn. En dit verhaal 'pakte' niet.

Alleen het eind pakte me dus wel.

Bernadet

Die toch blij is dat ze het gelezen heeft alleen al om deze discussie.

Jullie houden niet van fantasy, denk ik zo

Daar moest ik even over nadenken...

nee ik ben niet echt een fantasy-boeken lezer,

maar ik vind het wel erg leuk om in een verhaal meegevoerd te worden door dingen die niet kunnen..heet dat magisch realisme???

Of gewoon fantasy, maakt me niet uit, maar in dit boek overtuigt ze me niet en blijft het fantasy, wat ik knap verzonnen vind, daar niet van,

maar ze krijgt me er niet los van.

ik ben net begonnen in "de beminde'van Toni Morrison,

dat is een heel ander boek dat geef ik meteen toe,

Op de eerste bladzijdes word duidelijk dat een dood kind uit kwaadheid alles in het huis kapot laat vallen en opzij schuift, kasten enzo,

en door de manier waarop ze dat schrijft weet ik nu al dat ik dat wat er ook gaat gebeuren ik het het hele boek ga blijven geloven,

zoals ik dat bij bv. Marquez ook blind geloof.

Hoop dat ik het een beetje duidelijk heb kunnen uitleggen.

Het is vooral een gevoel natuurlijk.

Groetjes,

Wil

Nee hoor, Marjo, het fantasyaspect is niet wat me tegenstaat in dit boek. Het tijdreizen is juist een hele leuke vondst. Alleen vind ik het doodzonde dat Audrey Niffenegger dit niet beter heeft uitgewerkt. En dan gaat ze ook nog een geneticus ten tonele voeren die dan een wetenschappelijke verklaring moet vinden en liefst ook een behandeling. Dat is dan toch een hele domme zet. Zo word ik er nog eens met mijn neus bovenop gedrukt dat het allemaal maar een rare fantasie is. De schrijver moet mij juist doen geloven dat het allemaal kan. Als ik Harry Potter lees twijfel ik er geen moment aan dat het mogelijk is om vliegend op een bezemsteel een partijtje zwerkbal te spelen.

Dan wordt er gezegd dat The Time Traveler's Wife eigenlijk een romantisch verhaal is. Maar wat is er nu zo romantisch aan dit verhaal. Clare weet al sinds haar 6de dat Henry haar toekomstige man is, verzet zich daar geen moment tegen, wacht alleen tot ze Henry in het echt tegenkomt en trouwt met hem. Daarna zit ze voortdurend thuis te wachten tot hij weer thuiskomt van zijn reizen. Ze knutselt een beetje in haar studio, maar verder doet ze niks. Saaaai. Ze hebben nooit eens lekker ruzie of zo. En zelfs als hij dood is mag ze tot haar 82ste gaan zitten wachten tot ze hem nog een keer ziet. Zowel Clare als Henry zijn eendimensionale karakters, ze maken totaal geen ontwikkeling door.

Wilv schreef : Daar moest ik even over nadenken...

nee ik ben niet echt een fantasy-boeken lezer,

maar ik vind het wel erg leuk om in een verhaal meegevoerd te worden door dingen die niet kunnen..heet dat magisch realisme??

Idd.

Ik weet niet of in magisch realisme dingen niet hoeven te kunnen. De boeken van Gabriel Garcia Marquez en Edgar Ellen Poe zou je magisch realistisch kunnen noemen. Het is met veel details geschreven, geeft heldere scherpe beelden maar op zo'n manier dat het iets vervreemdends krijgt.

Het is ook een tak in de schilderkunst, een reactie van Nederlandse schilders op abstracte kunst. Persoonlijk houd ik niet erg van kunst, vooral niet abstracte, maar magisch realisme vind ik wel erg mooi.

Ook dit is vervreemdend, vaak foto-realistisch maar het heeft ook iets magisch. Vreemde sensatie. Erg populair.

Magisch-realisme legt volgens mij niet zo de nadruk op het magische. Er zijn dan wat vage dingen, die niet echt kunnen, maar toch ook weer wel..in het werkelijke leven gebeuren ook wel eens dingen die eigenlijk niet kunnen..

Tijdreizen valt daar niet onder.

Ik weet niet wat jij romantisch vindt, Sarah. Deze twee mensen houden van elkaar, en kunnen niet echt een normaal leven leiden. Ze moeten veel wachten, en afwachten. Ik vind dat wel romantisch, in de zin dat het een liefdesverhaal is. Ik hoef bij romantisch geen kaarsjes hoor..ruzie ook niet. Het is geen zwijmelverhaal, dat ook weer niet. Gewoon eigenlijk, niets speciaals. Dat speciale brengt ze erin door met de tijd te spelen. Het stoort jou dat ze dat als een afwijking wil neerzetten.. hier heb je wel gelijk, ze eeet van twee walletjes: ze geeft voer aan de liefhebbers van fantasy, maar ook aan degenen die eigenlijk geen fantasy willen.. Ik had dat zo nog niet gezien.

Dank je wel voor de uitleg Marjo en Hendrik,

ik ben eruit..ik houd wel van magisch realisme en niet van fantasy.

In zn algemeenheid dan.

Weer wat geleerd

Groetjes,

Wil