50 vragen Vraag 11 Lees jij kookboeken?

Vraag 7 Wat is voor jou de magie van poëzie?

Een mooie vraag waarop het antwoord lastig te geven is omdat poëzie lezen toch een vrij persoonlijke ervaring is. Gebleken is namelijk dat veel mensen bij eenzelfde gedicht heel verschillende gevoelens hebben. Over poëzie discussiëren is ook niet altijd makkelijk omdat het bijna onbenoembaar is waarom een gedicht jou zo raakt. Het hangt erg van gebeurtenissen en je gemoedstoestand van dat moment af.

Als je geniet van de lentezon en in een heel vrolijke bui bent dan kan een heel somber gedicht je hele vrolijke stemming doen omslaan. Je denkt dan wat een akelig, zwaar, zwart gedicht is dat. Maar ben je net een dierbare verloren, dan kan datzelfde gedicht juist precies de goede toon en inhoud hebben voor de verdrietige stemming waarin je verkeert. Misschien is dat wel de magie van poëzie.

Een ander feit is, dat in goede gedichten heel kernachtig essentiële zaken onder woorden worden gebracht zonder de bijbehorend 'franje' die in literaire romans wordt geschreven. Vaak zitten in deze gedichten een verrassende visie, een aparte wending waardoor het onderwerp ineens in een heel ander daglicht komt te staan. Een goed gedicht toont je een andere zienswijze, een diepgaandere denkwijze. Ook kan de betekenis van een woord ineens veranderen door een dichtregel bij dat woord geplaatst wordt. Dat kan soms adembenemend zijn of bijna een schok teweeg brengen.

Goede poëzie gaat dieper dan literatuur, voor mij toont poëzie de kern van alles, het benadert het pure gevoel, misschien wel de pure mens, de pure gedachten. Dát is voor min gevoel de grootste magie van poëzie.

Dettie, 4 maart 2017

Vraag 8 Hoe maak jij tijd om te kunnen lezen?

Daar kan ik kort en krachtig antwoord op geven. Ik maak geen tijd vrij om te kunnen lezen. Lezen is zo'n essentieel onderdeel van mijn leven dat het net zoiets is als eten een drinken, een levensbehoefte. Dat klinkt theatraal maar is wel waar. Ik kan me geen leven voorstellen zonder lezen.

Het is voor mij altijd een lichte schok als mensen tegen me zeggen, "Ik lees niet." of "Lezen? Nee, zo saai!" Ik ben zelfs een aantal dagen flink van slag geweest door iemand ie op bezoek kwam en beweerde "Wat heb je aan boeken? Ze voegen niets toe, het is alleen maar een pak papier met lettertjes."

Is dat zo? vroeg ik me af. Heeft diegene gelijk? Geef ik een te grote betekenis aan lezen? Maar toen las ik een boek dat me een hoop helderheid verschafte in iets wat ik toentertijd als probleem zag. Ik besefte me gelijk weer hoe vaak dat gebeurd was, dat ik juist door een boek iets op een andere manier leerde te zien, dat iets wat in een boek stond me verder had geholpen. Dat waren niet altijd zware, psychologische boeken maar soms non-fictie of een roman, of een kinderboek... Regelmatig grijp ik nog naar een boek waarvan ik weet dat het me geeft wat ik op dat moment nodig heb. Het ene boek laat me lachen, het andere stemt me tot nadenken, en weer een ander geeft me net dat zetje wat ik op dat moment nodig heb enz.

Lezen is voor mij dus iets als ademhalen en voor ademhalen maak ik ook geen tijd vrij, dat doe ik gewoon en datzelfde geldt voor lezen. Dus tijd vrijmaken voor een boek, nee, dus ik kan ook niet zeggen hoe ik dat doe...

Dettie 16 juli 2017

Ik lees, dus ik besta.

Als ik geen boek of krant lees, dan lees ik misschien wel iets op internet, maar ik kan het lezen niet laten. Zelfs als ik eigenlijk met andere dingen bezig wil zijn, dan kan ik het nog niet laten om te lezen. Als het letters zijn, dan lees ik het.

Vraag 9 Laat jij je beïnvloeden door boeken en welke zijn dat?

