Harry Mulisch: Siegfried

Eerlijk gezegd heb ik niets met Mulisch. Op de HAVO wel wat boeken voor mijn lijst gelezen van hem, maar dat was niet echt een plezierige activiteit. De ontdekking van de hemel staat in mijn kast, maar na drie keer beginnen (en ik heb echt geprobeerd door te bijten) ben ik ook drie keer weer gestopt.

Dus toen een vriendin aankwam met "Siegfried" had ik zo mijn bedenkingen. Maar ik moet zeggen dat ik heb genoten van dit boek. Het onderwerp sprak me aan en werd ontzettend mooi uit de doeken gedaan. De Mulisch-brok was heftig maar gelukkig kort en daardoor bleef het boek interessant.

Leuk om achteraf nog wat opmerkingen van leestafelaars te lezen die inmiddels toch al weer een paar jaar oud zijn.

Groet, Maaike

Ja dat gedeelte over het bejaarde stel en wat zij te vertellen hadden vond ik wel erg goed en ook wel Hitler als antichrist maar dat verheerlijken van hem zelf... *gaap*

Dettie

Na het lezen van "De aanslag" komt "Siegfried" heel teleurstellend over. Ik denk dat de vragen hierboven zeker terecht zijn. Het uitgewerkte idee van een zoon van AH is er eigenlijk ver over voor mij, en dan nog een zwaar filosofisch einde van het boek. Als ik dan toch nog eens een roman met AH in een rol zou lezen, wordt dat eerder een herlezen van "Hij is er weer".