Welk boek zou je absoluut willen gelezen hebben voor je dood

Weet je, het is iets dat steeds veranderd. Vandaag meen je absoluut dit boek gelezen te moeten hebben voor je dood, morgen is het een ander boek. Ik weet alleen dat er zó veel boeken zijn die ik nog wil lezen voor ik doodga. Ik denk dat ik er op dat moment weinig om geef dat ik Proust, Joyce, Dostojevski,.... niet gelezen heb maar er gewoon er spijt van heb dat ik niet genoeg tijd voor gekregen heb om alle boeken ter wereld te lezen.

Als ik het bekijk vanuit, het kan vandaag gebeuren dan herlees ik hoe kluts ik een muts of stefanie plum. Gewoon om de tijd op een prettige manier te laten passeren, om met leuke dingen bezig te zijn i.p.v. met doodgaan.

Beste Inge,

Misschien komt het omdat er zoveel mensen dood aan het gaan zijn of sterven om me heen, misschien door een natuurlijke morbiditeit,

misschien omdat filosofie toch altijd een beetje een“oefening in het sterven is”(Plato),

maar de dood lijkt me niet zo’n afschrikwekkende of onrustbarende, steile, of ongezellige levensgedachte.

Het is eerder een uitdagende, ophitsende, stimulerende, bijna tergende gedachte. Die me de sporen geeft. Ook de sporen om te lezen.

g

Nou, dat de gedachte aan dood kunnen gaan mij de sporen heeft..... zelfs om te lezen, kan ik niet zeggen. Zelfs niet na de gebeurtenissen van vorig jaar. Op mij heeft het enkel de uitwerking gehad van in het nu te leren leven. Uiteindelijk maakt het niet uit wat we in de toekomst nog allemaal willen doen, uiteindelijk maakt het niet uit waar we in de toekomst dan spijt zullen van hebben. Zolang we geen spijt hebben in het heden. En als we spijt hebben in het heden daar dan iets aan doen, niet morgen maar nu.

Toen ik vorig jaar ziek was, of beter toen ik vorig jaar de eerste diagnose kreeg en in afwachting was van defenitieve resultaten. Het moment waar je wereld instort en je geen toekomst ziet was het laatste van mijn gedachten boeken die ik nog moest lezen of gelezen moest hebben.

Mijn gedachten gingen eerder uit naar mezelf. Niet in die zin, van nu kan ik doodgaan, ocharme ik maar in de zin van dat ik teveel in de toekomst leefde. De dingen die ik zou gaan doen, de dingen die ik wou doen als ...., wat ik wilde bereiken,..... alles lag in de toekomst. Zodanig zelfs dat ik in het heden door mijn studies die ik deed (voor later als de kinderen uit huis waren) alle tijd in beslag namen. Ik had geen tijd voor mijn gezin en mijn kinderen, geen tijd voor vrienden, al helemaal geen tijd meer om te lezen... (ik had in 2 jaar amper 10 boeken gelezen).

De studie moest ik onderbreken en heb ik dit jaar niet opnieuw gestart. Ik doe nu veel meer de dingen waar ik van geniet waaronder lezen. Maar ik lees wat ik op dat moment wil lezen en als daar morgen een einde aan komt dan is dat jammer, niet meer en niet minder.

Doodgaan is niet schrikwekkend, onrustbarend,.... Het is gewoon een natuurlijk gegeven. Van het ogenblik dat we geboren zijn gaan we op weg naar onze dood. Voor de een duurt dat wat langer dan voor de ander. Maar meer is het niet.

Daarom dat het mij ook niet uitmaakt welk boek ik zeker moet gelezen hebben. Ik blijf erbij. vandaag zal ik misschien zeggen ( bv.omdat ik het nu aan het lezen ben) het huis van de moskee, morgen zeg ik misschien totaal iets anders. Het blijft een feit dat ik nooit alle boeken zal gelezen hebben die ik wilde lezen, zelfs al wordt ik meer dan 100.

En op het moment zelf, wil ik al lachend gaan. Niet zwaarmoedig, verdrietig enz omdat ik juist een zwaarmoedig boek aan het lezen ben maar al gierend omdat ik juist weer een van die hilarische passages lees die in hoe kluts ik een muts of stephanie plum voorkomen.

Inge

Beste Inge,

Ik weet niet hoe ik zou reageren bij zo'n levensbedreigende diagnose.

Maar in volle gezondheid verkerende en makkelijk praten hebbende tracht ik toch alles te doen alsof het voor de laatste keer is, of zou kunnen zijn.

Ik pauzeer nóóit, ik leef alsof de duivel achter me aan zit en het leven voor me uit vlucht.

Ik wil geen tijd verliezen.

Ook niet aan de dood.

Maar zoals elke echtgenoot, vader, grootvader, of “kunstenaar” wil ik het tijdloze en immateriële (tijd en ) ruimte geven, koesteren, bewaren, cultiveren, sterker maken, en doorgeven.

“Ik wil” zeg ik, het is een ideaal, niet dat ik erin slaag.

Mijn idealen zijn groter dan mijn toekomst. En zo wil ik het houden. “Ik wil”weliswaar.

Zo blijft mijn ambitie pezig, vlezig en taai.

Ik heb geen toekomst voor me. Mijn toekomst leeft naast me mee, in de mijnen.

Dat is ergens veel leuker dan een ver vooruitzicht hebben, vind ik.

Heimwee naar onze jeugd is volgens mij eigenlijk heimwee naar een toekomst, een grotere toekomst - zoals we die in onze jeugd nog hadden.

Ikzelf “wil”, door de dood in de pupil te willen zien, heel het leven erin weerkaatst zien, in een tijdloze glans.

Ik ben niet als de dood voor de dood, zij zweept me op.

Mijn definitie van de dood is tenslotte een fiere definitie : de dood is volgens mij het onvermogen van de natuur om ons levend te overwinnen.

g

Zo, heftige gesprekken!

Ik vraag me af of mensen wel weten wat ze willen.

Er wordt wel vaak geroepen van dit en dat wil ik nog gaan doen maar vervolgens doen ze het niet. Of blijken ze de moeite niet te willen nemen om hun droom of wens waar te maken. Willen ze dan wel echt?

En als je leeft alsof het 2 voor 12 is... kan je dan nog wel genieten?

Want je bent dan constant bezig met dingen die je nog wilt, maak je het moment zelf dan nog wel mee? Wordt het willen dan geen moeten?

Persoonlijk denk ik meer als Inge, in het heden, het nu leven en bezig zijn met de dingen waar je je op dat moment mee bezig wil houden en dat maakt ook dat daar weer nieuwe dingen uit voort komen.

Eigenlijk maakt het mij ook niet veel uit welke boeken ik wel of niet heb gelezen. Ik heb waarschijnlijk als het moment daar is, gelezen wat ik wilde lezen anders had ik het niet gelezen.

Bernadet

" Maar ik lees wat ik op dat moment wil lezen en als daar morgen een einde aan komt dan is dat jammer, niet meer en niet minder. "

Dat is het precies Inge!! Wat heb je aan hoogdravende voornemens die je toch niet uitvoert, want als het moment daar is heb je wel wat anders aan je hoofd! En zolang het moment niet daar is stel je het uit die boeken die je gelezen zou moeten hebben (van wie??) te lezen.