Als kind las ik al heel veel boeken en wat ik las, dat werd ik. Was er sprake van een lief voorbeeldig meisje, die door iedereen geprezen werd vanwege haar lieve karakter, dan wilde ik ook zo zijn. Ik deed vreselijk mijn best ook zo lief en verheven te zijn. - Ik steeg bijna op van lievigheid - en hield dat best wel een dag vol... Was er sprake van een jolige meid, dan werd ik ook jolig en was het meisje ondeugend dan haalde ik ook kattenkwaad uit. - Het lijkt wel een beetje op het gedicht Literatuur van Annie M.G. Schmidt. -

Ook heb ik dankzij het boek De dochter van Joop ter Heul een tijdje overal de letter t achter geplakt. Meneer van Putten werd meneer van Puttent enz. en de zwembadpas uit het boek Kees de jongen werd natuurlijk ook heftig door mij geoefend.

Maar toen begon het serieuzere werk. In de - zwaar christelijke - bibliotheek mocht ik eindelijk boeken lenen voor grote meisjes en een van de eerste boeken was Het onkruid en de bloem, het dagboek van Alice, een meisje dat aan de drugs verslaafd was en doodging. Dat verhaal sloeg in als een bom en ik was er weken mee bezig. Het boek liet een heel andere wereld zien dan die ik kende en het was fascinerend en gruwelijk tegelijk. Het verhaal heeft me erg lang bezig gehouden, vooral over het waarom van drugs.

Ook het boek Bittere Kou van Harry Wu had grote impact. Harry Wu vertelde over zijn leven waarin hij negentien jaar dwangarbeid in Chinese gevangenissen, werk- en reclasseringskampen moest verrichten. Het was een verbijsterend relaas. Vanaf die tijd ben ik erg bezig geweest met de geschiedenis van China, met name de bizarre tijd onder het regime van Mao.

Romannetjes waren rond mijn 14e, 15e jaar een tijdje in trek maar na een overdosis aan romannetjes in een vakantie was die liefde ineens over en is nooit meer teruggekomen. Via de christelijke streekromans ging het vervolgens toch langzaam richting boeken die literair werden genoemd. En zo kwam ik op gegeven in aanraking met werk van Gerard Reve - Brieven aan Carmiggelt - en ik was verpletterd. Reve worstelde erg met zijn schrijverschap en vertelde over zijn zorgen en angsten daarover en over de moeite met het leven an sich. Wat op mij zo'n indruk maakte is dat hij over zijn gevoelens schreef, over waar hij vrolijk van werd maar ook waar hij ontzettend bang voor was. Dat had ik niet eerder meegemaakt in een boek en dan was het ook nog geschreven in erg mooi Nederlands. Het boek maakte dat ik zelf ook meer durfde te zeggen.

Daarna volgden nog vele andere boeken die mij beïnvloed hebben, zoals De tweede sekse van Simone de Beauvoir waarmee ze mijn kijk op vrouwen erg veranderde en net zo indrukwekkend maar dan in negatieve zin was haar boek met brieven aan haar grote liefde Nelson Algren. Deze geëmancipeerde vrouw van Satre ging bijna door het stof ging voor Algren! Het maakte haar bijna tot een andere persoonlijkheid. Dàt kon liefde dus ook doen en dat was eveneens een wijze les. Llorca, Marquez, Bordewijk, Hermans, Márai, Hrabal volgden, allemaal even bijzonder en vooral door hun mooie taal van invloed.

Maar de verhalen van Pinkola Estes met haar mooie metaforen over het leven in De ontembare vrouw en De dansende grootmoeders, zijn inmiddels bijna bijbeltjes waarin ik altijd wel iets kan vinden wat ik op dat moment nodig heb.

Het boek Meester over eigen denken van Eknath Easwaran over de hindoeïstische leer, gekregen van een goede vriendin, kwam eveneens heftig binnen. Zoekend als een mens altijd is, kwam het boek precies op het goede moment. Het leerde me totaal anders kijken naar dingen. Heel bijzonder.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, het lijkt wel of er steeds meer boeken geschreven worden die van invloed zijn, maar het kan natuurlijk ook dat ik langzamerhand mijn weg gevonden heb in de grote boekenwereld en meer gericht kan zoeken naar voor mij interessante en hopelijk belangrijke boeken. Ik hoop er nog vele te lezen.

Dettie, 13 augustus 2018

Ha, verplaatst. Ik dacht even dat je stopte.

haha nee, ik stop niet en heb het ook niet verplaatst, alleen het hoofdforumitem '50 vragen' weggehaald want ik kreeg dat item niet geopend en jullie konden daar niet reageren.

Dettie