Harry Mulisch: Siegfried

Die eerste drie vragen zijn trouwens erg grappig. Ik kan ook wel lachen om de arrogantie van mulisch. Zo kan ik me een citaat herinneren van een journalist (was het geloof ik) die een foto wou maken van Mulisch en W.F Hermans samen. Hermans weigerde en Mulisch zei vervolgens:

'ook jammer, nu raakt hij helemaal in de vergetelheid'

Helemaal met je eens, Dario. Er zijn toch al genoeg hapklare brokken. Mulisch moet blijven schrijven als Mulisch. Hij hoeft geen rekening te houden met de lezer. Er zijn mensen die hem lezen, en mensen die hem haten. En hij is de baas. Waarom zouden wij hem anders lezen?

Moet ook altijd erg lachen om zijn arrogantie,

Ook in dit boek..het ligt er inderdaad zo dik bovenop..een briljante knappe oudere wereldberoemde schrijver,

als ik het me goed herinner (maar dat kan ik ook verzonnen hebben..het is al even geleden dat ik het boek gelezen heb) zelfs met " geruite Mulisch jasjes" aan, of in ieder geval een kleding- stijl die de zijne is.

Hij beweert ook nog steeds met grote regelmaat in intervieuws dat hij onsterfelijk is.

Het tegendeel is tenslotte nog niet bewezen.

Maar als je "de ontdekking van de hemel" geschreven hebt mag je van mij de rest van je leven net zo arrogant zijn als je wilt.

Ik vond "Siegfried" wel mooi trouwens, de filosofische verhandelingen kan ik me niet zo goed meer herinneren,

maar wel dat ik bij de gedeeltes over de laatste dagen in "de Bunker" ontzettend aan het denken sloeg over hoe het daar geweest moet zijn toen.

Al haalt het het niet bij "de ontdekking ''

Wil

ja De ontdekking was enorm!

Ik heb eens voor mijn leesclub hier in 't dorp De elementen moeten lezen, heel dun boekje. De 'lerares' had twee uur nodig om ons alle verwijzingen te vertellen die in dat boekje stonden. Mijn notities besloegen bijna meer pagina's dan dat hele boekje. Dat stoort me.

Ik had al wel verwacht dat op mijn opmerking over afdalen naar het gewone volk commentaar zou komen.

Maar ik denk dan waarom schrijft iemand? Wat wil de schrijver vertellen? Als iemand veel weet is daar niets op tegen maar maak het begrijpelijk en niet dat je bijna een boek ernaast moet houden om te kijken wat ermee bedoeld wordt. Een schrijver hoeft helemaal niet in hapklare brokken dingen te presenteren, liever niet zelfs, maar een goede schrijver kan het ook zo brengen dat je er gelijk iets van opsteekt en geïnteresseerd raakt in bijv. de klassieken.

Wat Mulisch doet is koketteren met zijn kennis en op zo'n manier dat het je ontgaat wat hij duidelijk wilt maken. Soms vraag ik me ook af, wil hij wel iets duidelijk maken?

Waarbij ik niet wil zeggen dat hij niet schrijven kan maar een beetje minder vanaf zijn troon neerkijken mag wel!

Bernadet

Helemaal met je eens, Dario. Er zijn toch al genoeg hapklare brokken. Mulisch moet blijven schrijven als Mulisch. Hij hoeft geen rekening te houden met de lezer.

Waarvoor schrijft iemand dan? Alleen om geld te verdienen? Je schrijft toch wel met een doel neem ik aan, om aan iemand iets over te dragen? Een eigen stijl oké maar geen rekening houden met je lezer vind ik wel vreemd.

Iedereen verwacht ook van Mulisch die arrogantie en er zou raar opgekeken worden als hij het eens een keer niet deed. Misschien houdt hij in dat opzicht wel rekening met zijn lezers, zij verwachten het, dus krijgen ze het ook.

Ben eigenlijk wel benieuwd hoe dat zou zijn. Een Mulisch boek zonder Mulisch arrogantie erin.

Bernadet

Ik heb nog steeds het idee dat ik niet duidelijk gemaakt heb wat ik bedoel. Het gaat me er niet om dat hij zijn filosofie weglaat of vereenvoudigt, want die theorie is tenslotte waar het boek om draait. Het gaat erom dat het te abrupt in het verhaal gestopt wordt, en dan als een geheel. Ik denk dat lezers dat dan gaan overslaan (en vergeten dat het er in zat? Bernadet?) Hij moet alles wat hij erin gezet heeft laten staan, maar gedoseerd (geen hapklare brokken, maar gefaseerd) zodat de overgang soepeler verloopt. En dan zeg ik: in "de ontdekking" heeft hij dat wel gedaan, waarom bij Siegfried niet?